Elham Ghafarzadeh’s Reviews > بر دیوار کافه > Status Update

این آخری‌ها حوصله‌ام از بیمارستان، از اتاق عمل و حتی از پاریس سر رفته بود. مگر انسان چقدر قادر است سینهٔ شکافتهٔ بیمار ببیند؟ نسل‌های قبل در چهل یا پنجاه سالگی می‌مردند. نه جراح را پیر می‌کردند و نه جراح را به نفرت می‌انداختند و مزاحم اطرافیان خود هم نمی‌شدند.

هیچ تا امروز فکرکرده‌ایم دریا بهترین مکان برای خودکشی است؟ نه خونریزی دارد، نه کبودی دارد. نه دارو دارد. فقط وقتی به دریا برای خودکشی می‌روید باید همه خواب باشند که کسی نتواند شما را نجات دهد و همه‌ٔ نجات غریق‌ها در مرخصی باشند. من روزها و شب‌هایی از عمرم به دریا به عنوان اصل زندگی نگاه کردم. در جوانی خیال می‌کردم دریا نهایت همه چیز است برای خودکشی نباید عجله کنیم وقتش که برسد به سراغ ما خواهد آمد...

شاید عجیب‌ترین رابطه در دنیا رابطه‌ٔ زن و مرد باشد که مهم‌تر از رابطهٔ بین دولت‌‌هاست...

شاعر واقعی همیشه مدام در حال طغیان علیه خودش است...

در جوانی که من و تو به سفر می‌رفتیم، وقتی در مزرعهٔ گندم باران می‌بارید به زیر آلاچیق‌های دهقان‌ها پناه می‌بردیم و از زیر آلاچیق باران را تماشا می‌کردیم. همه‌چیز بکر و شاد بود یا من و تو جوان بودیم که خیال می‌‌کردیم همه چیز بکر و شاد است...

دوچرخه‌سواری کنار دریا مثل خوردن جرعه‌ای قهوه در سرماست...

محله‌ی کودکی من از بمباران و خرابی‌های دوران جنگ در امان مانده است، این اقبال کمی نیست در جهانی که هر روز در لبه‌ی پرتگاه است و رو به ویرانی است. ویرانی اول به سراغ تفکر، شعر، موسیقی و زیبایی باغ‌ها می‌آید و سپس سراغ ساختمان‌ها می‌رود..

من همیشه اعتقاد داشتم همه ما باید سقوط کنیم تا جهان آزادانه به زندگيش ادامه بدهد.

من همیشه اعتقاد داشتم همه ما باید سقوط کنیم تا جهان آزادانه به زندگيش ادامه بدهد.

خیال می‌کردم از همه جدا افتاده‌ام اما هنوز به خودکشی و نابودی خودم فکر نمی‌کردم. شاید گاهی ابدیت امید موقتی برای زنده ماندن می‌داد. دیگر کوه و دریا برایم شگفت‌انگیز نبود. دیگر آرامش اندک را دوست داشتم، اما این آرامش را به کسی توصیه نمی‌کردم.