Nastaran > Recent Status Updates

فکر می‌کردم کتابی راجع به فقدان به طور کلی باشه اما بیش‌تر تجربه‌ی نویسنده از فوت پدرش بود. یک یادداشت شخصی از خاطراتی که نویسنده با پدرش داشته و توصیفاتش از رابطه‌ی خوب‌شون. مرگ پدرش در دوران کرونا و در حالی که مرزهای نیجریه بسته بوده اتفاق می‌افته و این روزهای از دست دادن رو دور از خونواده تحمل می‌کرده.

فکر می‌کردم کتابی راجع به فقدان به طور کلی باشه اما بیش‌تر تجربه‌ی نویسنده از فوت پدرش بود. یک یادداشت شخصی از خاطراتی که نویسنده با پدرش داشته و توصیفاتش از رابطه‌ی خوب‌شون. مرگ پدرش در دوران کرونا و در حالی که مرزهای نیجریه بسته بوده اتفاق می‌افته و این روزهای از دست دادن رو دور از خونواده تحمل می‌کرده.

فکر می‌کردم کتابی راجع به فقدان به طور کلی باشه اما بیش‌تر تجربه‌ی نویسنده از فوت پدرش بود. یک یادداشت شخصی از خاطراتی که نویسنده با پدرش داشته و توصیفاتش از رابطه‌ی خوب‌شون. مرگ پدرش در دوران کرونا و در حالی که مرزهای نیجریه بسته بوده اتفاق می‌افته و این روزهای از دست دادن رو دور از خونواده تحمل می‌کرده.

میزان شاعرانه بودن نثر کتاب اون‌قدر زیاده که اصلا خود داستان‌ها به چشم نمیان. در واقع داستان‌ها هم چیز جدیدی برای ارائه ندارن. این ویژگی‌ اوایل کتاب برام جذاب بود اما بعد خسته‌کننده شد؛ چون حس کردم انگار نویسنده ما رو غرق همین احساسات غلیظ خودش کرده و قرار نیست داستان جدید یا متفاوتی بگه.
در کل بین همه‌ی داستان‌های کتاب، حریق آن تابستان به نظرم بهترین بود.

ایده‌ی پرتگاه خوب بود اما اصلا جالب روایت نشده بود. انگار هیچ راه دیگه‌ای به ذهن نویسنده نرسیده برای این‌که بیاد چنین داستانی رو تعریف کنه و تصمیم می‌گیره دو نفر هم‌زمان شروع کنن به تعریف کردن ماجرا برای هم در حالی که هر دوشون می‌دونن قضیه چیه.

داستان کرم ابریشم رو دوست داشتم اما آخرش یکم عجیب و غیرمنطقی بود برام.
صندلی انسانی ولی قوی بود پایانش.

چقد این "اثر فوری پروانه" بد و مسخره بود!