Mah.Sa A

“تو هیچگاه نه گرسنه بوده ای، نه کسی را کشته ای، نه دزدی کرده ای و نه مرتکب زنا شده ای، پس چطور می خواهی دنیا را بشناسی و درباره کارهایش اظهار نظر کنی؟ افکارت بچه گانه است ارباب! نه زحمتی کشیده ای و نه رنجی برده ای. حتی هیچگاه آفتاب پوست بدنت را گرم نکرده است”
― Nikos Kazantzakis, Zorba the Greek

“چگونه برسم به تو؟
،اگر بهشتی
به من بگو
.تا به درگاه تمام خدایان دعا کنم

،اگر دوزخی
به من بگو
.تا دنیا را از گناهان پُر کنم

چگونه برسم به تو؟
،اگر سرزمینی اشغال شده ای
به من بگو
تا برایت پرچمی
.از پوست خود بدوزم

،اگر مانند من مهاجری
مرزی به دورم بکش
.و من را سرزمین خود کن
حالا بگو: چگونه می توانم برسم به تو؟”
― (Ebdulla peşêw)عه‌بدوڵا په‌شێو

“برای با تو زیستن
از زمان آدم و حوا تا به اکنون
باید خارزار روئیدەی بین مان را درو کرد و
این برافراشته باروها را
.دیوارها را درهم شکست

باید نخستین ستمکار مردان دروغگوی را
شکست داد و
آتشی که تمدن از ما ربود را
.دگرباره بازپس ستاند

.از برای این همه، مــن جنگ را آغازیــــــدم

به اندازه ی همه پرومتئوس ها
جهان را در برابرم یافتم
و در سرزمین پرومته
.به بند خائنانش اسیر گشتم
!ای مقدس مادر
!و ای بانوی عشق”
― Abdullah Öcalan

“به‌ فروغ فرخزاد

در خيابانهای سرد شب
به‌ پنجره‌های زرد آسمان خیره‌ می شوی
و برف دلت را بر کاج سوخته‌ی موهایت می بارانی
ـ حلق چرا تشنه‌ی جرعه‌ای شراب می شود؟
خلق چرا خسته‌ی زندگانی خراب میشود؟

!اینقدر تارموهای زلفت را به‌ ستاره‌ها گره‌ نزن
لهیب قلب زخمی ات
فریب و غبار این سرزمین را نمی افروزد
زیرا حقیقتی که‌ در دل من و تو برق می زند
از چراغ قصرها و جاده‌ها روشنتر نیست

در روز تولدت
اشک برای چشمان و غم برای دلت می گرید
تو هم در آستانه‌ی رود و طنین ابر
خود را به‌ سوهان غم جهانی با رنج های ابدی می سپاری

ـ من امشب در خواب خویش
قافله‌ سالار کاروانی بودم
که‌ مردمانش در این سرزمین رنج
.تازه‌ از خوابی سبز بیدار شده‌ بودند”
― فرهاد پیربال