א > Recent Status Updates

To me, Literature is not about amazing ideas or outstanding lines which ones might quote. The beauty of story telling in any form and in its simplest way, is about how it could frase the world in a way that the reader doesn’t expect it. So as much as the idea of having a modern frankenstein in middle east may sound interesting to me, it has nothing to do with the aesthetics of storytelling therefore ...

«هنر توافقی است درباره بامعنا بودن جهان»
البته، البته، البته

تا اینجا کتاب یادداشتی‌است طویل در تشریح آرا آدورنو و سرشار از فرضیه‌های به شدت پارادوکسیکال. زبان سلیس و‌ شیواست اما محتوای آن را می‌شود به چیزی یک سوم آن‌چه تا اینجا بوده فروکاست. بیشتر به پیش‌نویس پر ایراد یک مقاله می‌ماند

هرچند نام لیوتار به عنوان فیلسوف تاثیر‌گذار بر آگامبن آورده نمی‌شود و آرای او را بیشتر متاثر از بنیامین، آرنت، فوکو و دریدا می‌دانند «باقی‌مانده‌های آشویتس» به وضوح دنباله‌ای است بر «پس از آشویتس» و آرا لیوتار در باب نابسندگی زبان و ناممکنی «شهادت» دادن و سخن گفتن به جای دیگری (به ویژه در مورد آشویتس و نسل‌کشی یهودیان) جای‌جای کتاب می‌توان رد «تفارق» لیوتاری را بازجست.

۱. ترجمه مجتبی گل‌محمدی چنان شکیل و پالوده است که نمی‌توان کتاب را خواند و زبان به تحسین نگشود.
۲. اگر به موضوع شهادت به امر غیرقابل بیان علاقه‌مندید، باقی‌مانده‌های آشویتس به همراه کتاب discussion, in phrasing: after Auschwitz از لیوتار تصویری جامع‌تر از چرایی ناممکن بودن شهادت بر امر واقعی ارائه می‌دهند

یکی از راه‌های غلبه بر سندروم کاغذ سفید نوشتن و زیاد نوشتن است. سوژه‌ای را انتخاب می‌کنید و به ذهنتان اجازه می‌دهید تا آن‌جا که در توان‌تان است درباره آن خیال‌پردازی کند: بدون وسواس روی فرم یا محتوی یا نگرانی درباب منطق درون و بیرون متنی. خیال‌پردازی و انعکاس آنی آن روی کاغذ سفید.غلبه بر سفیدی کاغذ و شکست اضطراب پیشانوشتن.
به نظر می‌رسد تولز موفق شده تمرین‌هایش برای غلبه بر سندروم کاغذ سفید را جای اثر ادبی قالب کند

تنها چیزی که باعث میشه کتاب رو نیمه‌تمام رها نکنم و ادامه بدم اینه که نمی‌تونم بپذیرم کل داوران جایزه بوکر ۲۰۰۸ عقل‌شون پاره‌سنگ بر می‌داشته

واقعا نمی‌دونم چرا این کتاب در خاطر من کتابی ۲۰۰-۳۰۰ صفحه‌ای بود :)) الان که برای بازخوانی برداشتمش هول و ولا برم داشت.
(چرا بهتر است کتاب‌ها را در دوره دانشگاه خلاصه نویسی کنیم؟ تا ده سال بعد مجبور نشویم برگردیم اول خط)

هربار که کتابی از اسماعیل فصیح می‌خوانم ، اولین فکری که به ذهنم خطور می‌کند این است که آدمی با چنین قدرت بلامنازعی در دیالوگ‌نویسی چطور ، چطور و چطور هرگز نمایشنامه ننوشته است. فصیح بی هیچ شک و ظنی یکی از بهترین دیالوگ‌نویس‌های ایران است.

شرم‌ام باد که خوندن این رمان رو سال‌ها به تاخیر انداختم.
خلاصه عرض کنم اینکه آقای حسین مرتضائیان آبکنار درد و بلات بخوره بر فرق سر نان به نرخ روز خورهای ادبیات‌چی.

شرم‌ام باد که خوندن این رمان رو سال‌ها به تاخیر انداختم.
خلاصه عرض کنم اینکه آقای حسین مرتضائیان آبکنار درد و بلات بخوره بر فرق سر نان به نرخ روز خورهای ادبیات‌چی.