Parisa > Recent Status Updates

داستان سوم : مغول‌ها.
نویسنده بین واژه‌ی "مغول" در عنوان قصه و "هجوم افکار" به ذهن راوی، ارتباط معناداری ایجاد کرده. به باور من، این استعاره‌ نازیبا و کلیشه‌ایه ولی به اشتباه، ادیبانه تلقی می‌شه.
هم‌نشینی"مغول" و "تهاجم"، دیگه صنعت ادبی نیست. ستمی است بر شهروند مغول در سال ۲۰۲۵ که این اثر رو می‌خونم‌.

A novel about literature, plagiarism, social media, RACISM and so on...
The book is so engaging; you just can't put it down. The narrative is captivating, making you want to keep following it. Plus, it raises thought-provoking questions. So far, with each page I read, a reaction takes shape in my mind in response to the narrator… It's like having a debate inside your head!

هنوز یکی دو خط بیشتر نخونده‌م که ذهنم اونقدر شروع به پرگویی می‌کنه که صدای درونم از صدای نویسنده بلندتر می‌شه. مکث می‌کنم، به دیوار زل می‌زنم و گفتگوهام رو در چند پاراگراف می‌نویسم‌. فوران احساسات ضدونقیضی رو تجربه می‌کنم و می‌خوام برگردم به کتاب. تصور می‌کنم برای من در چنین روزی، این کتاب می‌تونه خوانش کند و عمیقی باشه : "نوستالژی در جامعه‌ی ایرانی". دوست دارم محتوا رو مزه‌مزه کنم، هم غم و هم لذت ببرم از خوندنش.

داستان "کالبدشکافی یک شخصیت داستانی" تا به اینجا که یک داستان به پایان کتاب مونده، بهترین قصه از نظر من بوده! یه روایت پلیسی اما در عین حال کاملا غیرپلیسی و بلکه کند و کاوی ادبی یا دفاعیه‌ای از یک روایت پیش‌تر نوشته‌شده که مضمونی گنگ و عاشقانه داره. با این روایت نویسنده قدم تو قصه‌های خودش می‌ذاره و از خودش می‌گه. شناختی از خود به ما می‌ده، یا حداقل تصویری را که می‌خواد از او و قصه‌هاش داشته باشیم‌!