Status Updates From زنده باد مرگ

گویی می‌رفت تا برای همیشه گم بشود. در عدم مطلق.

خودم را می‌گویم، خود من سال‌های سال آرزو داشتم یک ماه، یک هفته، حتی یک روز، فقط بیست و چهار ساعت،گوشت به من هست؟ فقط بیست و چهار ساعت آزاد زندگی کنم، بدون حکومت آن دیکتاتور و آن وقت بمیرم. همیشه به خودم می‌گفتم در این صورت سعادتمند می‌میرم. همان بیست و چهارساعت زندگی آزاد می‌ارزد به یک عمر ظلم و تحقیر و خفقان که تحمل کرده‌م.

اگر آدم بودی تفنگت را رو به مردم نشانه نمی‌گرفتی.

وقتی تنها می‌شدند، وقتی هر نوع ملاحظه و نقابی کنار می‌رفت و بطون‌شان آشکار می‌شد، دکتر محمودی تازه طعم سرد شدن دل پوری را می‌چشید؛ و طعم تحقیری را که بی شربت طنز و هزل ابراز می‌شد.