Ece

“Bekliyorsun. Ruhun enerjiyi bir yere akıtarak dirilmek istiyor olası mı bu? Neye, kime akıtacaksın onu, kimi ortak edeceksin duygularına? Sana, senin eziyetine kim katlanabilir? Yalnızlığı kabul edemedin mi? Dostun kimdi senin? Bekliyorsun, sürekli bekleyişleri art arda ekliyorsun; seni seyrediyorum ve ses etmiyorum çünkü bekleyişin süslü bir imparatorluğu vardır. Umut silinene kadar güçlü bir direnişle dikilirsin tahtında. Sonra düşüş başlar. Başladığın yere dönüş. Kara anaforu bulma isteğiyle delice labirentlerinde acının dört dönmektir dönüş yeniden başlamak üzere düşüşe. Bir ömrün bekleyiş eziyeti içinde kıvranabilmek uğruna başa dönüşün bekleyişiyle geçmesini düşünebiliyor musun? Bu acı arayıştan kim kurtarabilir insanı? Sevgili mi? Dost mu? Boş inanç mı? Ülkü mü?”
― Leylâ Erbil, Cüce

“Hep yarım kaldım, hiç tam doymadım, tam bağırmadım, tam dokunmadım. Bıçak ruhumda dehşet bir fısıltı gibi ilerledi ve ben tam ortamdan yarıldım. Ruhuma bir hayat yakıştıramadım.”
― Murat Uyurkulak, Tol

“Ah benim Dündar öğretmenim! Ah benim gazetelerim, liselerim,
kaymakamlarım, babalarım, ağabeylerim, kâh Alman, kâh Amerikan
kılıklı askerlerim, çocuk yüzlü halkevlerim, ‘ Bir Türk bir dünyaya
bedel’lerim, marşlarım, heykellerim, Alman yengelerim ve ‘Tout va très
bien Madame la Marquise’ şarkılarım! Havada uçuşan her şeyden biraz.
Ve savaş bitmiştir ey şen arkadaş! Büyük zaferin gününü terennüm
edelim… Bu muymuş yurdunu sevmek? Yurdunu budununu özünden çok
sevmek? Sevmek…
Sevmek, bilmektir. En iyi öğrendiğim şeyse ‘vecize’ söylemek.”
― Adalet Ağaoğlu

“Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına
niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına
niye kimseler izin vermez yollarına
kuş konmasına?
"Öyle güzelsin ki
kuş koysunlar yoluna"
bir çocuk demiş.

Nilgün Marmara, Kırmızı Kahverengi Defter, s. 60.”
― Nilgün Marmara