Zy’s Reviews > همه می‌میرند > Status Update

فوسکا گفت:مگر می شود صبحها جلو شروع جریان زندگی را گرفت؟یادتان هست که یک شب به هم چه می گفتیم:هرقدر هم که بدانیم،باز دل می تپد و دست حرکت می کند.رژین دنبال حرف او را گرفت:..و متوجه می شویم که نشسته ایم داریم موهایمان را شانه می کنیم؟

با این همه من وجود دارم.زنده ام،شما را دوست دارم و رنج می کشم.در عمر ابدی ام هرگز دوباره چون شما را نخواهم دید،کسی چون شما نخواهد بود.

چطور می توانستم به او بگویم که:هیچ کار ادم به هیچ دردی نمی خورد.کاخها و ابراهه ها و خانه های تازه و دژها و شهرهای فتح شده همه هیچ است.

اما من زنده بودم و همتا نداشتم.گذشته از من واکنده شده بود؛دیگر هیچ چیز دست و پایم را نمی بست:نه خاطره ای،نه محبتی و نه وظیفه ای.هیچ قانونی بر من حکومت نمی کرد.ارباب خودم بودم؛و زندگی مردم بینوا،مردم میرا،در دست من بود.زیر اسمان خالی

اما فوسکا چیزی نمی گفت،او را می پایید و با خود می گفت:(دارد کوشش می کند،کوشش می کند.)درست است،رژین می کوشید بازی کند:بازی میزبانی،بازی افتخار،بازی دلبری،و همه اینها یک بازی بود:بازی وجود.

خیلی نیرو،خیلی غرور و عشق می خواهد تا ادم باور کند که اعمال یک انسان اهمیتی دارد و زندگی بر مرگ پیروز می شود.

اما من با دیگران فرق دارم.اگر نداشتم که عاشق من نمی شدید؟مرا دوست دارید،مگر نه؟
فوسکا گفت:-بله
-و مرا بی نظیر می دانید،مگر نه؟
-بله ،بی نظیر مثل همه زنهای دیگر.
رژین گفت:اما ،فوسکا! من منم.

اینکه ان چشم انداز روستایی،که از هر خاطره ای کهن تر بود،روزی فنا می شد.دل رژین به درد امد.در ان ابدیت ساکن،او نیز می توانست سهمی از ان خود داشته باشد،اما ناگهان می دید که جهان چیزی جز گذران تصویرهایی گریزپا نیست،و دست او خالیست.

اما مگرنه اینکه او همیشه می دانست که بادیگران متفاوت است؟ مگر نه اینکه همیشه خود را میان انان بیگانه حس می کرد،سرنوشت خود را جدا از سرنوشت انان می دانست؟از همان کودکی،نشانه ای بر فراز سرش بود.به فوسکا نگاه کرد:خودش است.سرنوشت من است.

اگر راست باشد.همیشه مرا به خاطر خواهد داشت.اگر راست باشد،یک مرد فناناپذیر مرا دوست دارد!