sAmAnE > Recent Status Updates

چرا زندگی بشر چنین آنچه در هم جوشی را ترکیب می‌کند و چرا همه‌ی اتفاقات زندگی آدم به قدری غیرمنطقی است که یک زندگی‌نامه نویس خوب مجبور است همه آنها را نادیده بگیرد؟

لیتون پرسید: چه کتابی را نخوانده‌ایم؟
من که در صندلی فرو می‌رفتم، جواب دادم: لیتون، این پرسش زندگی است.
و این دور همچنان بارها تکرار شد.

چَه آنجا کَن کزو آبی برآید
رگ آنجا زن کزو خونی گشاید...

کدامین ساعت از من یاد کردی‌؟

کدامین روزم از خود شاد کردی‌؟

کدامین جامه بر یادم دریدی‌؟

کدامین خواری از بهرم کشیدی‌؟

کدامین پیک را دادی پیامی‌؟

کدامین شب فرستادی سلامی‌؟

تو ساغر می‌زدی با دوستان شاد

قلم شاپور می‌زد، تیشه فرهاد

📌پاسخ دادن شیرین خسرو را👌🏻

گر آهویی ز صحرا رفت، بگذار
که در صحرا بود زین جنس بسیار...

حرف حق🙌🏻

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل:
وای، این شب چقدر تاریک است...

دارم سعی می‌کنم با دنیای شعر ها آشتی کنم....

بخشی از نامه سربازی آلمانی که اواخر دسامبر ۱۹۴۲ در زمستان روسیه نگهبانی می‌دهد: زیباترین کریسمسی بود که تا به حال دیده بودم به تمامی حاصل حس‌های بی‌طرفانه بود و عاری از تمام آرایه‌های پر زرق و برق. کاملاً تنها بودم زیر آسمان بسیار بزرگ پر ستاره‌، و به یاد دارم که قطره‌ی اشکی بر گونه‌های یخ‌زده‌ام می‌لغزید، اشکی نه از سر رنج و نه از سر شوق، بلکه از سر احساسی که حاصل تجربه‌ای سخت جدی و پرشور بود.

جنگ وقتی چشیده باشی‌اش، توی تنت است، زیر پوستت. می‌توانی بالا بیاوری، می‌توانی هر چقدر دلت بخواهد خودت را بخارانی، تا پوستت خونی شود. ولی هیچ وقت نمی‌رود در وجودت است به خاطر همین برمی‌گشتم به جنگ. هنوز بوی خاکستر و باروت می‌آمد

گاهی دوست دارم همین اتفاق برای من بیفتد: توانایی درک بدون فکر کردن، احساس بدون تصور کردن‌.

با وجود این لائورا سردرگم به نظر می‌رسید. پس گفتم: صمیمیت زمانیه که تو نسبت به عواطفت آگاه هستی، و سپس احساساتت، ترس‌هات، شرمندگی‌ت، امیدها و لذت‌هات رو با فرد دیگه‌ای در میون می‌گذاری...

می‌دانیم که مغز انسان سعادتمند به غایت بی‌کنش است. حسی آرامش‌بخش و شورانگیز حس رضایت به تمام وجودش نفوذ می‌کند؛ او در این حس غرق می‌شود؛ هویتش را می‌بازد و به قول نویسندگان نوقلم، از زندگی لذت می‌برد. اما سرانجام زمانی که این "شیفتگی" به پایان می‌رسد، افسوس بر جان آدمی چنگ می‌کشد که چرا در ایام خوشبختی، خویشتنش را از یاد برده و با تفکر و تداعی خاطرات، لذتش را مضاعف و مداوم‌تر نکرده...

در ضمن مگر عشق، احساسی طبیعی است؟ مگر دوست داشتن برای آدمی طبیعی است؟ عشق، بیماری است و بیماری از هر قاعده‌ای مستثناست.

سردرد شدیدی داشتم. به زندگی غم‌انگیزم فکر کردم. زندگی بدون دوست، بدون پول. من فقط می‌خواستم دوستی داشته باشم و مثل همه باشم. این که چیز زیادی نبود.
بعد ناگهان هق هق کنان زدم زیر گریه.
از جا بلند شدم.
اشک‌های روی گونه‌هایم را پاک کردم.

راستش داستان‌نویس یا شاعری که بیشتر از هزار کتاب در کتابخانه‌اش داشته باشد مشکوک است. از خودم می‌پرسم چنین آدمی برای چه می‌نویسد. تنها مقصود نوشتن تسکین درد فقدان چیزی خواندنی است. وقتی جایی خالی، جای خالی کتابی خاص، را در کتابخانه‌مان می‌بینیم دلیل کافی داریم که قلم برداریم و به برازنده‌ترین شکل ممکن خودمان آن را بنویسیم. نوشتن برای جبران کاستی‌ها. نوشتن برای استمرار خواندن.

یکی از درونمایه‌هایی که شالوده‌ی رمان صد سال تنهایی بر آن استوار است ترجمه است؛ ترجمه به مثابه‌ی رمان و همچنین ابزاری که به وسیله‌ی آن یک متن رمزی سرانجام در قالب رمان عرضه می‌شود، متن رمزی ملکیادس را که او در گوشه‌ی اتاق در بسته‌اش برای نسل‌های آینده به یادگار گذاشته آیندگان با مشقت‌های فراوان ترجمه می‌کنند و این متن رمزگشایی شده به دست گابریل، نواده‌ی سرهنگ فرینلدو مارکز، می‌افتد و او احتمالا آن را بازنویسی و...

تاریخ دولت‌های مردان قدرت‌طلب با ادعای هانا آرنت می‌گوید: " خشونت می‌تواند قدرت را نابود کند، اما در ایجاد آن کاملا ناتوان است."

فرد شکنجه‌گر مانند بیگانه‌ی محض عمل می‌کرد و ادعا می‌کرد بر پوست و گوشت و روح من تسلط دارد. شکنجه "ویژگی اتفاقیِ رایش سوم نبود بلکه سرشت این حکومت بود."

خاطرات ما دست از سرمان بر نمی‌دارد. بعدها. وقتی‌که ....

حالا دیگر قصه‌ات را می‌دانم. دیگر چیزی برای فهمیدن نیست و ناگهان دیگر نمی‌دانم چه حرفی با تو دارم. راستش خیلی کودنی. نباید همه چیز را برایم می‌گفتی. باید چیزی را مخفی می‌کردی تا حس کنجکاوی‌ام را قلقلک دهی اما حالا که همه چیزت را می‌دانم، دیگر نمی‌توانم با تو حرفی بزنم. ترجیح می‌دهم ساکت بمانم.

به این فکر کردم که هر کدام از ساکنان عمارت رصدخانه به چند تا از این سطل آشغال‌ها نیاز دارند.‌ زندگی من که خیلی لازم دارد...

نمی‌شود که زورکی کسی را خوشبخت کرد؛ کار هولناکی است، حتی می‌شود گفت سلطه‌جویانه.

در طول این مدت تمام کوشش‌ها در انگلستان برای دستیابی به پیمان صلحی پایدار به در بسته خورده بود. فرانسویان دبه کردند و زیربار توافق‌نامه‌ای نرفتند که خود در سال ۱۳۵۸ پذیرفته بودند. در نتیجه ادوارد نیز لجاجت بیشتری به خرج داد و مطالبات خود را بالاتر برد.

فرانسه هنوز گریبان خود را از چنگ طاعون رها نکرده بود که به استقبال یک افتضاح نظامی بزرگ رفت، افتضاحی که سیلی از پیامدهای پردردسر را به دنبال آورد و به رویدادی سرنوشت‌ساز در زندگی آنگران دوکوسی بدل شد. البته عامل خارجی شکست از انگلستان بود، اما علت اصلی چیزی نبود جز خودرایی بی‌پروای طبقه‌ی اربابان که پادشاه فرانسه، با آن استعداد غریب خود در سوء مدیریت، نماینده‌ی آن به شمار می‌رفت...

آینده درست مثل درازنای ملال‌انگیز، عور و خلوت خیابان پنجم پیش رویش امتداد یافته بود و فرصت‌های پیش رویش چون درشکه‌های کم شماری که سنگین سنگین در پی کرایه‌های دور از دسترس بودند، اندک بود.

آنچه شکست شهسواران فرانسوی و هم‌پیمانان آنان‌ را رقم زد بزدلی یا کمبود دلیری نبود. آن‌ها نیز به قدر انگلیسی‌ها از خود دلاوری نشان دادند؛ شهسواران هر کشوری در میدان کارزار کم و بیش به یک سیاق نبرد می‌کردند. برتری انگلیسی‌ها در چیز دیگری بود، در تلفیق حملات شهسواران زره‌پوش با نقش واحدهای دیگر سپاه، افرادی چون دشنه‌داران ویلزی، نیزه‌داران و از همه مهم‌تر دهقانان آموزش‌دیده‌ای که زه بلند کمان‌ها را می‌کشیدند.

اما به شکل وصف‌ناپذیری خسته بود. فکر کردنِ پیوسته خسته‌کننده بود.

به تدریج در برابر سرنوشت، دستخوش غلیانی خشمگنانه می‌شد، اوقاتی که آرزو می‌کرد از میانه‌ی آن مسابقه‌ی پرتکاپو پس بکشد و برای خودش زندگی‌ای مستقل در پیش بگیرد. اما این زندگی چگونه زندگی‌ای از آب در می‌آمد؟

حالا وارد قلمرویی می‌شویم که در حاشيه‌ی ادبیات قرار دارد اما مرتبط با آن است: ساحت تاریخ.

آن‌قدر به این چیزها فکر کرده‌ام راویک! به تو به خودم. تو هرگز به طور کامل به من علاقه‌مند نبوده‌ای. شاید خودت هم خبر نداشته باشی. همیشه قسمتی از وجودت به روی من بسته مانده است‌. هرگز به طور کامل در روح تو راه نیافته‌ام. با این همه، همیشه خواسته‌ام در آن نفوذ کنم، هیچوقت خاطر جمع نبوده‌ام.

تو همیشه جوان می‌مانی. زندگی فقط روی چهره‌ات می‌لغزد و آن را زیباتر می‌کند. آدم موقعی پیر می‌شود که دیگر چیزی احساس نکند.

واقعا همچین عشقایی وجود داره؟؟🤔