Tara

“بدبختی من در همین است. از این‌روست که مرگ را آزمایش می‌کنم. نمی‌گویم همه‌چیز احمقانه است، نمی‌گویم همه راه‌ها مسدود است، نه این‌ها بی‌معنی است، همه چیز وجود دارد و از این پس هم وجود خواهد داشت، حتی همه چیز درست خواهد شد، به این نکته ایمان دارم ولی... ولی با من فقط گذشته‌ی من باقی مانده است و امروز؟ می‌ترسم که به دام امروز بیفتم. وای بر من اگر به دام امروز بیفتم! روزی که فقر و بیچارگی، خود را شاعرانه پنهان می‌کند تا به قول تو اشرافیت، در همان جلوه‌گاه‌های پُرزیوری که پیش از این همه بوده است خودش را تبرئه کند، خودش را محق قلمداد کند، روزی که عوام‌فریبی تا حد دانش اجتماعی پیش رفته است، روزی که مفاهیم عوض شده است، روزی که به برادرت و به دوست چندین ساله‌ات و به زنت اعتماد نداری. بگو هوا بارانی است، رعد خشمش را بر سرت فرو می‌ریزد. بگو آفتاب سوزان و درخشانی است، نیزه‌های نور بدنت را خواهد گداخت.”
― بهرام صادقی, سنگر و قمقمه‌های خالی

“من خائن به وطن هستم، من خائن به میهن هستم
اگر وطن، مزارع شما باشد
اگر وطن آن چیزی باشد که در گاوصندوق‌ها و دسته چک‌های شماست
اگر وطن مردن از گرسنگی در کنار جاده باشد
اگر وطن در زمستان مثل سگ لرزیدن و در تابستان از تب به خود پیچیدن باشد
اگر وطن مکیدن خون سرخ ما در کارخانه‌هایتان باشد
اگر وطن حکومت چماق و باتون پلیس باشد
اگر وطن سرمایه‌گذاری‌ها و حقوق‌هایتان باشد
اگر وطن، نجات نیافتن ازظلمت گندیده‌ی شما باشد
آری، من خائن به وطن هستم”
― Nâzım Hikmet Ran, Poems of Nazım Hikmet

“یک روز
در پیراهنی که پوشیده‌ای خواهی مرد
و بوی تنت را
صابون خواهد برد
و دندان‌ها
سال‌ها بعد از ریختن گوشت تنت
لبخند خواهد زد”
― بیژن نجدی

“تکرار به نحوی هولناک ادامه داشت. بی تکرار نمی‌شد زندگی کرد، مثل ضربان قلب، البته این نکته هم درست بود که ضربان قلب همه چیز زندگی نبود”
― Kōbō Abe, The Woman in the Dunes