Hadi’s Reviews > توتالیتاریسم > Status Update

بیزاری نخبگان از نبوغ و اشتیاقشان به گمنامی گواه بر روحیه ای بود که چه توده ها و چه اوباش قادر به فهم آن نبودند روحیه ای که به تعبیر روپسپیر می کوشید تا عظمت انسان را در برابر کوچکی بزرگان اثبات کند.
با وجود اختلاف یاد شده میان نخبگان و اوباش تردیدی نیست که نخبگان هر کجا که می دیدند جامعه ی محترم از روی ترس ناچار است که برای ارازل جایگاه برابری قائل شود شادمان می شدند. این نخبگان حتی به بهای نابودی تمدن میخواستند تماشاگر صحنه ای باشند که در آن کسانی که در گذشته ناعادلانه ترد گشته بودند به زور حق خود را می گیرند و از دیدن این صحنه حظ ببرند. آنها از اینکه می دیدند رژیم های توتالیتر در تاریخ دستکاری های وحشتناکی می کنند و در تبلیغاتشان از این جعلیات آشکار تاریخ سواستفاده می کنند خشمگین نمی شدند. آنان خودشان را قانع ساخته بودند که تاریخ نگاری سنتی نیز خود یک جعل تاریخی است زیرا این تاریخ مردم محروم و ستمدیده را از یاد بشر زدوده است.
آنهایی که در روزگار خودشان ترد گشته بودند معمولا در این تاریخ فراموش می شوند. از آن زمان که اعتقاد به جهان دیگر از میان رفته بود اهانت به اضافه حق کشی وجدان های حساس را رنج می داد. زمانی که دیگر امیدی به میزان شدن ترازوی عدالت در فرجام کار نبود بی عدالتی در گذشته و حال تحمل ناپذیر گشته بود. کوشش بزرگ مارکس در جهت بازنویسی تاریخ جهانی بر حسب کشمکش های طبقاتی حتی آنهایی را که درستی تز او را باور نداشتند مجذوب ساخته بود زیرا نیت اصلی مارکس این بود که وسیله ای بیابد تا بدان وسیله سرگذشت های کسانی که در تاریخ رسمی ندیده گرفته شده بودند در خاطره نسل های آینده نقش بندد.