راستش من ۵۰/۶۰ صفحه بیشتر نخوندم و چندین بار اشک ریختم.
تاریخ تکرار مکرراته، پنجاه سال گذشته اما باز دارم اشک میریزم برای رنجی که کشیدیم و رنجی که داریم میکشیم.
انگار درد و رنج توی ژنمونه، حافظهی جمعیمون با این رنج آشناست.
— Jul 09, 2025 02:42AM
2 comments