Nostalji Quotes

“Çok sevip de hiçbir zaman geri döndüremeyeceklerinin en kötü tarafı, onları her hatırladığında, seni tekrar tekrar terk etmeleridir, aniden.”
― Ozan Önen, Babam Beni Şahdamarımdan Öptü

“Hayatımızda öyle bir an vardır ki o anın üstünden yıllar geçse bile, biliriz ki o an, hayatımızın tek bir fotoğrafı olabilecek güçtedir ve aklımızdan asla çıkmaz.”
― Ozan Önen, Babam Beni Şahdamarımdan Öptü

“Gün gelir, bir fotoğraf karesidir insana yaşama gücü veren asıl şeyin elde kalan tek kopyası...”
― Ozan Önen, Babam Beni Şahdamarımdan Öptü

“Nasıl olduğunu anlamaksızın ışık hızıyla geçiveren yılların hakiki şiddetini; yılların ailenin üstünde bıraktığı geri döndürülemez izleri, kendi kalbinin ortasındaki küçük kara noktada hissettiğinde anlarsın. (...)

Süveydâ...”
― Ozan Önen, Babam Beni Şahdamarımdan Öptü

“Geri dönmüyor yapraklar yerine, kapanmıyor yaralar, açık herşey bu üzüntü bedeninde, yeniden varolduğu- nu mu sanmalıyız yaprakların? Bir ansıma penceresi asla diye yanıtlar; arzusu kış çıplaklığıdır, uzlaşmacı örtünme değil, yalın bir şimdilenmesidir üşümenin. Utanç sıcaklığı değil hiçbir zaman.”
― Nilgün Marmara, Daktiloya Çekilmiş Şiirler

“Nostalji kavramının, konu edindiği döneme ait bir içgörü sağlamaktansa, dönemin sadece süslü bir ambalajını sunduğunu düşünüyorum. Nostalji eylemi geçmişte yapılanları metalaştırıyor, bir tüketim nesnesi haline getiriyor. Keyif verici bir maddeye dönüşüyor geçmiş, yan etkisi ise geçmişle bugünü objektif bir şekilde değerlendirme yetisini köreltmek oluyor. Geçmişin olumsuzlukları göz ardı edilirken, bugün ve gelecek acı verici bir karamsarlığa bürünüyor.”
― Adnan Alper Demirci, Türkiye’de Ağır Müziğin Geçmişi

“Evet, artık yaşlanmıştı Beyoğlu. Üstelik güzel bir yaşlanma değildi bu. İnsanlar iyi bakmamışlardı ona, yabancı seyyahların bir zamanlar dünyanın en çekici kadını olarak tarif ettikleri bu benzersiz yerin, vakitsiz çökerek adeta bir acuzeye dönüşmesi için ellerinden geleni yapmışlardı. Ancak barbarlara yakışır bir açgözlülükle, yüzyıllık binalarını yıkmış, zarif sokakların canına okumuş, zaten küçük olan meydanlarını iğrenç apartmanlarla doldurmuşlardı. Hâlâ cazibesini koruması, bırakın korumayı, ayakta durması bile mucizeydi.”
― Ahmet Ümit, Beyoğlu'nun En Güzel Abisi

“Telefonu kapatınca daha bir çoğaldı içimdeki hüzün. Bir tür terk edilmişlik duygusu. Sanki denize vuran güneş solmuş, gökyüzünün mavisi koyulaşmaya başlamıştı, akşam nasıl da hızlı çöküyordu şehre.”
― Ahmet Ümit, Beyoğlu'nun En Güzel Abisi