Status Updates From أحلى قصائدي

نزدیک دو سال است که از اصفهان دورم و تنها چیزی که می‌توانست به گریه‌ام بیندازد این شعر نزار قبانی و نوشتنش از دلتنگی برای خانه و دمشق بود. «خمس رسائل إلى أمي»

أحبيني بعيدا عن بلاد القهر والكبت
مرا دوست بدار، به دور از سرزمین سرکوب‌ها

بعيدا عن مدينتنا التي شبعت من الموت
به دور از شهر لبالب از مرگمان

بعيدا عن تعصبها
به دور از تعصّبش

بعيدا عن تخشبها
به دور از خشکی‌اش

أحبيني بعيدا عن مدينتنا
مرا دوست بدار، به دور از شهرمان

التي من يوم أن كانت
شهری که از روزی که وجود داشته

إليها الحب لا يأتي
نه عشق بدان قدم می‌گذارد

إليها الله .. لا يأتي
و نه خداوند

البتّه که به‌خاطر آهنگ «رسالة من تحت الماء» آقای عبدالحلیم حافظ شروعش کردم و البتّه که هر بار شعر رو می‌خونم صدای ایشون توی سرم می‌پیچه که «ان کنتَ صدیقي»، امّا خوندن عربی این شعرها و پیدا کردن معنیشون لذّت‌بخش‌ترین قسمت این روزهامه. زیبا. زیبا. زیبا.

لا تمتقع
هي كلمة عجلى
و صرخت كالمسموع بي .. (كلا) ..
سمنزق الطفلا ..
و أخذت تشتمني ..
و أردت تطردني..
لا شيء يدهشني ..
فلقد عرفتك دائما نذلا ..

من قصيدة حبلى

علمني حبك ان أحزن
و أنا محتاج منذ عصور
لامرأة أبكي بين ذراعيها
مثل العصفور ..
لامرأة تجمع أجزائي
كشظايا البللور المكسور