Achitophel

“همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی
نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به
که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی
دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی
نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا
تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی
برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی
دل هوشمند باید که به دلبری سپاری
که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی
چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد
چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی
گله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی”
― Saadi, غزلیات سعدی

“من يك بار عاشق شدم...البته اگر عشق ان سبعيتي باشد كه ما را مستقيم تا دروازه هاي بهشت مي برد تا ان جا به ما ياداوري كند كه اين درها براي هميشه بسته هستند”
― جانت وينترسن

“...
به کوچه می زنم
و کوچه بوی جاری شک دارد
روز که شاه شود
کار وزیر می شود
هر دو سوار اسب هاشان
و ما، همیشه
بز می آوریم
روز که می آید
تعطیل می شوند عاطفه و کوچه
و شهر
سراپا
کارخانه ی بزرگی
که وهم تولید می کند
غروب
بی سیب و بی سلام
و بی سلام کوچک کودک
به خانه برگشتم
خانه نبود
خانه مصادره ی کار
و کارخانه است حالا
و کوچه بوی ساکن دق دارد
ستاره ها گریخته اند
و آسمان
رنبیده است روی بام
.”
― منوچهر آتشی

“امشب دلم گرفته تر از ابر است
چشمم در آرزوي چراغي نيست
دانم كه در چنين شب نافرجام
كس را از آنكه رفته، سراغي نيست.”
― نادر نادرپور, شعر انگور