Latif > Recent Status Updates

"لحن اسلید خشن تر شد و گفت: هر کس که در این دریا مدتی دریانوردی کرده باشد می‌داند که رهاندن سیاهان بدبخت از دشواری‌ها و مشقات و شقاوت‌های آفریقا و رساندن آن ها به کار در مزرعه، محبتی اسن نسبت به آنان." ص۸۷

"برای آن که به انگلیسی ها بفهمانیم ما هم در این اقیانوس صاحب حقی هستیم، ممکن است روزی با آن ها بجنگیم." ص۲۲

رمان سالِ هزار و نهصد و سی و هشت منتشر شده و زمانِ داستان هزار و هشتصد و دوازدهه.
غرور آمریکایی سطر ها رو درنوردیده :)))

" دانیال حتما پیش خودش فکر می‌کند که این نسیم نباید در این محل بوزد و به همین جهت هم این نسیم وجود ندارد..." ص۹

"نباید همدیگر را از دست بدهیم. من الان دلم خیلی شور تو را می زند." ص۷۵

"یادت هست پدر شب ها چه قصه هایی برای‌مان می گفت؟ حالا این جا خیلی مراقب‌اند مبادا چیزی به بچه بگویند که بترسد." ص۵۳

"چه خوب که نگران منی - هر چند دوست ندارم کسی نگرانم باشد-..." ص۳۳

تا اینجاش به راستی کِشش داشت برام.
روایت میان سالهایِ هزار و نهصد و هشتاد و شش و دوهزار و شانزده در رفت و آمده. با جسد آغاز میشه و شخصیت ها خُرد خُرد پرداخت میشن و زبانِ کودک و جهانِ مردِ میانسال به خوبی فُرم داده شده.
داره خوشم مياد. چیزی که از یه رُمانِ جنایی میخوامه.

زنان دست فروش از فلاسفه و استادان الاهیات خوش شان نمی آمد، چون این دانشجویان سال های پایانی همیشه دوست داشتند فقط امتحان کنند و برای امتحان کردن هم یک کف دست از هر چیزی بر می داشتند.
ص ۱۷
پ،ن: گوگول لُپی از هر قُماش و صنفی نکشه ول کن نیست.

"ای خواننده! فکر میکنم بهتر باشد پیش از آنکه با هم قدمی دیگر به پیش نهیم، برایت بگویم که من، در تمام طول این سرگذشت، قصد دارم هر جا مناسبتی بیابم حاشیه روم." ص ۵
لارنس استرن، ایر دَت یو؟

"نویسنده باید خود را جای شخصی بگذارد که مهمانخانه یی عمومی را میگرداند و از هر کس برابر پولش پذیرایی می‌کند و نه اینکه خیال کند بزرگی است که میخواهد ضیافتی خصوصی راه اندازد و اطعام مساکین کند."
استفاده جالب فیلدینگ از استعاره هایِ پیرامونِ "خوردن" تأمل برانگیز است. تشبیه نویسنده به "صاحب مهمانخانه" و خواننده به "مشتری" به روشنی منطق مبادلهٔ کالایی را تداعی می‌کند. اینکه نویسنده نمی‌تواند هر غذایی را به خوردِ دهد.

از بس تعریفِ این کتابو کردم یکی از دوستام دو جلدشو ازم امانت گرفته و فعلا از روزآمدِ تجربه خواندنِ جلدِ دومِ "یادداشت های پیک ویک" خبری نیست :)))

داستان دوم، پاندارا:
داستانِ یک جستجو با زبانی شعرگون و تصاویری بدیع. جمله های بلند و توصیفاتِ رنگین. فُرمِ روایت گرچه زبان کهنه ای داره اما درونمایه اسطوره ای اش رو به خوبی پشتیبانی میکنه و خواننده ملول نمیشه از خواندن.
پلاتِ خاصی نداشت اما کشش داشت، کششِ پیگیریِ زبان و تصاویرِ دلکش و پیچش هایِ مفهومی/نمادی.

داستان اول: شجره طیبه.
نامِ نویسنده داستان و نامِ داستان در نگاهِ آغازین به نظر ناهمساز می آید، سالِ انتشار اما یاری می‌کند که بیشتر درنگ کنیم. سال ۵۶ دلالت های معناییِ واژگان در سپهرِ اجتماعی غلیان و جوشان معناهایِ متفاوتی داشتند با آنچه امروز می اندیشیم. پلاتی ساده اما زبان پر دست انداز و در عینِ حال نرم و متلون و متفاوت. تصاویر زنده و جلوه ها فروشنده.
تجربه جالبی بود.

کسایی که "خانه قانون زده" دیکنز رو خونده اَن، فصلِ بیستِ "یادداشت های پیک ویک" زهرخندِ غریبی براشون به همراه داره. کاغذبازیِ حقوقی و دیوانسالاریِ دیوانه کننده ای که خونِ شخصیت هایِ ساده دل رو میمَکه.
دادسون و فاگ(با فامیلِ دومی قافیه های جالبی میشه ساخت)، وکیل هایِ دعاویِ پرداخته شده توسط دیکنز، مثلِ آقایِ جینگل، زنده و کاغذ-خیز اَند، گویی آنی بیش نمونده که سَرسوده به پاراگراف، کاغذ پاره کنن و سر به واقعیت تِکون بدن.

پردازشِ شخصیتِ آقای جینگل در روایتِ دیکنز فوق العاده اس.
:)))

دوازده، "باران":
بلاخره هر مجموعه متفاوتی باید داستانی با تِم یا نامِ باران داشته باشد.
چیزِ خاصی نداشت، شبیه تغزلِ نابهنگامی که تَهِ یک مجموعه‌ متفاوت، نهالی در حال بالا رفتن پیش از رسیدن به درِ زنگ زده آهنی، صدایِ جارویِ پاکبانِ اولِ صبح...چنین چیزی بود، همین.

یازده، "زندگی خوب جنوبی":
راوی اول شخصی که کارش "وصل کردن تلفنهای مردم است."
شبیه داستانِ پنجمِ مجموعه "یک جای خوب" اینجا هم در عنوان و هم در تِم آیرونی داریم.
آنگونه که توصیف و شرح ها مینمایاند "خوب"ای که عنوان داستان است در روایت روزمرگی و گفت-و-گو هایِ پوچ و روشنفکر مآبیِ تو خالی است. رخداد ویژه ای هم پیش نمی آید و داستان به گفت-و-شنود هایِ راوی با پدر و دوستش و گفته های خودش میگذرد.
چنگی به دل نزد.

ده، "در چگونگی تحول یک خانواده":
راوی دانای کل با لحنی نیمه خنثی/نیم پوزخند زندگی آقا و همخوابگی ها و خانواده گاتیکش را بازنمایی می‌کند. شازده احتجابِ خیلی جمع و جوری بدونِ پیچش تکنیکی.
آخرش هم نتیجه گیریِ نمکینی دارد که سُخرّیه/هجویه ای است بر چنین روایت هایِ کلاسیک و خطی ای.
تکرار میکنم، تجربه گراییِ پارسی پور ستایش برانگیز است، در فُرمی که روایتش برای او امن است توقف نمی‌کند.

نُه، "آقایان":
راویِ دانای کل و بنیاد روایت بر گفتگویِ سه مرد دور میزی پیرامون سیاست و جنگ و از هر دری سخنی، با این پایان بندی:
"صدای بم زن آقای طهمورثی از داخل اطاق بگوش میرسید،: مرده شور برده ها خوابشونم نمیبره که اقلا خفه شن."
نامِ داستان و تنظیماتِ روایت و پایان بندیِ آن با وجودِ کلیشه ای بودن معنادار و هماهنگ است.
داستانی قابل توجه!

هفت، "گرما در سال صفر":
پارسی پور مانند امیرشاهی توانِ درآوردنِ لحن های گوناگون و تجربه فُرم های متفاوت را داراست. "گرما..." را جدی نگیریم به طرحی بی بُن میماند ولی دقت در جزئیاتِ "گرما..." کیفیت پرداختِ ساده اما با جزئیات داستان دستمان می آید. "گرما..." روایتِ کوتاهی از بندر است و زنانگیِ در تعلیق. انسانیتی که کیفیتِ وجودی اش بر ماهیت اش در روایت‌ برتری جُسته و داستانی را استوار کرده است.
خوب بود.

شش، "کشتار گوسفند ها":
راوی اول شخص از رفیقی خوب می‌گوید که عادتِ بدِ آشنایی با مشاهیر خبیث دارد. تنظیمات روایت در آغاز ما را به دیوانگی رفیقِ خوب راهبر می‌شود ولی در پایانِ داستان نظرِ مخاطب می‌تواند تغییر کند.
اِلِمان ها در عینِ آشفتگی به خوبی چفت درآمدند و داستانِ کوتاهِ بدی نبود.

پنجم، "یک جای خوب":
راوی دانای کل سوم شخص با لحنی با فاصله و خنثی. آیرونیِ نامِ داستان با توصیفِ موقعیتی که شخصیت اصلیِ داستان به نامِ "قشنگه" از پنجره همسایه پیشنهاد پذیرفتنِ نوزادی را ناگهانی دریافت می‌کند و با نپذیرفتنِ کودک مردِ همسایه کودک را در سرمایِ کوچه می اندازد و قشنگه اسیرِ بویِ پوسیدن و اضمحلال جنازه کودک می‌شود.
پیامد هایِ انتخاب. انتخابی که خواسته نشده بود. "یک جای خوب"؟

چهارم، "آویزه های بلور":
راویِ اول شخصی که مادربزرگش مُرده و پیرامون مجلس عزا با کس/چیزی، (شاید سایه ای، سایه خودش؟ سایه مادربزرگ؟) دیدار میکنه.
چندان برام گیرا نیومد، شایدم نفهمیدمش کلا، نمیدونم.
باید دوباره بخونم.

سوم، "همکاران":
راویِ دانایِ کل سوم شخصِ محدود. بنیاد داستان بر دیالوگ هایِ همکارانی هست که در اتوبوسی به سمتِ خانه رهسپار اَند. کوتاه و دقیق بود با پایان بندیِ به جا، اینو دوس داشتم. اینکه پارسی پور فُرم هایِ رواییِ متفاوتی رو نو به نو به کار میبره رو دوست دارم. هر داستان ساختار ها و تنظیماتِ فُرمی متفاوتی داره. تاکیدش بر نُو پردازی ستایش برانگیزه.

دوم، "همزاد":
زبانِ پوئتیک، نثری شعرگون و راوی ای اول شخص با پایانی برانگیزاننده.
یه چیزی تو قلم این پارسی پور هست که خوندنش رو با وجودِ غرابتش نسبت به روایت‌ هایِ دیگه خواندنی میکنه، پلات و شخصیت پردازی و تِم خاصی نداره، ولی میشه دنبالش کرد.

اولی، "بهارِ آبی کاتماندو":
با تاکید راوی بر حضورِ با جزئیات در اتاق و تمامِ آگاهی اش از بیرون به میانجیِ روزنامه و وجودِ جسدی در اتاق، خواننده گُمانمند می‌شود به چرایی ها و پایانی غافلگیر کننده ولی تمام‌ روایت‌ همین است و تفسیر پذیریِ بسیار را ممکن می‌کند.
راوی را دوست داشتم و احتمالا با زنی قاتل روبروییم که امیدوار است دو کوچه آن طرف تر آدم ها عاشق باشند.

روایتِ دیکنز شرحی جزئی/تصویریه که به "pictorial style" مشهوره.
توصیفی نکته بینانه و دقیق که به نظر درازگویانه میاد ولی ظرافتش در کنترلِ داده ها و آمیزش با طنزی خواستنی، روایتی دلپسند به دست میده.
من که ازش بسیار لذت میبرم.

"با بررسی دقیق یادداشت های آقای پیک ویک درباره چهار شهر استرود، روچستر، چاتهام و برامپتون چیزی نمی یابیم که نشان دهد برداشت های آقای پیک ویک از ظاهر این شهرها با برداشت های گردشگران دیگری که با همین منظور به آن مکان ها رفته اند، تفاوت خاصی داشته باشد." ص۶۱
:)))

داستانِ آخر و هشتم، "میعاد":
داستانِ بدی نبود. موتیفِ "نویسنده شدن" و درونمایه مرگ و اضمحلال و پوسیدگی و جدال با زمان.
راوی لحن و زبانِ خود را داشت برعکس داستان هایِ پیشین گرچه این گزاره تحمیلیِ نویسنده که "با خودم می‌گویم که این زن هنوز نمی‌داند که من چقدر با بچه های کودن و معمولیش فرق دارم، که من نویسنده ام و نقشه های عالی دارم." ص۱۴۸ اینجا هم ذهنِ راوی را کنترل می‌کرد و از یکتاییِ روایت میکاست.
بد نبود.

هفت، "ضیافت":
"ولی این مرد هنوز باور نمیکند. هنوز قبول نمی‌کند و نمیفهمد."ص۱۳۶
پرسش اَم از داستان های ترقی این است که اگر قرار بر روایتِ چنین گزاره هایی است، چرا داستان نویسی؟ چرا شخصیت پردازی؟ چرا پلات؟ چرا درآوردنِ لحن؟
در اینجا هم به راوی ای وراج طرفیم که معلوم نیست چرا زنِ مردِ دیگری را به زنی گرفته و چرا از زندگی بیزار است و چرا و چرا و چرا؟
گویی همین که راوی بگوید حالش بد است و بقیه دعوا کنند کافی است!