AmirHossein > Recent Status Updates

اینگونه نیست که ابژه تکیه‌گاهِ میل باشد، فانتزی تکیه‌گاهِ میل است. سوژه، خود را در نسبت با توده‌ای هرچه پیچیده‌تر از دال‌ها، به‌مثابه سوژه‌ی میل برمی‌سازد. این امر در صورتی‌ که فانتزی به‌شکلِ یک سناریو ظاهر شود به‌خوبی آشکار است؛ [سناریویی] که در آن سوژه، کمابیش قابل‌ِ شناسایی، جایی در نسبت با ابژه حضور دارد، گسسته، دوپاره، معمولا دوگانه، و ابژه نیز غالبا هرگز چهره‌ی راستین‌اش را نشان نمی‌دهد.

منظور فروید از اصلِ لذت تلاش روان برای کاهش تنش است؛ بعدتر می‌گوید هر رانه‌ها، از جمله رانه‌ی جنسی، نیز تابع اصل لذت‌اند و اگر هیچ چیز رانه را مهار نکند میل‌اش کاهشِ تنش تا جایی‌ست که ارگانیسم به‌سوی مرگ کشیده شود. لکان مفهوم ژوئیسانس را وارد می‌کند: لذتِ ویرانگرِ عبورکرده از اصلِ لذت و این دردِ پیچیده در لذت که دیگر نمی‌توان از آن دست کشید تا آن‌جا پیش می‌رود که با نابودیِ سوژه، با مرگ، مماس شود.

تفسیر، هرچه به پایانِ خود نزدیک‌تر می‌شود، به سویِ میل جهت‌گیری می‌کند؛ میلی که، به معنایی معین، با تفسیر این‌همان است. میل، در حقیقت، خودِ تفسیر است.

این‌که تنفر را مثال زدم اتفاقی نبود. در افولِ امرِ جنسی‌سازی‌شده، میل خود را در دو چهره نشان می‌دهد: یک‌سو تنفر است؛ تنفری که از تبدیل‌شدنِ شریک جنسی به یک واقعیت صرف پدید می‌آید، هر معنایی که این واقعیت داشته باشد.

میلِ انسان، میلِ دیگری است.

چه راهی بهتر برای اطمینان یافتن از چیزی که در آن به خطا رفته‌ایم، از این‌که دیگری را قانع کنیم آنچه می‌گوییم حقیقت دارد؟ آیا این ساختارِ بنیادیِ بُعدِ عشق نیست — همان بُعدی که انتقال امکان ترسیمش را به ما می‌دهد؟ با قانع کردن دیگری که او واجدِ چیزی‌ست که می‌تواند ما را کامل کند، ما خود را مطمئن می‌سازیم که بتوانیم همچنان درباره‌ی آنچه واقعا کم دچار فقدان آنیم به خطا بمانیم.

در دیالکتیک میان چشم و نگاه، از همان آغاز می‌بینیم که هیچ‌گونه هم‌پوشانی‌ای وجود ندارد؛ برعکس، چیزی فریبنده در میان است. وقتی در عشق، من نگاهی را از دیگری طلب می‌کنم، آنچه ژرف‌ترین نارضایتی را پدید می‌آورد و همواره غایب است، این است که — تو هرگز از آن‌جایی که من تو را نگاه می‌کنم مرا نمی‌بینی.
و برعکس، آن‌چه که بدان نگاه می‌کنم، هرگز آنی نیست که می‌خواهم ببینم.

نتیجه‌ی توهم همه‌چیزدانی و انگشت در هر سوراخ کردن همین است، طرف یادش می‌رفت خودش هم سوراخ دارد؛ کافی‌ست مخاطب بر موضوعِ بحث تسلطی نسبی داشته باشد تا بادبادک صالح نجفی جلوی چشمش بترکد. معادل‌ها فاجعه و ویراستاری فاجعه‌تر. در ریویو با مثال خواهم گفت.

یکی از کاربران سولاخی در AI پیدا کرده و برآمدگی‌هایش را در آن فرو کرده و مدام ریویوهای AI را اینجا می‌گذراد؛خلاصه برای همه کتابهایی که از زمان اسپرمیّت تا الان خواننده ریویوی یک لحن و یک‌ساختار با سرعت ۲۰ ریویو بر روز تولید می‌کند. لایک می‌کنید می‌آید تایملاین و کله‌ام آلتی می‌شود.

[بلانشو: عقلِ ساد، آن عقلِ نابه‌هنجارِ بی‌تفاوت در برابر خشونتِ احساسات.]

آه، دوستان من، آیا می‌توان افراطی را تصور کرد هم‌سنگِ این‌که مردی را هیولایی شایسته‌ی مرگ بدانند، فقط به‌خاطر آن‌که در لذت‌جویی‌هایش، سوراخِ کون را بر سوراخِ کس ترجیح داده؟ فقط چون پسری را که در او دو لذت می‌یابد، این‌که هم‌زمان عاشق باشد و معشوق، بر دختری ترجیح داده که تنها یک لذت را نوید می‌دهد؟

«اما من هرگز این شکلی نبوده‌ام!»
- از کجا می‌دانی؟ این «تو» چیست که ممکن است شبیه‌اش باشی یا نباشی؟ کجا می‌یابی‌اش، با کدام توانایی بیانی یا شکل شناختنی‌ات؟ کجاست این کالبد مستندت؟

----

حتی یک ساعت دیگر هم تاب تحمل غم این روزها را به تنهایی ندارم.

چون روزگارِ دراز برآمد، نوح ایشان را دعوت همی‌کرد و هیچ همی‌نگرویدند و هر مردی را از این قومِ نوح که او را پسری آمدی، مر آن پسر خویش را دست گرفتی و سوی نوح آوردی و مر نوح را به او بنمودی و گفتی «این مرد را بینی؟ این جادو است و دیوانه. اگر مرگ مرا آید، نِگَر تا تو را نفریبد!»

*** ** :')

قدّیسی که خاطرِ خدا از وی خرسند است یک اخته‌یِ آرمانی‌ست... آن‌جا که «ملکوتِ خداوند» آغاز می‌شود، زندگی پایان می‌گیرد...

و در ساعت‌های درازی که اکنون، تنها و با جان رو به بهبودش، در خانه‌ی خود می‌گذرانید و از آن خوش بود، رفته‌رفته دوباره خودش می‌شد، اما از آنِ کس دیگری.

پ.ن: بی‌نهایت غمگین از تعطیل شدن کتاب‌فروشی نشر هنوز.

For Heidegger, hermeneutics was the kind of interpretation that listened for an important message or announcement of crucial importance...I want to know my ‘fate’, that is, what these texts and actions mean to me. Interpretation, in other words, is intrinsically guided by my present concerns, by the desire to hear an announcement that pertains to my own situation.

جدا داشت میل به سیگار از بین می‌رفت، دیگه فعلا با اکراه و آرومی بیش از حد ادامه می‌دم که کلا از بین نره :)))

:|

Giving in to craving doesn’t necessarily lead to pleasure because wanting is different from liking. Dopamine makes promises that it is in no position to keep. “If you buy these shoes, your life will change,” says the desire circuit*, and it just might happen, but not because dopamine made you feel it.

*منظورش مسیر دوپامینرژیک mesolimbic pathway عه، برای راحتی میگه desire circuit یا مدار آرزو.

The novelty that triggers dopamine doesn’t go on forever. When it comes to love, the loss of passionate romance will always happen eventually, and then comes a choice.

... خدای این دو خلق اندر کشتی نوح آفریده‌است: از آن، یکی خوک است و یکی گربه. و سبب آفریدن ایشان آن بود که نوح شش ماه به کشتی اندر بود و میان چهارپایان و مردمان، سرگین‌ها بود و گند خاست به کشتی اندر. مردمان برخاستند و به نوح بنالیدند: گفتند «ما را از این گند هیچ طاقت نماند.» پس نوح دست بر پشتِ پیل [فیل] مالید، خوک از دُبُرِ [کونِ] پیل بیرون آمد و آن پلیدی‌ها که به کشتی اندر بود، همه بخورد و آن گَند بشد. :)))

و هر مردی را از این قوم نوح که او را پسری آمدی، آن پسرِ خویش را دست گرفتی و سوی نوح آوردی و نوح را به او نمودی و گفتی: «این مرد را بینی؟ این جادو است و دیوانه. اگر مرا مرگ آید، نِگر تا تو را نفریبد!»

چه کیوت بودن :))

حال می‌فهمیدم که بسا اوقات کتاب‌ها درمورد کتاب‌ها حرف می‌زنند: انگار که این گفتگو میان خودشان در جریان است. در پرتو این فکر کتابخانه بیش از پیش در نظرم اظطراب‌آمیز جلوه کرد؛ کتابخانه مکان نجوایی طولانی و چندصد‌ساله بود، موجودی زنده، ...گنجینه‌ی اسراری که از اذهان بسیار نشأت می‌گرفت و پس از مرگ کسانی که پدیدآورنده یا وسیله‌ی انتقال بودند، همچنان باقی می‌ماند.

[دارم ساختار و تأویل متن و... رو می‌خونم یا جادوی اکو؟!]

اگه ادبیاتی‌ها پیامبر داشتن، این بزرگوار خدا بود.

حتی میشه باهاش رقصید

اگه یه‌وقت خواستید کتابی درمورد کژتابی بنویسید و مثال دم‌ دستتون نبود، به شاهکار ترجمه‌ی میرعباسی از صدسال تنهایی مراجعه کنید.


میرعباسی: و شرمنده شد از اینکه یقین آورد او تا دیدش که می‌آید راز دلش را دانست.

بهمن فرزانه: و از طرفی اطمینان از اینکه او همه‌چیز را فهمیده‌است، باعث می‌شد که احساس حقارت کند.