Mohadese’s Reviews > راز رخشید برملا شد > Status Update

به قول موتا جان، آدم هر جا که یارش کنارش نباشد غریب به‌حساب می‌آید، حالا می‌خواهد زادگاهش باشد خانه پدری‌اش باشد یا فرسنگ‌ها دورتر از جایی که شناسنامه‌اش آنجا صادر شده.

به قول موتا‌جان، زنی که توی ذهنش تصمیم به رفتن و دل کندن می‌گیرد، حتی اگر بماند، حت اگر هر روز صبح سماور را روشن کند و گل‌های توی بالکن را آب بدهد، باز هم رفته است.

چه طوری میشه یکی سُر بخوره، تقریبا یک متر بره بالا و با کمر بخوره زمین؟
دور سرش ستاره و گنجشک هم اومد یا چی؟

می‌گفت معاشرت و انتخاب و اشتباه فراوان لازم است تا آدم به آن مرحله برسد که دیگر پس از اشتباهات خود سر خورده نشود. منظورش این بود اساسا اشتباه ریشه کن نمی‌شود؛ عکس العمل آدم‌ها پس از اشتباه است که سرنوشتشان را می‌سازد.

من از گم شدن در هر چیزی وهم داشتم، هر چند گم شدن در رُخشید برایم لذت بخش بود، اما مطمئن بودم اگر گاهی از او بیرون نیایم اینلذت تبدیل به عادت می‌شود.

جز مختصات آغوش هم هیچ مکانی برایمان وجه تمایز نداشت.

کسی که یه بار اشتباه کرده از کسی که اصلا اشتلاه نکرده قابل اعتمادتره، عزیز

من تمام این آرزوها را برای خودم نوشته بودم، چون معلم ادبیاتمان همیشه گوشزد می‌کرد رویاهایتان را بنویسید؛ مدام می‌گفت شما با نوشتن آرزوهایتان به آن‌ها قدرت تبدیل شدن به واقعیت می‌بخشید. اما مشکل اینجا بود که من عقده‌های کودکی‌ام را با رویا اشتباه گرفته بودم، یعنی خیلی فرصت نداشتم فکر کنم ببینم رویایم چیست. تا می‌خواستم حرف معلم ادبیاتم را هضم کنم زنگ بعدی فرا می‌رسید و باید مشغول تاریخ می‌شدم و...