غزل > Recent Status Updates

این قسمت که راجع به مویراها، الهگان سرنوشت، نوشته شده برام خیلی جالب بود:
[مویراها] قدرت زیادی داشتند و گاهی حتی زئوس نمی‌توانست تصمیمات آنها را بی‌اثر کند. آنها رشته‌ی زندگی هر میرایی را از ولادت تا مرگ کنترل می‌کردند. یکی از آنها ریسمان زندگی را می‌بافت (کلوتو=بافنده)، دیگری طول ریسمان را اندازه می‌گرفت (لاخِسیس=تخصیص دهنده) و سومی ریسمان را با قیچی مرگ قیچی می‌کرد (آتروپوس=بی‌انعطاف).

خوشم میاد خوندنش زیاد ذهنت رو درگیر نمی‌کنه ولی همچنان جالبه و باهاش جلو میری! اینم یه نوعِ جنایی-معماییه دیگه🤷🏻‍♀️

بالاخره بعد از حدود یک ماه دارم کتاب می‌خونم و خوشبختانه سریع پیش میره.

بازیگر نقش پیپ واقعا شبیه همون چیزیه که موقع خوندنش تصور می‌کنی!

سریع پیش میره اما کاش ترجمه بهتری داشت!

هر چی جلوتر میره خسته کننده‌‌ تر میشه!

اولین چیزی که در همزیستی با "هیولا" وسوسه میشید انجام بدید، اینه که هیچ کاری انجام ندید!
"هیولا" اون قدر از شما وقت، انرژی و توجه طلب می‌کنه که احساس می‌کنید دیگه حتی از پس یه کار ساده هم برنمی‌یاید!

"من هر وقت غافلگیر می‌شدم عقلم از کار می‌افتاد."
منم همینطور😹

"هیچ وقت فکر تازه یا تصور برانگیزنده‌ای از بیرون به سراغم نمی‌آمد. فکر‌ها و تصورهایی نیز که از درون می‌جوشیدند بلافاصله در هم می‌شکستند یا از رمق می‌افتادند و رنگ می‌باختند، زیرا مجال بروز پیدا نمی‌کردند."

"خب، بله، دوشیزه گرِی، جواب نرم خشم را برمی‌گرداند، اما سخن تلخ غیظ را به هیجان می‌آورد. آدم فقط با دیگران نیست که حرف می‌زند، با خودش هم حرف می‌زند."

اولش خوب پیش می‌‌رفت اما الان هر چی جلوتر میره بیشتر حوصله‌ام رو سر می‌بره :/

"Yangjin glanced at the smiling young man. He possessed an innocence, she supposed, a kind of childlike wholeness that couldn't be hidden. She wanted to protect him."

"آدم ها بخواهند یا نخواهند، اشتباه می‌کنند. بهتر است حداقل اشتباه‌هایمان را خودمان انتخاب کنیم تا یک نفر دیگر."