Mansoor’s Reviews > تاریخ ادبیات فارسی: ادبیات ایران پیش از اسلام، جلد هفدهم، پیوست 1 > Status Update

مسلمانان می‌گویند فقط یک خدا هست که نیکوکار و دانا و توانا و رحمان و رحیم است. اما اگر رحمان و نیکوکار و رحیم است، پس چرا اهریمن و دیوان و دوزخ و این‌همه دین بد را در آفرینش خویش روا دانست؟ اگر نمی‌دانست، پس دانایی و علم مطلق او کجاست؟ اگر نمی‌خواست بدبختی و بدی را از آفریدگانش دور بدارد و به هرکس فقط نیکی بدهد، عدل و انصافش کجاست؟
...
از متن شکند گمانیک وزار

چهار نوع زن هست: 1)زیبا و ساکت، 2)زیبا اما ناساکت، 3)نازیبا اما ساکت، 4) نه زیبا و نه ساکت. از میان آنها می‌توان انتخاب کرد: به دلیل فعالیتش در خانه و آسایش و خوشی که به خانۀ خدا می‌دهد، او را که زیباست اما ساکت نیست؛ به دلیل بی‌زیان بودنش او را که زیبا و ساکت است. در نبود این دو که گفته شد، باید از آن‌که زیبا نیست اما ساکت است و آن‌که نه زیباست و نه ساکت، پرهیز کرد

از نظر ریشه‌شناسی، پهلوی از یک واژۀ فارسی باستان مشتق شده و دقیقا به معنی پارتی است و پارتی زبان ناحیۀ شمال شرقی ایران بوده است

زبان فارسی باستان هیچ‌گاه جایگاه زبان دیوانی را نیافت و در کاخ‌های شوش و تخت جمشید زبان عیلامی بود که چندگاهی همچنان زبان دیوانی ماند. به سبب پیچیدگی خط میخی عیلامی، کاربرد این زبان هم به دوره‌ی مشخصی محدود شد و این زبان هم مانند فارسی باستان در برابر خط «ساده»‌ی آرامی هیچ‌گاه امید بقا نداشت. پس، آرامی زبان رسمی شاهنشاهی هخامنشی شد. در تمامی مکاتبات سلطنتی و خصوصی در سرتاسر قلمرو شاهنشاهی از این زبان استفاده می‌شد

یسنها شامل 72 فصل (ها یا هایتی) است. این عدد نمادین خود را در 72 رشتۀ کُستی، کمربند زردشتیان، هم نشان می‌دهد