Mah.Sa A

“روز به خیر...دختران قرن آینده!
روز به خیر...پسران قرن آینده!
من از شما
چندان دور نیستم

مرا به خوان رنگین خویش فرا خوانید
بی گمان
نان شمایان
طعم خون و اشک نخواهد داد”
― عه‌بدوڵا په‌شێو

“به‌ فروغ فرخزاد

در خيابانهای سرد شب
به‌ پنجره‌های زرد آسمان خیره‌ می شوی
و برف دلت را بر کاج سوخته‌ی موهایت می بارانی
ـ حلق چرا تشنه‌ی جرعه‌ای شراب می شود؟
خلق چرا خسته‌ی زندگانی خراب میشود؟

!اینقدر تارموهای زلفت را به‌ ستاره‌ها گره‌ نزن
لهیب قلب زخمی ات
فریب و غبار این سرزمین را نمی افروزد
زیرا حقیقتی که‌ در دل من و تو برق می زند
از چراغ قصرها و جاده‌ها روشنتر نیست

در روز تولدت
اشک برای چشمان و غم برای دلت می گرید
تو هم در آستانه‌ی رود و طنین ابر
خود را به‌ سوهان غم جهانی با رنج های ابدی می سپاری

ـ من امشب در خواب خویش
قافله‌ سالار کاروانی بودم
که‌ مردمانش در این سرزمین رنج
.تازه‌ از خوابی سبز بیدار شده‌ بودند”
― فرهاد پیربال

“مگر می‌توان در قحط سال عدل و داد معلم بود، اما «الف» و «بای» امید و برابری را تدریس نکرد، حتا اگر راه ختم به اوین و مرگ شود؟”
― Farzad Kamangar

“آیا هیچ می‌دانید که اگر شما گیوتین را به جلو صحنه آورده‌اید
و آن را با این شادمانی و افتخار برافراشته و به آسمان رسانده‌اید
فقط برای این است که بریدن سر از همه کار آسان‌تر است
...و پروردن اندیشه در سر از همه کار دشوارتر”
― Fyodor Dostoyevsky