Achitophel

“...
به کوچه می زنم
و کوچه بوی جاری شک دارد
روز که شاه شود
کار وزیر می شود
هر دو سوار اسب هاشان
و ما، همیشه
بز می آوریم
روز که می آید
تعطیل می شوند عاطفه و کوچه
و شهر
سراپا
کارخانه ی بزرگی
که وهم تولید می کند
غروب
بی سیب و بی سلام
و بی سلام کوچک کودک
به خانه برگشتم
خانه نبود
خانه مصادره ی کار
و کارخانه است حالا
و کوچه بوی ساکن دق دارد
ستاره ها گریخته اند
و آسمان
رنبیده است روی بام
.”
― منوچهر آتشی

“نمی‌توانستم روی کلماتی که از دهان اشکان خارج می‌شدند، تمرکز کنم. کلمات با موسیقی کلام‌اش، مثل مه غلیظی در نزدیک دهان می‌ماندند. من به دهان نیمه بازش نگاه می‌کردم که چطور بعد از گفتن حرف [آ] در آخر بیت‌ها، باز می‌ماند و آرام آرام بسته می‌شد. لب‌هایش شکل کلمه‌ها می‌شدند و لبخند محوی بین نفس‌گرفتن‌هایش برای خواندن سطر بعدی می‌ماند روی چهره‌اش.. می‌توانستم حرکت قفسه‌ی سینه‌اش را با ریتم نفس‌ها، که موسیقی کلمات را می‌ساختند، دنبال کنم. ولی نمی‌فهمیدم چه می‌گوید. معنای جمله‌ها و شعرها و داستان‌ها از لابه‌لای دستانم، جاری می‌شد. قطره قطره فرو می‌ریخت و من درمی‌ماندم. در لحظه اسیر شده بودم؛ در تب. در آخرین نفس‌هایم. در جسمی که تحلیل رفته بود.. در موسیقی بی صدای حرکات لب‌ها و قفسه‌ی سینه‌ی اشکان که سنگین، بالا و پائین می‌رفت با حجم نفس‌ها، با وزن کلمات، با پلک‌هایی که از سنگینی مفاهیم خم می‌شدند و می‌افتادند. و مژه‌ها، که نرم، می‌ریختند روی نگاهی که به کاغذ می‌ماند..”
― بهاره ارشدریاحی, لیتیوم کربنات

“امشب دلم گرفته تر از ابر است
چشمم در آرزوي چراغي نيست
دانم كه در چنين شب نافرجام
كس را از آنكه رفته، سراغي نيست.”
― نادر نادرپور, شعر انگور

“«...
نسلی که در مقابله با خصم هوشيار
مستانه گرز خود را بر پای اسب کوفت
دشمن رسيد و کاسه ی سر را ازو گرفت
آنگاه طعم باده ی خون را بدو چشاند
نسلی که از پدر
نامی شنيده بود و نشانی نمی شناخت
در روز جنگ، دشمن او جز پدر نبود
هنگام مرگ، نوحه بر او جز پدر نخواند
ما هم به سهم خويش
افسانه ای بر اين همه افزدويم
ما، بردگان فقر و اسيران آفتاب
از فخر شعر، سر به فلک سودیم
ما، بازماندگان مشاهير باستان
از نسل ابلهان
از نسل شاعران
يا نسل عاشقان کهن بوديم
...»”
― نادر نادرپور