Biblio Bat’s Reviews > هشتاد و دو شعر از بیژن الهی > Status Update

.
.
.
راههای فراوانِ رفته ام
که بُرده ام به جا و نبرده ام هیچ جا
اما عزیز من سَلْما
می خواستم کجا رسید
کنار این همه هرزابها
که سفر می کنند و برق می زنند
که برق می زنند در قلبِ علفها و ناپدید ...
مرا دفنِ سراشیبها کنید که تنها
نمی از بارانها به من رسد اما
سیلابه اش از سر گُذر کند
مثل عمری که داشتم

و خداوند خا،
که تَجَسّدِ مار دارد شاید،
جز خوابِ عمیق
عار دارد باشد.
سیاره ی ما را بلعید،
ماه را نوشید،
سبُک از نور
شانه یی شد بی حد.
تو که بیدار نمی شوی!
او تو را ترک می کند:
مارست آخر،
پوست میندازد.
اما تو نشانه ای،
تو، که یعنی
رؤیایی وجود داشت

در روزی بزرگ، به تو می رسم؛ به شانه ی تو
دست می زنم، که به پس بنگری و ببینی
که نمی خندم.

اکنون چه آشکار، سیمای تو را زجر می دهد
گل آفتاب گردان تا امیدی باشد!
پس که لطف می کند؟ کی پوست سیمای تورا، به بوسه، می درد
تا نور، فرو ریزد و
آهسته، شکر شود؟
من! من که بوسه ام، ترسناک تر از یک امضاست.

5
.
.
.
چشم بسته ام، و نام گیاهان، تاریک است.
دیگر هیچ کجا، هیچ کجا
مرا به نامی، به کلمه یی، صدا نکن؛ که حال، تمام زبان، در نام
] یک گیاه، آسوده ست.
سخت تر از گیاه، لمسم کن؛ دستان تو را نثار تو می کنم
تنگ تر از گیاه، در آغوشم کش؛ بدنت را به تو ارزانی می دارم.
و زمانی که آسیاب ها، در نور به گشت آید،
تو دست هایت را خاهی بست، مشت خاهی، گره خاهی کرد
و این گره را، مانند هدیه یی
حفظ خاهی کرد.

2
نخ بادبادکی که فراز ویرانه ها،به پرواز خود ادامه می دهد،
در مشت کودکی زیبا خواهد بود،کودکی مرده.
اکنون، پیش از باران،خاکی خشکیده شناخته می شود که در او
گیاهان،همگی نامگذاری شده اند.
و سکوت،این مکث میان هر دو چکه که از سقف غار می چکد،
احترامی ست به تو،توی کودکم،که از مرگت
لحظه یی می گذرد،
احترامی ست،به رقص.
در مکث،در میان دو چکه ی آخرین،یکباره شاخک همه ی
حشرات
از ترس برق می زند.
آب می نوشم و جرعه یی به سقف می پاشم.

9
!آری، او با یک نفس، تمامِ آسمان را در سینه ی خود حبس کرده ست

4
دلوی که از ته زخم بالا می آمد، تمدن ما بود.
در حدقه، چای سبز می نوشیدیم و عقاب، در غم بی فرزندی، شنل هامان را پرورش
می داد.

3
.
.
.
فرصتی برای روفتن ای خاکستر! و فرصتی برای مرگ. بگذار دشت باشد و دشت،
] بگذار که نزدیکِ ماه، یک تنفس چوپانی، همیشه درد کند، و من در هر شاهرگم
] عاشق باشم.
من که در به در، از تمام ملودی های قلبم خون می ریخت.
من که زیر کلاهم، نجومِ خود را دیوانه وار زخم زدم. کلاهم از کشف کشفِ خطرناک
] پر بود و از سگان فقید فضایی که می آزردند.

3
.
.
.
فرصتی برای روفتن. و فرصتی برای مرگ؛
که زیرِ بمباران، باید دستهای قطبی ی خود را پیشِ رخسار ونوس جفت کنیم، تا قنوت کند
این مجسمه ی بی دست.
و قضای نمازِ تمامِ بشریت بخوانیم.
شب شرقی، به علتی جمیل تر از نفت و کاهنان می سوزد
چه که چشمِ بودا، اخگری ست که منجنیق پرتاب می کند
بر دژی چینی.