Zahra Saedi’s Reviews > یک درخت، یک صخره، یک ابر > Status Update

اگر می‌خواست مرا غرق کند، چرا همان اول این کار را نکرد تا مرا این همه دردسر ندهد؟ کل ماجرا مسخره است... اما نه، نباید قصدش غرق کردن من باشد. جرأت ندارد مرا غرق کند. نمی‌تواند مرا غرق کند. نه بعد از این همه کار.»

زندگی را بچشم، آن‌ را از دسترسم دور کنند؟ مضحک است. اگر این پیرزن نادان، تقدیر، بهتر از این نمی‌تواند کار کند، باید از مدیریت سرنوشت آدمها برکنار شود. مرغ پیری است که به کار خود آگاه نیست.

«اگر بنا بود غرق شوم... اگر بنا بود غرق شوم... اگر بنا بود غرق شوم، به نام هفت خدای دیوانهٔ دریاها می‌پرسم، چرا اجازه پیدا کردم تا اینجا بیایم و ماسه‌ها و درختها را ببینم؟ آیا تنها برای این به اینجا آورده شدم که تا خواستم طعم شیرین

او نقشه کشیده بود، یا بلکه پیش آمده بود، که از دنیا ببرد، که جایگاه و امتیازاتش را در میان زندگان رها کند، بی‌آنکه به جمع مردگان پذیرفته شود.
ویکفیلد، ناتانیل هاثورن

غصه‌های او یا رنگ باخته‌اند و یا چنان در قلبش ریشه کرده‌اند که به سختی با خوشی قابل تعویض‌اند.
ویکفیلد، ناتانیل هاثورن

آکاکی آکاکی‌یویچ را بیرون بردند و به خاک سپردند و پترزبورگ بدون آکاکی آکاکی‌یویچ ماند، انگار که اصلاً از اول وجود نداشت. موجودی مرد و ناپدید شد که هیچ‌کس پشتیبانش نبود و هیچ‌کس غمش را نمی‌خورد و هیچ‌کس دلبسته‌اش نبود.

داستانْ وعظ نیست. داستان نشان می‌دهد، موعظه نمی‌کند.