Hadi’s Reviews > توتالیتاریسم > Status Update

رنج هایی وجود دارد که انسان را به یک «حیوان بدون شکایت» تبدیل می کند.

هیتلر, که از آشفته بازار عقاید گوناگون در دوران معاصرش تجربه دست اوٌلی داشت, دریافته بود که با هواداری سرسختانه از یک عقیده رایج می‌توان از این شاخ به آن شاخ پریدنهای ناامیدانه و از اعتقاد به بیهودگی همه چیز, به خوبی جلوگیری کرد. قاطعیت هراسناکی که در چنین تعصب افراطی نهفته است, جاذبه بسیاری برای جامعه دارد.

به نقل از زوایک: اوباش و نه نخبگان مسحور قدرت تابناک شهرت گشته بودند و بت سازی از نبوغ را که محصول جهان بورژوایی اخیر بود با اشتیاق پذیرفته بودند. اوباش سده 20ام در این گرایششان از الگوی نوکیسگان سده نوزدهم دقیقا پیروی می کردند که آنها نیز این واقعیت راکشف کرده بودند که جامعه بورژوایی درهای خویش را بر روی افراد نابهنجار ولی جذاب، نوابغ، همجنس بازان و رنود بیشتر باز می گذارد تا برروی فضیلت های ساده.

هدف اصلی این بنای تاریخی، مضحکه کردن تاریخ رسمی و اثبات قلمرویی از نفوذهای پنهانی بود که در برابر آن، واقعیت تاریخی شناخته شده تنها نمای ظاهری جهت فریب مردم به شمار می آمد. رویگردانی نخبگان روشنفکر از تاریخ رسمی با این اعتقاد همراه بود که حال که تاریخ، جز جعل حوادث به وسیله دولت ها چیز دیگری نیست چه ایرادی دارد که مورد سوءاستفاده ایدئولوژی پردازان عقل باخته جنبش های توتالیتر قرار گیرد!

برای توده ها چه ملیت گرایی قبیله ای و چه نیست گرایی خشونت آمیز از نظر ایده ئولوژی مناسب نیستند و ویژگی آنها به شمار نمی آیند حال آنکه برای اوباش فراخور بودند. با این همه با استعداد ترین رهبران توده ای زمانه ما هنوز هم از میان اوباش برمی خیزند تا از توده ها، زندگینامه هیتلر مانند یک کتاب درسی نمونه در این زمینه بشمار می آید. استالین نیز از دستگاه توطعه باز حزب بولشویک متشکل از رانده شدگان و انقلابیان برخواسته بود.

گفتار پرآوازۀ مائو ‏به ‏سال ۱۹۵۷ «دربارۀ شیوۀ درست حل تناقض‏های میان مردم» که به‏ طور معمول تحت عنوان گم‏راه کنندۀ «بگذار صد گل بشکفد» معروف شده است، بی‏گمان درخواست آزادی نبود؛ اما‏نشان می‏ داد که تناقض ‏های غیر تنازع ‏آمیز میان طبقه ‏ها و از آن مهم‏تر میان مردم و دولت، حتی در یک دیکتاتوری کمونیستی ‏به ‏رسمیت شناخته شده بود.