Parisa’s Reviews > آبلوموف > Status Update

ناگهان به ذهنش رسید که در حقیقت فقط عشق نیست، تمام زندگی همین‌طور است و اگر قرار باشد که هر فرصتی را از ترس اشتباه وا بزنیم، پس چه وقت به نااشتباه خواهیم رسید؟

کتاب کلا از هم وارفت...
هر صفحه ای که پیش میرم، یک صفحه از پس و از لابه لای دست‌هام لیزمیخوره و میفته روی زمین...
عوف بر تو ای ناشر :))

اشتولتس بیش از همه‌چیز از خیال‌پردازی وحشت داشت و از این هم‌قدم غدار زندگی که از یک سو سیمایی دوستانه دارد و از جانب دیگر دشمن‌روست و تا به او دل‌ نبسته‌ای بشیر و شیرین‌خوست و اما چون با خوش‌باوری با زمزمهٔ شیرین لالایی‌اش به خواب رفتی، افریتی زشت رو می‌شود گریزان بود.

گنچاروف چرا دریا رو این‌طوری وصف نمودی قربانت شوم؟ (احتمالا اینجا عاشق بوده :)) )
نگاهش که می‌کنی، می‌خواهی گریه کنی. بی‌کرانی پهنهٔ بیکران آب دل را می‌لرزاند و هراس در آن می‌اندازد. نگاه درمانده از سیر در پهنهٔ بی‌کران و یک‌نواخت آن، هیچ چیزی نمی‌یابد که بر آن قرار یابد و اندکی بیاساید. غرش امواج دیوانه‌وار بر هم غلتان، آن گوش ضعیف را می‌خراشد. و از روز ازل تا امروز پیوسته همان ترانهٔ تاریک را تکرار کرده است...

وای از ناشر بی‌فکر این کتاب (نشر فرهنگ معاصر _ چاپ شومیز). نوشته‌ها آن‌چنان در مغاک شیرازهٔ کتاب فرو رفته‌اند که باید با انبری لنگِ کلمات را گرفت و با زور بسیار بیرون کشید تا قابل خواندن باشند.
حیف از این داستان، حیف از این نویسنده و البته حیف از این مترجم که این‌طور در عطش طمع ناشر پایمال می‌شوند....