Atefe Dtr > Recent Status Updates

چشم زی رویش نگه کرد اندرو لاله شکفت
باد تا بویش بخود برکرد مشک آورد بار

چشم من گوهر فروش و زلف او عطار شد
زین کفم پر مشک ناب و زان پر از لؤلؤ کنار

بهش نمی‌خوره ولی گاهی می‌تونه سخت باشه و اینجوریه سختیش که همه‌ی کلمات رو بلدی، اما جوری ارکان جمله رو چیده که معنیش رو نمی‌فهمی:))

مرا نام باید که تن مرگ راست

وقتی که مهراب از عشق رودابه و زال باخبر میشه:
چو بشنید مهراب بر پای جست
نهاد از بر دست شمشیر دست
همی گفت رودابه را رود خون
بروی زمین بر کنم هم کنون

در باب طب:
و مجالی نداشت به سبب دوری ادویه. روی به تدبیر نفسانی کرد و بفرمود تا مقنعه از سر وی فرو کشیدند و موی او برهنه کردند تا شرم دارد و حرکتی کند و او را آن حالت مستکره آید که مجامع سر و روی او برهنه باشد. تغیر نگرفت. دست به شنیع‌تر از آن برد و بفرمود تا شلوارش فرو کشیدند. شرم داشت و حرارتی در باطن او حادث شد چنان که آن ریح غلیظ را تحلیل کرد و او راست ایستاد و مستقیم و سلیم بازگشت.
عجب طبابتی!

«از ابکار ماه‌پیکر، لطیف‌منظر...چهل دختر را از نسل امرا و نوینان که ملازم خدمت بودند اختیار کردند... با اسبان گزیده نزدیک روح او [چنگیز] فرستادند»
«از گوش‌های راست کشتگان پشته جمع کردند»
این ابعاد وحشی‌گری انسان‌ دیگه متعجبم نمی‌کنه.

دمنه تا آخرین لحظه حکایت تعریف می‌کنه، بلکه نکشنش:)))
اصلاً هم یادم نبود کلیله می‌میره!

«ذُباب و ذِباب را از صدورِ صدور جشن ساختند، عُقاب بر عِقاب از لحوم غید عید کردند؛ نسور سور از نحور حور ترتیب دادند...»

ذُباب: مگس
ذِئاب: گرگ‌ها
غید: زنانی که پوست بدنشان نازک و زیباست.
نحور: بالای سینه (ج نحر)
‌نسور: کرکس‌ها

نحن واللهُ فی زمانٍ غشوم/لو رأیناهُ فی المنامِ فزعنا
اصبحَ الناسَ فیه من سوءٍ حال/ حقُ مَن مات منهم أنْ یَهنّا

گر چو مردم همت میمون او صورت شود
ناخن پایش به اندازه مه از کیوان بود
:)))

«چون خبر قدوم ربیع به ربع مسکون و رباع عالم رسید، سبزه چون دل مغمومان از جای برخاست، و هنگام اسحار بر اغصان
اشجار، بلبلان، بر موافقت فاختگان و قماری شیون و نوحه گری آغاز کردند و بر یاد جوانانی که هر بهار بر چهرۀ انوار و ازهار در بساتین و متنزهات مي‌کش و غمگسار بودندی سحاب از دیدها اشک می‌بارید و می‌گفت باران است و غنچه در حسرت غنجان از دلتنگی خون در شیشه می‌کرد و فرامی‌نمود که خنده است
ادامه در کامنت

«سخن تو دلیل است بر قصور فهم و ‌وفور جهل تو»
خیلی جمله‌ی کاربردی و تمیزیه.

«…عورتی را دیدند گفت بر من ابقا کنید تا مرواریدی بزرگ دارم بدهم. بعد از مطالبت مروارید گفت آن مروارید را التقام کرده‌ام. شکم او بشکافتند و حبوب مروارید از آنجا برداشتند و بدین سبب بفرمود تا شکم کشتگان را می‌شکافتند» ص ۱۹۸

نهاده سر ایرج اندر کنار
سر خویشتن کرد سوی کردگار

همی گفت کای داور دادگر
بدین بی‌گنه کشته اندر نگر

به خنجر سرش خسته در پیش من
تنش خورده شیران آن انجمن

دل هر دو بیداد از آن سان بسوز
که هرگز نبینند جز تیره روز

به داغی جگرشان کنی آژده
که بخشایش آرد بریشان دده

همی خواهم از روشن کردگار
که چندان زمان یابم از روزگار

که از تخم ایرج یکی نامور
ببینم برین کین بسته کمر

چو دیدم چنین زان سپس شایدم
اگر خاک بالا بپیمایدم

بارت می‌گوید عشق نیاز به معشوق است. می‌خواهیم کسی صدای ما را بشنود. کسی به ما نگاه کند، درک کند، اما فقط مرا.

سرخی از خون نگسلد هرگز چنان کز نار، نور
مردمان گویند، لیکن من ندارم استوار

زآنکه من بارم به رخ بر خون و روی اوست سرخ
زآنکه رویش جای نور است و دل من جای نار

جایی که شاه یمن سه دخترش رو می‌خواد بده به پسرای فریدون:
«بدانید کین سه جهان‌بین من/سپردم به ایشان به آیین من
بدان تا چو دیده بدارندشان/چون جان پیش دل برگمارندشان»

در مقاله اول که راجع به دبیریه اول میاد از ضرورت دبیر کافی حرف می‌زنه. بعد در 10 حکایت می‌پردازه به اهمیت ایجاز. یه جا از ارتباط ماکان کاکوی و اسکافی می‌گه که مدتی اسکافی پیشش می‌مونه ولی باز برمی‌گرده به خدمت آل سامان و نوح‌بن منصور، تاش رو به همراهی اسکافی می‌فرسته سراغ ماکان و خب ماکان کشته می‌شه. و اسکافی گزارشش رو اینطور می‌نویسه: «اما ما کان فصار کاسمه والسلام» یعنی ماکان هم مانند نامش (ما+کان) شد. نیست شد.

خروشی برآمد از آتشکده
که بر تخت اگر شاه باشد دده

همه پیر و برناش فرمان بریم
یکایک ز گفتار او نگذریم

نخواهیم بر گاه ضحاک را
مر آن اژدهاخیم ناپاک را

دلم میخواد با فراغ بال بشینم بارت بخونم...

سنگدل نیستم، اما دل من نیست بجای
هر که را دل نبود کی بود از درد خبر

نظر چگونه بدوزم که بهر دیدن دوست
ز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه

خونخواره گشتی و نشکیبی همی ز خون
آهسته خور که خون دل من همی‌خوری
آن خون که تو همی‌خوری از دل همی چکد
دل غافلست و تو به هلاک دل اندری
ای دل تو نیز مستحق صد عقوبتی
گر غم خوری سزد که به غم هم تو در خوری
:)))
یادمه سال آخر دبیرستان فرخی رو به زور می‌خوندم و این ناله و شکایاتش برام خیلی مضحک بود. از اونجا شد که از قصیده خوشم نیومد. هنوز هم قصیده رو نمی‌پسندم، اما جنبۀ بامزگی‌ش برام بیشتر شده.

صفحۀ 139 رو بخونید.

ابداع دشمن خیلی شبیه بود به کتاب تاریخ زشتی.
«تلاش برای درک دیگران به معنای زدودن کلیشه‌هاست. بی‌آنکه دیگربودگی آن‌ها انکار شود یا نادیده بماند»

فعلاً دارم یه سری کلیدواژه که به نظر خودم مهمه از حرفای آرنت درمیارم. نقد و تحلیل‌هاش خیلی کمه و بین گزارش‌ها مونده. هر جا که برام جالب می‌شه، می‌رم جلو می‌بینم دوباره شرح و گزارش شد:))

«شکست قربانی را می‌خواهند. آن‌ها می‌دانند نظامی که موفق می‌شود قربانی خود را حتی قبل از به دار آویختن نابود کند... با فرسنگ‌ها فاصله... بهترین نظام برای نگه داشتن کل یک ملت در یوغ بردگی است. در بند تسلیم. هیچ چیز از صفوف منظم انسان‌هایی که مانند آدمک به سوی مرگ خود می‌روند هولناک‌تر نیست» (از دیوید روسه به نقل از آرنت)

گرچه نیسانم خزان آرد من اندر ذهن و طبع
آتش نیسان نه بل کاب خزان آورده‌ام

من باید شعرهای خاقانی رو بلند بخونم تا معنی‌ش رو درست بفهمم.
یدونه «ِاِ» اینور اونور بخونی کلاً نمی‌فهمی چی می‌گه.