Hadi’s Reviews > توتالیتاریسم > Status Update

شیوۀ برخورد با مخالفان، شیوۀ «تصحیح افکار» بود که با یک روش آراستۀ قالب ‏بندی دائمی و مکرر اذهان انجام می‏گرفت، روشی که کم‏ و ‏بیش در مورد کل جمعیت کشور پیاده می‏شد. ما هرگز ‏به‏ خوبی نمی ‏دانستیم که این روش در زندگی روزانه چگونه اعمال می‏ شد و چه کسانی از آن معاف بودند؛ یعنی چه کسانی مسئول اجرای این روش «قالب‏ بندی» بودند، و از پیامدهای «شست‏شوی مغزی» هیچ اطلاعی نداشتیم و نمی‏ دانستیم که آیا این عمل شست‏شو با دوام بود و در واقع توانسته بود دگرگونی‏ های شخصیتی ‏به ‏بار آورد یا نه. اگر ‏به ‏اعلامیه ‏های رسمی رهبری چین اعتماد کنیم، باید بگوییم تنها چیزی که این روش ‏به‏ بار آورد، ریاکاری در یک سطح وسیع بود که «زمینه ‏های مساعد برای ضد انقلاب» را فراهم می‏ساخت. اگر این کار یک نوع ارعاب بوده باشد که بی‏گمان هم بود، باید گفت که ارعاب از یک گونۀ دیگر بود و پیامد‏هایش هرچه هم که بوده باشد، ‏به ‏کشته شدن ده درصد از جمعیت کشور نینجامید. رهبری چین مصلحت ملی را آشکارا ‏به ‏رسمیت شناخت و روا‏ داشت که کشور ‏به ‏گونه ‏ای مسالمت‏ آمیز توسعه یابد و از کاردانی بازماندگان طبقۀ حاکم پیشین استفاده شود و ضوابط دانشگاهی و حرفه‏ ای رعایت گردد. کوتاه سخن، آشکار است که «اندیشۀ» مائوتسه ‏تونگ در همان خطوطی که استالین (و یا هیتلر) مقرر کرده بود، جریان نداشت و او یک قاتل غریزی نبود و احساس ملیت‏ گرایانه که در خیزش‏های انقلابی کشورهای مستعمرۀ پیشین بسیار برجسته است، چندان نیرومند بود که بتواند در چین کمونیست حدودی بر چیرگی تام اعمال کند. همۀ این چیزهایی که گفته شد، با برخی از هراس ‏هایی که در این کتاب بیان شده ‏اند تناقض داشتند.