Јован Илиески > Quotes

“Се вртам и му го гледам грбот на силниот Евген Дворак, кој не сака да му го видам лицето,
затоа што знае дека ќе се преплашам.
Затоа што го слуша мојот сеуште детски плач, вели да ги избришам солзите и да бидам силна,
а потоа забележувам како неговата снага се спушта на подот и го крши сопственото ветување.
И тој ден, како најтемната ноќ во мојот живот, умира старата Ингрид.”
― Јован Илиески, Ноќта кога ја напуштив Прага

“Ете, на крајот, ние само ги усвојуваме вредностите кои ни се наметнати и мислиме дека го правиме она што треба да го правиме, сè додека тоа некаде го пишува дека е во ред.”
― Јован Илиески, Соба 610

“Сега, во неговите раце, ја држеше фотографијата што секојпат ја здогледуваше закачена на ѕидот во домот на Иштар во Нишанташи.
„Ми ја даваш на мене, Асли?“ – воздивна. – „Сериозна си?“
„Не ти ја давам. Ти ја враќам. Твоја е.”
― Јован Илиески, Седум часот и педесет минути

“Затоа Алах ги создал луѓето, Камила. За да бидат среќни на овој свет.”
― Јован Илиески, Татко ми Босфор

“Босфор се вознемири.”
― Јован Илиески, Седум часот и педесет минути

“Марамата со која се покривав одамна не ми го криеше лицето. Абдул не ги сакаше мачките, често ги бркаше од прагот на нашата мала куќарка во Кајакој, па еве ме денес, сама со Јаман, вдовица и бездетна. Имам живот којшто Абдул Азим не го замислуваше за мене, јас, пак, најмалку. Јас, пак, воопшто.”
― Јован Илиески, Татко ми Босфор

“Прости ми што не е како ти што си замислила. Мојата љубов не е твоја замисла.”
― Јован Илиески, Седум часот и педесет минути

“Успеа само да се види себе си во неа. Во нејзиниот пар очи, си го виде сопствениот очај и сопственото пропаѓање. Се отсликуваше неговото сопствено обесчестување.”
― Јован Илиески, Седум часот и педесет минути

“Кенан стоеше во неверување.
Борделот во кој се наоѓаше, наеднаш се претвори во негово светилиште.”
― Јован Илиески, Седум часот и педесет минути