นว

“ลมหายใจสุดท้ายใกล้จะลับ
เจียนชีพดับแล้วลาจันทาพี่
เราคงต้องร้างไกลในวันนี้
ท่วมทุกข์แผดผลาญฤดีให้อาดูร

สำลักเลือดร่ำไห้หทัยเศร้า
โศกใดเท่าร่างทุรนจนสิ้นสูญ
แต่ทุกข์แท้เท่าใดไม่เปรียบปูน
เจ้าจะพูนเทวษท้นถึงพี่ยา

เพียงพีชพรรณเขาพรากให้จากน้ำ
นทีต่ำเหือดแห้งแล้งวัสสา
พี่เหือดแห้งแล้งใจยิ่งใดมา
เพราะรู้ว่าจันทาระทมใจ

เช่นฝนพรำพรมพนาไม่ราร้าง
สุชลพร่างพรมพักตร์ไม่หักหาย
โศกของพี่ครั้งนี้ยิ่่งกว่าโศกใด
เพราะเจ้าทุกข์ระทมใจถึงพี่ยา”
― Srisurang

“สมาชิกและอาสาสมัครของฉือจี้ จะถูกฝึกให้มองส่วนดีของผู้อื่นเป็นหลัก และชื่นชมมากกว่าตำหนิ เพราะการชื่นชมนั้นจะช่วยบ่มเพาะความดีให้งอกงามขึ้นในใจของผู้อื่น รวมทั้งดึงเอาศักยภาพด้านบวกของเขาออกมา หากความดีงามเบ่งบาน และศักยภาพด้านบวกถูกกระตุ้นอยู่เสมอ ก็จะมีพลังเหนือความชั่วและศักยภาพด้านลบได้...การมองเห็นแง่ดีของคนอื่นอยู่เสมอ ทำให้จิตใจฉับไวต่อด้านดีของสิ่งต่างๆ เจออุปสรรคหรือความยากลำบาก ก็เห็นข้อดีของมัน เมื่อเจ็บป่วย...หรือประสบกับสิ่งที่ไม่น่ายินดีก็ไม่ทุกข์ เพราะใจยังมองเห็นสิ่งดีๆ ที่มีอยู่...ยังมีข้าวสวยหอมกรุ่นกินทุกวัน ทุกคืนยังได้นอนบ้านที่อบอุ่น...ความสูญเสียทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะจิตใจของเขาฉลาดในการมองเห็นด้านดีของชีวิต...ความฉลาดดังกล่าวเกิดขึ้นได้ ก็เพราะถูกฝึกให้มองเห็นด้านดีของผู้คนอยู่เสมอ.”
― พระไพศาล วิสาโล