Status Updates From حجم سبز

در درل من چیزی است، مثل یک بیشه ی نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم که دلم میخواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه
دور ها آوایی است، که مرا می خواند

صدا كن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد

روبروي مغازه ستاد رئيسي هستش و داد و هوارشون تو اسمونه
تنها چيزي هم كه باعث ميشه نرم بحث كنم، آرامشِ همين كتابه...

صدا كم مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد

روبروي مغازه ستاد رئيسي هستش و داد و هوارشون تو اسمونه
تنها چيزي هم كه باعث ميشه نرم بحث كنم، آرامشِ همين كتابه...

هر چه دشنام ، از لب ها خواهم بر چيد.
هر چه ديوار ، از جا خواهم بركند.
رهزنان را خواهم گفت : كارواني آمد بارش لبخند!

یاد من باشد ، هر چه پروانه که می افتد در آب ، زود از آب در آرم.

یاد من باشد کاری نکنم ، که به قانون زمین بر بخورد.

یاد من باشد تنها هستم.

ماه بالای سر تنهایی است.

برگ ها می ریزد. مادرم صبحی گفت : موسم دلگیری است. من به او گفتم : زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست.

یک نفر دیشب مرد و هنوز نان گندم خوب است و هنوز آب می ریزد پایین، اسب ها می نوشند.

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد
و خاصیت عشق این است

سفر هایی تو را در کوچهاشان خواب می بینند.
تو را در قریه هایی دور مرغانی به هم تبریک می گویند.

هیچ ارتباطی با اشعار سهراب برقرار نمیکنم

زن زیبایی آمد لب رود،
آب را گل نکنیم:
روی زیبا دو برابر شده است

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق
قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی
،و دل از آرزوی مروارید
همچنان خواهم راند

"دور باید شد، دور"
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود

.هیچ آیینه تالاری، سرخوشی ها را تکرار نکرد
.چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود
.دور باید شد، دور
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند

روزی
.خواهم آمد، و پیامی خواهم آورد
.در رگ ها، نور خواهم ریخت
و صدا خواهم در داد: ای سبدتان پر خواب! سیب
.آوردم، سیب سرخ خورشید

.خواهم آمد، گل یاسی به گدا خواهم داد
.زن زیبای جذامی را، گوشواره ای دیگر خواهم بخشید
!کور را خواهم گفت: چه تماشا دارد باغ

خانه دوست كجاست؟
در فلق بود كه پرسيد سوار
آسمان مكثي كرد
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت
به تاريكي شبها بخشيد و به انگشت
نشان داد سپيداري و گفت
..نرسيده به درخت

.باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
.حرفی از جنس زمان نشنیدم

.هیچ چشمی ، عاشقانه به زمین خیره نبود
.کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
.هیچ کسی زاغچه یی را سر یک مزرعه جدی نگرفت

من به اندازه یک ابر دلم می گیرد
وقتی از پنجره می بینم
حوری
-دختر بالغ همسایه-
پای کمیاب ترین نارون روی زمین
.فقه می خواند

آری
تا شقایق هست، زندگی باید کرد

در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم، که دلم می خواهد
.بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه

.دورها آوایی است که مرا می خواند

،کسی نیست
بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت
..میان دو دیدار قسمت کنیم

در این کوچه هایی که تاریک هستند
من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم
من از سطح سیمانی قرن می ترسم

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور ازشب اصطکاک فلزات
اگر کاشف معدن صبح آمد،صدا کن مرا
و من، درطلوع گل یاسی از پشت انگشتهای تو،بیدارخواهم شد
و آن وقت
حکایت کن از بمب هایی که من خواب بودم،و افتاد
حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم،و تر شد

در ابعاد این عصر خاموش
.من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم
.بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

.و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد
خاصیت عشق این است

.سفرهایی ترا در کوچه هاشان خواب می بینند
ترا در قریه های دور مرغانی بهم تبریک
.می گویند

چرا مردم نمی دانند
،که لادن اتفاقی نیست
نمی دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آبهای شط دیروز است؟

چرا مردم نمی دانند
که در گل های ناممکن هوا سرد است؟

،زن زیبایی آمد لب رود
:آب را گل نکنیم
.روی زیبا دو برابر شده است