Amin > Recent Status Updates

اونجایی فهمیدم چقدر خور آدم‌ خور منو ترسونده بود که یه نفر صدام زد و قلبم ایستاد.

متوجه نشده بودم ولی تعداد شخصیتایی که از جلد ۱ تا الان زنده موندن کمتر از تعداد انگشتان دو دسته.
چقد احساسی بود این برخورد و مصاحبت کسیوس با دارو. فقط نفهمیدم اون آخر توی اون هولو-مکعب چی بود.

اگر آدم هر روز آدم‌های ثابت را ببیند احساس می‌کند بخشی از زندگی‌اش را تشکیل می‌دهند. و از آن جا که بخشی از زندگی ما می‌شوند، هوس می‌کنند زندگی‌مان را هم تغییر بدهند. اگر آدم آنطور که آن ها انتظار دارند عمل نکند، به باد انتقادش می‌گیرند. چون هرکس فکر می‌کند دقیقا می‌داند ما باید چطور زندگی کنیم.

ترجمه خیلی بده.

حالا که رگنار از دست رفت، حس می‌کنم سورو هم قراره بمیره.

«برای بیش از این‌ها زندگی کن.»
یه مرگ دیگه

از لحظه‌ای که داستان، با اون پرش و روی سنگ، آغاز شد حس می‌کردم این جلد قراره حماسی‌ترین باشه؛ به دلیل اون عطش انتقام. اینجوری نبود.
حس می‌کنم دارو نباید با سورو همراه بشه. آخه قیامم راه خودشو داره. تروریسم برای دارو عجیبه.

لیتو مرد. خونریزی بدجوری شد.
به قول هارمونی مردای خوب میمیرن.
حالا هم که دارو به فرمانروا نزدیک شده.

از جلد قبل خیلی توی این فکر بودم. چرا اون شب ای‌یو نذاشت دارو وارد اتاق بشه؟ هدیه‌ی دوم چی بود؟ ای‌یو موقع اعدان به دیو چی گفت که از دارو پنهان کردن؟
و حالا فهمیدم. امیدوارم دارو بتونه خودشو کنترل کنه.

این جلد قوی شروع شده
همون بلایی که می‌ترسیدم سر دارو اومده
کین‌خواهی بلوناها

شخصیت سورو چقدر منو یاد تیریون لنیستر میندازه. لعنتی خیلی خوبه.
حس می‌کنم روزی که کسیوس بفهمه دارو زده جولیان رو کشته آتیش به پا میشه.

تا الان فقط دنیاسازی داشتیم ولی شخصیت دارو خیلی غیرعقلانی اسکوله.
(گیج شدم. کتاب من ۳۳۰ صفحه‌س کلا😂😂چاپ جدید عوض شده؟)

«...نمی‌خواهم چیزی بنویسم که تو فکر کنی همه‌چیز خوب است و خوش است؛ چون نیست. همه‌چیز خراب است؛ ترسناک است؛ ویران است. ویرانگی را با خواب موش و رؤیا نمی‌توان آباد کرد. جوشش لازم است؛ جوششی ناشی از دل‌شوره؛ دل‌شوره‌ای ناشی از اضطرار؛ اضطراب...»
من زندگی مزخرفی داشتم؛ پیش از آنکه بمیرم کتابی نوشتم به نام «بند دیوان».
بی‌نظیر. بعد از مدت‌ها یه صفحه خوندن امروز ۵۰ صفحه خوندم. داستان زن سیاه‌گیسوی در زمان حال خیلی جالب شده

سمفونی حزن‌انگیزی که موومان به موومانش از قبلی بهتره
و چقدر آیدین و آیدا دوست داشتنی و معصوم و مظلومن

دوباره خوانی صرفا برای اینکه ریویو براش بنویسم

انتظار داشتم بار دوم که می‌خونمش اون شوق و ذوق قبل رو نداشته باشم ولی اینجوری نیست

یه بار خوندن این مجموعه برام کافی نبود

«آزادی یعنی داشتن حق انتخاب و انتخاب، یعنی مسئولیت. وقتی انتخاب می‌کنی، باید بپذیری چیزهایی هست که تشخیص درست یا غلط بودن‌شون به عهده تو بوده و مسئولیت نتایجشون هم با توئه. پس باید بتونی در هر لحظه کار درست رو انجام بدی، اون هم تا هر وقتی که لازم باشه. باید تمامِ مدت هشیاریت رو حفظ کنی تا تصمیمات درست بگیری و این کار خیلی سختیه. حق خسته شدن و جا زدن هم نداری، همین طور حق گله و شکایت.»
سارا خیلی خوبه

چرا اینقدر خوب مینویسه لعنتی😂😂فقط اونجاش که تیکه انداخت به رومئو و ژولیت

تا اینجا منو با خودت بردی مورکاک
و بهت بگم لعنت بهت
خوب قاتلی هستی
و اینکه پر از شخصیت خاکستریه واقعا محشرش کرده

خیلی داستان خوبیه و به شدت باهاش ارتباط برقرار کردم و واقعا احساسات میلدرد رو درک میکنم
و فضای و ایده ی داستان جوریه که میتونم حس کنم توی ایران هم چنین چیزایی بوده و مطمئنا خواهد بود

چرا نثرش من رو جذب نمیکنه؟!