Homa > Recent Status Updates

الان نه ولی یه روزی برات مینویسم ، یه روز خیلی نزدیک
یازده شهریور

لعنت بر مهمانی هایی که میان انتها و ابتدای رمان فاصله می اندازند...

نمیدونم چرا هیچوقت فکر نمیکردم سارتر به این جذابی باشه...

تا اینجاش ک خیلییی جذاب بوده😛😍

ما در حال از دست دادن چیزی هستیم.حرکت می کنیم تکه های مرده ی پوست را می اندازیم توی پیاده رو،کلمات مرده را می اندازیم توی گفت و گو.ولی این خطر همیشگی زلزله تنها چیزی است که برایمان مانده.فقط چنین صحنه ای-منظره ای از آوار روی آوار-است که هل مان می دهد برویم بیرون و دنبال آخرین چیزهای باقی مانده بگردیم.فقط زیر سایه ی همین تهدید است که دوباره لازم می شود زبان را نقب بزنیم ،کلمه ی درست را پیدا کنیم.

بعداز کنکور دوباره کتاب خوندن رو شروع کردن خیلی سخته،یه خورده غریبه...
ولی توی این یک ماه به خاطر آزمون عملی هنر فکر کنم انقدر کتاب بخونم که یکم اون 9 ماه جبران بشه،البته فقط یکم...

عجب کتاب خوبیه😍

فرهنگ و افکار جور و واجور ایرانی ها با پس زمینه جامعه ی آمریکای سی یا چهل سال پیش و مصائب وشیرینی های مهاجران ایرانی قبل از انقلاب زمانی که هنوز ایرانی ها به چشم جهان بد و تنفر انگیز نبودن به اندازه ی کافی سوژه ی جالبی هست و حالا اگه این سوژه ی جالب در قالب طنز هم گفته بشه که چه بهتر. از 200 صفحه ی این کتاب میشه حداقل با هفتاد یا هشتاد صفحش بلند بلند خندید و این مزیت بزرگی برای یک کتاب کمیک آمریکایی ترجمه شده است

جنگ و غارت و تزویر مردان به ظاهر حریت طلب در صحنه ی یک طرب خانه ی پر رونق.چه ترکیب جانانه ای..
اول کار شاید به نظر بیاید داستان،یک داستان زنانه است اما داستان،داستان مشروطه ای است که در آن پدران دخترانشان می فروشند، عاشقان معشوق را فراموش می کنند، شوهران از لفظ عدالت بر زبان زنانشان می لرزند و غیرت زنان خانه ی فساد بر مردان پیشی می گیرد. این کتاب فقط یک نمایشنامه نیست، نمایش زندگی بسیاری از زنان عصیان گری است که

در وصف مشروطه...
"شاگرد دارالفنون: افسوس، همه چیز تخمی است که در کویر بپاشند،اگر قطره ببارد و سر برآورد ،آفت است که می خورد..."

توی پاورقی صفحه 29 نوشته شده شیرازی ها به من میگن ((مو))
منِ شیرازی کاملا تکذیب میکنم، بعداز 18 سال زندگی تو شیراز تاحالا ندیدم یه شیرازی به جای من بگه ((مو))

آنچه در من بیم بر می انگیزد در قبال آنچه امیدش را دارم هیچ است.