Mansoor’s Reviews > تاریخ ادبیات فارسی: ادبیات ایران پیش از اسلام، جلد هفدهم، پیوست 1 > Status Update

آن زنی بهترین است که شویش را در اندیشه‌اش دوست داشته باشد. از نظر قامت میانه‌بالا، سینه‌اش پهن و سر و پشت و گردنش موزون باشد. پاهایش کوتاه، کمرش باریک و کف پاهایش قوس‌دار باشد. انگشتانش بلند، اندامش نرم و پر، سینه‌هایش همچون به. تمام بدنش تا ناخن پاهایش به سفیدی برف
👇

مسلمانان می‌گویند فقط یک خدا هست که نیکوکار و دانا و توانا و رحمان و رحیم است. اما اگر رحمان و نیکوکار و رحیم است، پس چرا اهریمن و دیوان و دوزخ و این‌همه دین بد را در آفرینش خویش روا دانست؟ اگر نمی‌دانست، پس دانایی و علم مطلق او کجاست؟ اگر نمی‌خواست بدبختی و بدی را از آفریدگانش دور بدارد و به هرکس فقط نیکی بدهد، عدل و انصافش کجاست؟
...
از متن شکند گمانیک وزار

از نظر ریشه‌شناسی، پهلوی از یک واژۀ فارسی باستان مشتق شده و دقیقا به معنی پارتی است و پارتی زبان ناحیۀ شمال شرقی ایران بوده است

زبان فارسی باستان هیچ‌گاه جایگاه زبان دیوانی را نیافت و در کاخ‌های شوش و تخت جمشید زبان عیلامی بود که چندگاهی همچنان زبان دیوانی ماند. به سبب پیچیدگی خط میخی عیلامی، کاربرد این زبان هم به دوره‌ی مشخصی محدود شد و این زبان هم مانند فارسی باستان در برابر خط «ساده»‌ی آرامی هیچ‌گاه امید بقا نداشت. پس، آرامی زبان رسمی شاهنشاهی هخامنشی شد. در تمامی مکاتبات سلطنتی و خصوصی در سرتاسر قلمرو شاهنشاهی از این زبان استفاده می‌شد

یسنها شامل 72 فصل (ها یا هایتی) است. این عدد نمادین خود را در 72 رشتۀ کُستی، کمربند زردشتیان، هم نشان می‌دهد