Marzie > Recent Status Updates

در اولین سلول انفرادی هم همیشه همین‌طور می‌نالید و از شنیدن صدای خودش خوشحال می‌شد. می‌دید هنوز چیزی برایش باقی مانده است، می‌دید همه‌چیز تمام نشده است. خیلی‌ها در سلول انفرادی ناله می‌کردند. بعضی‌ها از همان اول، بعضی‌ها بعداً، وقتی احساس تنهایی می‌کردند. آن‌وقت بود که ناله‌شان شروع می‌شد. ناله یک چیز آدمیزادی بود، تسکین می‌داد‌.

پدرت با ترشرویی به‌طرف آنها برگشت: باشید که همان پشک‌های ریشکی بالدار برسند و سخت جایتان کنند، باز آن‌وقت خنده یادتان خواهد رفت...
مردِ یک‌دست به پدرت نزدیک شد و گفت: آرام باش! خندهٔ ما از کون‌پارگی ماست.

جان دادن لوآندا شبيه جان دادن شهرهاى لهستان سر واپسين جنگ جهانى نبود. حمله ى هوايى در كار نبود، "قرارداد صلح"ى در كار نبود، محله بعد محله ويران نمى شد. توى خيابان ها و ميدان ها خبرى از گورستان نبود. حتى تك شراره ى آتشى هم يادم نمى آيد. شهر داشت شبيه آبادى اى جان مى داد كه چاهش خشك شده: خالى مى شد، از پا مى افتاد و از ياد همه مى رفت.