Fryderyk Franciszek Adam’s Reviews > Pygmalion > Status Update

ELIZA płacząc
Nie widzę żadnej różnicy, chyba że to u pana wychodzi delikatniej.

HIGGINS
Jeżeli potrafisz usłyszeć tę różnicę, to czego, u diaska, ryczysz? Pickering, daj jej czekoladkę.

PICKERING
Nie trzeba. Niech się pani trochę wypłacze, panno Doolittle. Robi pani wielkie postępy i lekcje nie będą takie straszne. Obiecuję, że mu nie pozwolę ciągnąć panią za włosy.

A teraz pamiętaj: „herbata". Nie chierbata, rozumiesz! Jak jeszcze raz
wydasz ze siebie te zwierzęce dźwięki, to cię złapię za włosy i zamiotę tobą pokój trzy razy! (fortissimo) h, h, h, h

HIGGINS ryczy jak zraniony lew
Dość!! Słyszałeś, Pickering? Oto za co wyciągają z nas pieniądze na powszechne nauczanie! Ten nieszczęsny stwór spędził dziewięć lat w szkole na nasz koszt, aby się nauczyć mówić językiem Szekspira i Miltona. A rezultat... A, by, cy, dy. (do E l i z y)
Powiedz: A, be, ce, de.

HIGGINS
Powtórz alfabet.

ELIZA
Ale ta, ja umie alfabet. Pan myśli, że ja nic nie umie – nie jestem dzieckiem.

HIGGINS wrzeszczy
Powtórz alfabet!

PICKERING
Proszę powtórzyć, panno Doolittle. Zaraz pani zrozumie, o co chodzi. Proszę robić to, co profesor pani każe, i pozwolić mu uczyć siebie po swojemu.

ELIZA
Jak tak, to mogie. A, by, cy, dy...

Higgins, który nie potrafi usiedzieć na miejscu, denerwuje ją swoim niespokojnym kręceniem się po pokoju.

DOOLITTLENie ma strachu, abym dusił albo do banku nosił. Mogę się założyć, że do poniedziałku śladu po nich nie będzie, jakbym ich wcale nie miał. Jedna uczciwa biba dla mnie i dla kobity, przyjemność dla nas, dla innych zarobek, a dla prezesa satysfakcja,
że pieniądze nie poszli na marne. Sam pan prezes lepiej by nie wydał.
HIGGINS wyciągając portfel i podchodząc do Doolittle'a
To jest nieodparte! Dajmy mu dziesięć.

Dlatego proszę was jako dżentelmenów, nie bawcie się ze mną w te ciuciubabkie. Ja gram w otwarte karty. Nie udaję, żem z tych co zasługują. Jestem z tych, co nie zasługują, i takim chcę zostać.

HIGGINS
Pickering, czy pana nie uderza, że ten cap ma przyrodzony zmysł retoryki; niech pan zwróci uwagę na to stopniowanie: „Życzę sobie, pragnę, ja czekam na tę chwilę..." Ta sentymentalna retoryka zdradza jego walijskie pochodzenie i wyjaśnia żebraczą i nieuczciwą naturę tego franta.

To ślicznie, cieszy mnie bardzo, żeście zachowali iskrę ojcowskiego uczucia.

Obdarzony jest wyjątkowo przekonywającym, głosem — skutek zwyczaju dawania żywiołowego upustu uczuciom.