مهسا’s Reviews > حلاج الأسرار > Status Update

آیا ابلیس از آن می‌گرید که خودش دنیا را از دست داده؟ یا بر دنیایی می‌گرید که خودْ از دست رفته؟

ایّهاالناس، فغان از الله! ایّهاالناس، الغیاث! دادِ من از خدای بستانید که مرا درربوده از خویش و به خویشم باز نمی‌خواهد داد.

با هلالِ رمضان، حلّاجْ آهنگِ روزه دادی و تا عیدْ روزه نگشادی! (یعنی یک‌ماهِ تمام رو هیچّی نخورده)
ماهی که تمامْ خود، همه‌شب، ختمِ قرآن کردی به دو رکعت و خود، همه‌روز به دو سَد رکعت.

تا هلالِ عید، آن‌گاه، سیاه پوشیدی که «ای سیاه‌نامه، اینَت جامه!»

«این بندگانِ تو در خونِ من افتاده‌اند از گرمیِ دین، تا مگر قربِ تو جویند به کشتنِ من. پس بر ایشان مگیر!»

اولین قطعه‌ی اخبار حلّاج (مناعی) رو نامجو خونده و خیلی هم خوش خونده:
https://soundcloud.com/soheilysf/mohs...

بسا مهرا که می‌پرداخت از نور،
نمی‌شد مهرت اما، یک نفس، دور:
نیالودم،به آب،از تشنگی،کام،
ندیدم تا خیالی از تو در جام،
وگر می‌شد به سویت آیم، ای یار،
به سر ره می‌بریدم یا به رخسار.

من همان شیخ کبیرم،
پایه‌ای دارم بلند؛
پس شدم طفلی،
مرا
این دایگان،گهواره‌بند،
مامنم زیر لحدها
در میان شوره‌زاران؛
مادرم زایید،
آری،
والدِ خویش(این عجب دان!)
دخترانم نیز گشتند،آه،یکسر خواهرانم؛
نیست این کارِ زمانه،
نیست این کارِ زنا هم.

«نابینای بینایم،دانای نادانم،و اینک سخنان من که،هرگاه بخواهم،وارون می‌گردد»


معما:الله

دلم مشغولِ حرفی چار:
تیشه‌ای بر ریشه‌ی اندوهِ اندیشه.


الف
عینِ تَالُف
خلق را با خلق.

لامی بر ملامت؛
گو ملالت بار

و لامی ضربِ لامی؛
بارشی رگبار.

و هایی در هلاکم.
آه!
دانستی؟

آدم را پرسیدند:«که از روزگار،عمرت کدام‌وقت خوش‌تر بود؟» گفت:«آن دویست سال که بر سنگی برهنه نشسته بودم و در فرقت بهشت نوحه و گریه می‌کردم.» گفتند:«چرا؟» گفت:«گفت زیرا که هرروز جبرئیل آمدی،گفتی: ملک تعالی گوید: ای آدم! بنال،که من که من که آفریدگارم،ناله و نوحه‌ی تو دوست می‌دارم»

تفسیر سوره‌ی یوسف
احمد بن محمد بن زید طوسی

برای بار دوم میخونمش و مسلما این آخرین بار نخواهد بود