Status Updates From راز رخشید برملا شد

/ این چیزی که می‌نویسم درمورد کتاب نمایش در ادب معاصر عرب (نمایش عربی)، رسول تقوی، نشر نمایشه /

کتاب به بخش.های مختلفی تقسیم شده و این بخشیش که من تا این‌جا خوندم کلا رویکرد تاریخی رو رها کرده و نمایش عربی رو از لحاظ انواعش بررسی کرده که به نظر من کار خیلی جالبی نبوده.
از طرف دیگه کلا کتاب کوتاهیه و همون انواع نمایش رو هم صرفا در حد عنوان و توضیحات کوتاه گفته که خب اطلاعات خیلی مفیدی به خواننده نمیده حقیقتا.

به قول موتا جان، آدم هر جا که یارش کنارش نباشد غریب به‌حساب می‌آید، حالا می‌خواهد زادگاهش باشد خانه پدری‌اش باشد یا فرسنگ‌ها دورتر از جایی که شناسنامه‌اش آنجا صادر شده.

به قول موتا‌جان، زنی که توی ذهنش تصمیم به رفتن و دل کندن می‌گیرد، حتی اگر بماند، حت اگر هر روز صبح سماور را روشن کند و گل‌های توی بالکن را آب بدهد، باز هم رفته است.

بلوار کشاورز تقریبا در ساعات روز و شب قصه‌های خودش را داشت. هر صبح محلی بود برای کسانی که ورزش و پیاده روی می‌کردند. نزدیک ظهر مکانی بود برای دانشجوها یا همراهان مریض‌های آن بیمارستان که توی بلوار بود و عصد جایی برای پیاده‌روی عشاق...

چه طوری میشه یکی سُر بخوره، تقریبا یک متر بره بالا و با کمر بخوره زمین؟
دور سرش ستاره و گنجشک هم اومد یا چی؟

می‌گفت معاشرت و انتخاب و اشتباه فراوان لازم است تا آدم به آن مرحله برسد که دیگر پس از اشتباهات خود سر خورده نشود. منظورش این بود اساسا اشتباه ریشه کن نمی‌شود؛ عکس العمل آدم‌ها پس از اشتباه است که سرنوشتشان را می‌سازد.

من از گم شدن در هر چیزی وهم داشتم، هر چند گم شدن در رُخشید برایم لذت بخش بود، اما مطمئن بودم اگر گاهی از او بیرون نیایم اینلذت تبدیل به عادت می‌شود.

جز مختصات آغوش هم هیچ مکانی برایمان وجه تمایز نداشت.

کسی که یه بار اشتباه کرده از کسی که اصلا اشتلاه نکرده قابل اعتمادتره، عزیز

من تمام این آرزوها را برای خودم نوشته بودم، چون معلم ادبیاتمان همیشه گوشزد می‌کرد رویاهایتان را بنویسید؛ مدام می‌گفت شما با نوشتن آرزوهایتان به آن‌ها قدرت تبدیل شدن به واقعیت می‌بخشید. اما مشکل اینجا بود که من عقده‌های کودکی‌ام را با رویا اشتباه گرفته بودم، یعنی خیلی فرصت نداشتم فکر کنم ببینم رویایم چیست. تا می‌خواستم حرف معلم ادبیاتم را هضم کنم زنگ بعدی فرا می‌رسید و باید مشغول تاریخ می‌شدم و...

قدم زدن، موسیقی گوش دادن، کتاب خواندن، فیلم دیدن، همه‌شان ذوق می‌خواهد؛ یعنی اگر ذوق نباشد، آدم زندگی نمیکند، بردگی می‌کند...

وقتی راجع به عشقت حرف می‌زنی، سرت رو بالا بگیر.