Nima

“بامزه اینجاست که نمیدانم خوشحال باشم یا نه. به هر حال این تنها چیزی بود که مرا سر پا نگاهداشت و فکر میکنم می‌توانم پاریس را ببخشم بخاطر اینکه این اجازه را به من داد تا اینجوری خودم را در کاری که می‌کردم، زندانی کنم. حتی اگر این کار ارزشی نداشته باشد باز به شادمانی ای که من از این کار احساس میکردم می ارزد، شادمانی ای که هیچکس نمی توانست مانع آن شود و اگر امشب اینقدر خسته نبودم، باز می توانستم آن را حس کنم. فکر میکنم خواننده این نوشته هم به همان اندازه من خسته شود، و نمیدانم این تنش مدامی که خواننده حس می کند، تا چه اندازه او را ناامید و خسته کند. اما مسئله در این نیست. من این تنش را به قصد خواسته ام و میخواستم آن را منتقل کنم، و می دانم که در نوشته ام وجود دارد. نمیدانم آیا زیبا است یا نه.”
― آلبر كامو, The Stranger

“بدترین چیزی که می تواند برای انسان پیش بیایید این است که به قدری مستأصل شود که بخواهد روحش را به شیطان بفروشد و ببیند شیطان هم آن را نمی خرد.”
― یانیس واروفاکیس, حرف‌هایی با دخترم درباره‌ی اقتصاد

“نبرد تموم شده بود. ما حدود سیزده هزار نفر کشته دادیم - سیزده هزار ذهن، خاطره، عشق، حس، دنیا، کهکشان - چرا که ذهن انسان کهکشان تره تا خود کهکشان ـ و همه ی اینها برای چند صد متر گل که مفت هم نمی ارزید.”
― John Fowles, The Magus

“مردی که کار می کند بالأخره همه دوستانش را از دست میدهد و فقط همکاران اداری و دوستی‌های اجباری برایش باقی میماند. سپس انسان یکباره تنها می‌شود.
#دفترچه_ممنوع
#آلبا_د_سسپدس”
― Alba de Céspedes, Forbidden Notebook