Amir > Recent Status Updates

فصل پنجم از بخش سوم، مواجه‌ی راسکولنیکاف و پافیری، به قطع بهترین و شاهکارترین متنی بود که در تمام زندگیم خونده‌ام.

هوشِ بیشتر هزینه‌های خودش رو داره. معمولاً غرایز به‌دردبخورترمون با قدرت منطق کنار زده می‌شن.

دلش می‌خواست جلو برود، او را در آغوش بگیرد و عذرخواهی کند. دلش می‌خواست به استاد سابقش بگوید... چه بگوید؟ به مردی که هر سه فرزندش را از دست داده چه می‌توان گفت؟ به پدری که فرزندانش پیش از او مرده‌اند چه می‌توان گفت؟ در اطراف مرد، به‌سان فرشته‌های انتقام، چهار عضو باقی‌مانده‌ی جوخه‌ی سیاه ایستاده و ابری از دود سیگار بالای سر مرد پدید آورده بودند.

پیانیست از آن آدم‌هایی بود که کار درست را انجام می‌داد، آن هم در دنیایی که همه‌چیزش غلط بود.

خوندن صحنه‌های اکشن برام سخت شده. گویا دارم پیر می‌شم.

خب
where were we?
*با لهجه‌ی بریتیش بخونید

و بگذارید دفاعیه مخلوق را در محضر خالق شنوا باشیم

تا اینجا شیوه‌ی روایت و مضمونش شاهکار بوده

بریم بازخوانی

تا اینجا اثر جالبی بوده. پر شده از المان‌های به‌ظاهر خفن. اگر توی سن کمتری می‌خوندم احتمالاً فن می‌شدم. الآن ولی همه‌چیز خیلی حس مصنوعی بودن می‌ده.

تا اینجا مفید بوده. قواعد اولیه رو خوب توضیح داده.

بریم ببینیم چیست این برزرک که همه عالم دیوانه‌ی اوست

مطالب جالبی داره منتها به کلی فیلم ارجاع داده که هنوز ندیدمشون.

بوی تارانتینو می‌ده

خوشبختانه کامبک زد و جذاب شد. تبدیل شد به تریلری که توقع داشتم باشه.

هفت قدیس رحم کنن

زندگی ددپول هم عجیبه ها. یه دقیقه داره توله سگ می‌دزده و دقیقه‌ی بعد هالک نشسته روش.

خیلی سنگینه و منظورم نثرش نیست. محتواش سنگینه. انگار داری وزنه جابه‌جا می‌کنی. خوندنش حس باشگاه رفتن می‌ده.

تا اینجا نیمه‌ی دومش رو خیلی بیشتر دوست داشتم.

این قسمت: ددپول در دزدیدن یک توله‌سگ از پیرزنی خونه‌دار شکست می‌خورد.

نویسنده درک خیلی خوبی از مفهوم جهان‌بینی داره. هر آنچه روایت می‌شه ریشه در جهان‌بینی و تفکرات و شیوه‌ی نگرش شخصیت اصلی داره. نکته‌ای ساده که خیلی نویسنده‌ها فراموشش می‌کنن.

ددپول جان شوخی‌هاش عالیه ولی توصیف محیطش افتضاح‌ست.

معمولاً دنیاسازی و پلات با هم پیوند می‌خورن؛ اینجا دنیاسازی با شخصیت‌پردازی به پلات خیانت کرده.

کار ندارم وگانیسم چه مزیت و معایبی داره؛ صرفاً انقدر شعاری و اکستریم بیان کردنش توی داستان تبلیغ افتضاحیه.

دیدین بعضی وقت‌ها نویسنده از واقعیت طفره می‌ره؟ مثلاً یه رویداد جادویی اتفاق افتاده و داستان داره این رو داد می‌زنه ولی شخصیت‌ها نمی‌فهمن؛ اینجا این موضوع رخ نداد. فاز جادو داشت و شخصیت اصلی بلافاصله (ایزدان لهستان رو شکر) بهش اشاره کرد.

مقدار زیادی توصیف تحویلم داد که هرچند سینمایی بودن ولی اگر جلوتر به کار نیان واقعاً رو مخم می‌ره.

خنده‌دارترین فصل کتاب رو تجربه کردم.

با هیچ کتابی اندازه‌ی این نخدیده‌م.

بالاخره یه کتاب پیدا کردم که شخصیت اصلیش خشم رو چیز بدی نمی‌دونه. چه عجب.