Status Updates From هشتاد و دو شعر از بیژن الهی

واقعاً نفهمیدم این شعر «هاروت» چی می‌گه.

.
.
.
راههای فراوانِ رفته ام
که بُرده ام به جا و نبرده ام هیچ جا
اما عزیز من سَلْما
می خواستم کجا رسید
کنار این همه هرزابها
که سفر می کنند و برق می زنند
که برق می زنند در قلبِ علفها و ناپدید ...
مرا دفنِ سراشیبها کنید که تنها
نمی از بارانها به من رسد اما
سیلابه اش از سر گُذر کند
مثل عمری که داشتم

و خداوند خا،
که تَجَسّدِ مار دارد شاید،
جز خوابِ عمیق
عار دارد باشد.
سیاره ی ما را بلعید،
ماه را نوشید،
سبُک از نور
شانه یی شد بی حد.
تو که بیدار نمی شوی!
او تو را ترک می کند:
مارست آخر،
پوست میندازد.
اما تو نشانه ای،
تو، که یعنی
رؤیایی وجود داشت

در روزی بزرگ، به تو می رسم؛ به شانه ی تو
دست می زنم، که به پس بنگری و ببینی
که نمی خندم.

اکنون چه آشکار، سیمای تو را زجر می دهد
گل آفتاب گردان تا امیدی باشد!
پس که لطف می کند؟ کی پوست سیمای تورا، به بوسه، می درد
تا نور، فرو ریزد و
آهسته، شکر شود؟
من! من که بوسه ام، ترسناک تر از یک امضاست.

5
.
.
.
چشم بسته ام، و نام گیاهان، تاریک است.
دیگر هیچ کجا، هیچ کجا
مرا به نامی، به کلمه یی، صدا نکن؛ که حال، تمام زبان، در نام
] یک گیاه، آسوده ست.
سخت تر از گیاه، لمسم کن؛ دستان تو را نثار تو می کنم
تنگ تر از گیاه، در آغوشم کش؛ بدنت را به تو ارزانی می دارم.
و زمانی که آسیاب ها، در نور به گشت آید،
تو دست هایت را خاهی بست، مشت خاهی، گره خاهی کرد
و این گره را، مانند هدیه یی
حفظ خاهی کرد.

2
نخ بادبادکی که فراز ویرانه ها،به پرواز خود ادامه می دهد،
در مشت کودکی زیبا خواهد بود،کودکی مرده.
اکنون، پیش از باران،خاکی خشکیده شناخته می شود که در او
گیاهان،همگی نامگذاری شده اند.
و سکوت،این مکث میان هر دو چکه که از سقف غار می چکد،
احترامی ست به تو،توی کودکم،که از مرگت
لحظه یی می گذرد،
احترامی ست،به رقص.
در مکث،در میان دو چکه ی آخرین،یکباره شاخک همه ی
حشرات
از ترس برق می زند.
آب می نوشم و جرعه یی به سقف می پاشم.

9
!آری، او با یک نفس، تمامِ آسمان را در سینه ی خود حبس کرده ست

4
دلوی که از ته زخم بالا می آمد، تمدن ما بود.
در حدقه، چای سبز می نوشیدیم و عقاب، در غم بی فرزندی، شنل هامان را پرورش
می داد.

3
.
.
.
فرصتی برای روفتن ای خاکستر! و فرصتی برای مرگ. بگذار دشت باشد و دشت،
] بگذار که نزدیکِ ماه، یک تنفس چوپانی، همیشه درد کند، و من در هر شاهرگم
] عاشق باشم.
من که در به در، از تمام ملودی های قلبم خون می ریخت.
من که زیر کلاهم، نجومِ خود را دیوانه وار زخم زدم. کلاهم از کشف کشفِ خطرناک
] پر بود و از سگان فقید فضایی که می آزردند.

3
.
.
.
فرصتی برای روفتن. و فرصتی برای مرگ؛
که زیرِ بمباران، باید دستهای قطبی ی خود را پیشِ رخسار ونوس جفت کنیم، تا قنوت کند
این مجسمه ی بی دست.
و قضای نمازِ تمامِ بشریت بخوانیم.
شب شرقی، به علتی جمیل تر از نفت و کاهنان می سوزد
چه که چشمِ بودا، اخگری ست که منجنیق پرتاب می کند
بر دژی چینی.

5
.
.
.
در آن جنگلها، فرزندم! بوسه ات چه متنِ مفصلی بود، و چه سالها بود که بر دندان های تیزت
ریاضت میکشید.
تو، فرزندم! زیر یخِ دریاها خواهی زیست، تا خود را به شدت صدا بزنی.

3
پس تو کیستی که مرا در منظره ی آغوشم به خواب می بری؟ کیستی که می گذری، و یک میلیون
آشیل در پاشنه ی تو آواز می خوانند؟

الف لام میم ، سلام بر تبرهایی که
حروف آزادی را
جداجدا کرده ند !

6
چگونه می توانستم تو را فاش کنم که حتی برهنگیت را از تن در آورده بودی ؟

5
ای نور،
ای جغرافیای سری که متلاشی می شود !
با تو عشق در قلب من
شعوری کروی دارد.

تو ، در قالبِ زمان
مسخ گشته یی
آنچنان که
مرا
بمیرانی!

8
.
.
.
تو در پنجره ها چه می دیدی
که برایت دلداری ئی نداشتم ؟

6
به کجا رسیده بودیم که زمان را بر مثال اسطوره یی می نگریستیم؟
از کف شعر
که جزر کامل چشمان توست ،
گلهای ابدی اقاقیا ، بهار را اعتراف می کنند .

4
.
.
.
آه ! چه گرسنه یی
که اگر بنویسم : تو
شعر را به شعر افزوده ام.

4
.
.
.
که با ظرافتِ خسته
در شام عزیمت رنگین کمانداران عتیق
آواز می خواند
تا ماه دو ساله را در چشمان همسرت خواب کند ؟
ای شوهر!
ظهر خجسته ی مچ های من!
چندان تنگ خفته اید که نیمی از خواب را تو می بینی و نیمی را او
و جمله ی عبرانیان
از میان شما می گذرند
بی آن که خیس شوند.

من اینک شب را به شعر می افزایم
که بدون چراغها
جمله یی بی نقطه ست .
و با گشایش نخستین فال
با سه شاه دگر هجوم می آرم
همچنان که خاج خویش را بر پشت
حمل می کنم .
ای نوازنده ی تارِ صوتی قو ها!
چمدانی که از دریا
به دریا
می بندی
در وقت مرگ
از خورشید ورم خواهد کرد .

6
آه ، چرا می باید
من تو را شگفت بدانم؟
در این جریان
که از شگفت بودن همه چیزی
عادی می نماید ؟
وگرنه تو عادی ترین موسمی
که می باید به چار موسم افزود ،
و چشمان تو
راحت ترین روزی که می توان برای زیستن تصمیم گرفت

7
اینک خرانهای پی در پی
از هم برگهای جوان می خواهند!
می توانستیم توانستن را به برگها بیاموزیم
تا افتادن نیز توانستن باشد

باد هیچ نیست جز عطر علف

دیگر به رودخانه می‌زنم، که رودخانه، ادامه‌ی رقص است.
...
شب بی‌پایان،‌قلب ما را عاشقانه مجازات خواهد کرد.

که اگر بنویسم: تو
شعر را به شعر افزوده‌ام

تنها یکبار
می توانست
در آغوشش کشند،
و میدانست - آن گاه -
چون بهمنی فرومی ریزد
و می خواست به آغوشم پناه آورد!

نامش برف بود
تنش ، برفی
قلبش از برف
و تپشش
صدای چکیدن برف
بر بادهای کاگلی...

و من او را
چون شاخه یی که زیر بهمن شکسته باشد

دوست میداشتم.