Arsip Kultural Quotes

Quotes tagged as "arsip-kultural" Showing 1-1 of 1
Titon Rahmawan
“SUNYA RURI

Dalam ruang yang menelan semua suara,
sebelum gema sempat lahir,
aku mendengarnya—
batin suwung yang lebih lembut daripada embusan roh saat keluar dari ubun-ubun bayi yang baru lahir.

Ia tidak datang sebagai ancaman,
tidak pula sebagai pelipur,
melainkan sebagai bayangan purba
yang pernah berdiri di sampingku
ketika aku belum sepenuhnya menjadi manusia.

"Monggo pinarak..." bisiknya lirih,
selembut abu dupa yang jatuh dari piringan gerabah.
"Aja sumelang. Sepi ora bakal nglarani,"
"kejaba tumrap jiwa kang sinangkèr ing jeroning raga."

Aku tidak menjawab, hanya berusaha memahami.
Suwung tidak membutuhkan jawaban.
Ia telah berada dalam nadiku sejak sebelum aku sadar aku punya tubuh.

Lewat tatapannya yang tidak berkelopak,
aku melihat ulang diriku sendiri
seperti cuplikan upacara kematian kecil-kecilan:
detik ketika harapan direbahkan,
detik ketika aku membunuh sesuatu dalam diriku
tanpa tahu apa yang sebenarnya ingin kuakhiri—
nyeri atau ketidakpastian.

"Ngertenono..."
bisiknya lembut,
seolah mencatat sesuatu pada lontar tak terlihat.
"Sliramu nyepélékaké akalmu, padhahal kuwi mung bocah lugu
sing kok kunci ing sanggar pamujan sing suwé ora kok buka—
ngantemi gapura nganti tangané dadi pringga swara."

Aku menelan kekosongan itu.
Suwung memiringkan tubuhnya pelan,
seakan menghirup aroma ketakutanku
seperti kemenyan yang baru menyala.

“Apa tresna mbingungake atimu?”
suara itu menelusup lembut.

"Sliramu takon jujuring liyan,
déné awakmu dhéwé nganggo klambiné cidra
kang wus dadi jubah ngebaki raga—
nganti awakmu lali,
ing ngendi mapané cahyaning pasuryan asli.”
"Lan ing saben dina, kok ndhudhuki wewayangan,
amung nedya nemu kulit garing
tanpa isèn-isèn katresnan.”

Kesunyian mengental.
Ia menaruh telinganya di dadaku
seakan mendengarkan gending yang patah ritmenya.

“Payokna..." bisiknya lirih
"Amarga ana swara anom ing jeroning kalbu
kang tansah kok sédani déning karepmu dadi lumrah,
arep tinampa ing bebrayan agung,
lan kapéngin tan ngrépotaké sapa-sapa.”
"Nanging, apa artiné tentrem,
yèn saben napasmu mung gema saka kersané liyan?
Bukakna lawang sanggar kasepèn,
sawangen cahyané dhéwé ing jeroning pepeteng."

Ia menutup mata.
Sunyi Ruri menyetel dirinya pada frekuensi yang bahkan para leluhur pun tak berani sentuh.

“Swara kuwi…”
bisiknya hampir tak terdengar,

"Kaya déné cempening mendha ing padhang,
kang lumayu ing palataran laramu kang lawas."
"Dheweke sesambat dudu amarga arep kinurban,
nanging awit dheweke wis ngerteni:
yèn sliramu tan nate bali
kanggo nylametke."

Tubuhku gemetar.
Suwung tersenyum tipis,
seperti retakan kecil pada batu padas.

“Lara Ati..."
ucapnya lirih.
“Kuwi satunggaling sato alus.
Dheweke tansah ngentèni.
Dheweke tan lumaku menyang ngendi-ngendi.
Dheweke lungguh—
kaya déné aku—
kanthi sabar nunggu wektu,
nalika sliramu pungkasané wani
mandheg anggènira lumayu.”

Aku kaku seperti arca yang siap dipahat ulang.

“Sliramu kepéngin dadi béda,”
suara itu meluncur lembut,
“nanging, kamulyan tan lair saka panulakan.
Kamulyan tuwuh saka jeroning wantèr
kang wani mbukak gapura dhiri
kang njalari kalbunira gumeter.”

Ia bergerak mendekat.
Bisikannya menusuk pori-poriku:

“Yèn sliramu kepéngin sirep
saka swaraning cempe kang kebak sangsara kuwi..."
"Sliramu kudu bali.
Mulih menyang papan kang sinengker
ing ngendi rare kuwi nemoni pati kaping sepisan.”

Aku memejamkan mata.

Dan saat itulah aku paham—
kesunyian bukan lagi musuh,
bukan lagi kehampaan yang mencekik,
melainkan satu-satunya suara
yang sanggup menampung semua jeritan.
tanpa murka
tanpa pamrih
tanpa vonis
hanya ikhlas.

Desember 2025”
Titon Rahmawan