Latif > Recent Status Updates

"به علاوه، می‌توانیم مشاهده کنیم که، در هر هنر و حرفه‌ای، حتی آنها که بسیار متوجه زندگی یا عمل هستند، یک حال‌و‌هوای دقت، هر طور که کسب شده باشد، همه‌ی آنها را به کمال‌شان نزدیک‌تر می‌برد، و برای خدمت به منافع جامعه مفیدترشان می‌سازد."
ترکیبی که به کار میبره: (a spirit of accuracy)
برآمده از خوشبینیِ معرفت‌شناختیِ قرنِ هجدهم.

"کالبدشناسْ وحشتناک‌‌ترین و نامطبوع‌ترین چیزها را پیش چشم می‌آورَد؛ اما برای نقاشْ علمِ او حتی برای تصویر کردنِ یک ونوس یا هلن هم مفید است. نقاش در حالی‌که غنی‌ترین الوانِ هنرش را به کار می‌گیرد، و به نقش‌هایش زیباترین و گیراترین حالت‌ها را می‌دهد؛ همچنان باید توجه‌اش را ببَرد به سمت ساختار درونی جسم بشری و جای عضلات و ساختِ استخوان‌ها و کارکرد و شکلِ هر بخش یا اندام."ص۹
تمثیلِ هیوم برای درکِ بهترِ خواننده.

چیستیِ نوشته‌هایِ ادبی از نگاهِ هیومِ دل‌ها:
"چیزی نیستند جز تصاویری از زندگی بشری در گرایش‌ها و وضعیت های گوناگون؛ و ، مطابق با آن خصوصیاتی از چیزی که در مقابل‌مان قرار می‌دهند، احساس‌های متفاوتی در ما پدید می‌آورند، احساس ستایش یا ملامت، تحسین یا استهزا."

"بر نحوه‌ای از تفکر بنا شده که نمی‌تواند واردِ کار و عمل بشود، محو می‌شود وقتی که فیلسوف سایه را ترک کند، و وارد نورِ روز بشود؛ اصول‌اش هم نمی‌توانند به‌راحتی بر سلوک و رفتار ما تاثیری داشته باشند. احساس‌های دل‌مان و تهییج اشتیاق‌هایمان و حرارتِ عواطف‌مان، همه‌ی احکام‌اش را محو می‌کنند، و فیلسوف عمیق را به عامیِ ساده تقلیل می‌دهند."ص۶
فلسفه غامض (accurate philosophy)

"بیشتر در زندگی معمول وارد می‌شود؛ بیشتر در زندگی معمول وارد می‌شود؛ بیشتر به دل و عواطف شکل می‌دهد؛ و ، با دست گذاشتن بر آن اصولی که انسان‌ها را به عمل وامی‌دارند، سلوکِ آنان را اصلاح می‌کند، و آنها را نزدیک‌تر می‌آورد به آن مدلی که برای کمال توصیف می‌کند." ص۶
توصیفِ هیوم از فلسفه‌ راحت(easy and obvious philosophy)

داستانِ اول که هیچ. زبانِ خودنَما و مصنوعی و سوژه‌یِ در اندازه‌یِ طرح مانده. میانسالِ مهاجر در پاریس که به خاطر دختری جوان در اعتراضاتِ شهری گیر می کند. قرار است تقارنِ بُرش‌هایی از گذشته‌یِ او با اکنونش مکاشفه‌ای بیافریند. تکّه‌هایِ مینیمالِ بدبختی‌ِ گذشته‌یِ او باید به امکانِ برداشتِ حکمتی کُلی‌گرایانه میداد که از سرِ هرزنویسی به روایتی شلخته و گیج انجامید. تِم که کم‌مایه، شخصیت که نداریم و پلات هم که...
همین.

"دیدم دور تا دور حیاط در اثر راه رفتن بقیه مسیری شکل گرفته و من هم روی همان مسیر راه افتادم. زندان‌‌بان تمام مدت کنار در می‌ایستد ولی هیچ‌وقت حس نکرده‌ام مراقبم است."ص۴۸

این تکّه‌اش منو یادِ نقاشیِ "هواخوری در زندان"ِ ونسان‌ ون‌گوگ انداخت. :)

به گمانم پنجره بیشتر به منظور تهویه تعبیه شده نه برای اینکه زندانی بتواند آسمان را ببیند. ص۴۷

"صحیح‌ترین و معقول‌ترین اعتراض بر ضد بخش متنابهی از مابعدالطبیعه فی‌الواقع در در اینجا قرار دارد، که این‌ها به معنای دقیق کلمه علم نیستند."ص۱۰
"Science" رو به کار میبره هیوم.
میگه نقدی که وارده به فلسفه اینه که مانندِ علومِ دقیق، بنیانِ قطعی‌ای نداره و رو هواست. قرنِ هجدهم بود و زمانه‌یِ نابود کردن و از بنیاد ساختن.
:)))

"اما ذهن به مقداری استراحت نیاز دارد، و نمی‌تواند همواره تمایل‌اش به دقت و کوشش را حفظ کند."ص۸
دوستان، لَختی استراحت :)))

"آنان این را مایه‌ی سرافکندگی همه مکتوبات مربوط می‌دانند که فلسفه هنوز، به طرز بی مناقشه، مبنای اخلاقیات و استدلال و نقد ادبی را تثبیت نکرده است؛ و مداوما صحبت میکند از صدق و کذب، رذیلت و فضیلت، زیبایی و بدشکلی..." ص۶
میگن هیوم دو دیقه بقیه رو خِفَّت نمی‌داد میمُرد.

یکی از چیزهایی که تو این کتاب برام جالبه که هر فلش فیکشنش که راویِ متمایز و پرداخت شده‌ای داره. فلش فیکشنه ها، به همون خُردی و گزیدگی ولی سرسری رَد نشده که دراماتیک مونولوگو تموم کنه‌. ظرافت داره. "خانه نیستم برگشتم تماس میگیرم" برای مثال راویِ ایران ندیده‌یِ دلتنگ ایران و مادرش دراومده به گمانم.

"سقراط روی پله خاکی بازار می‌نشیند، آهی می‌کشد و پره‌های بینی بزرگش تکان می‌خورد: میدانی، من فقط آرزو کردم. مدینه فاضله آرزویم بود، اما از آن آرزوها نبود که باید روزی جایی در موقعیتی مناسب به آن‌ها جامه عمل پوشاند و شاد شد. فقط آرزو بود."
ص۱۹

داستان اول: "چشماتو ببند، بعدش بهشته": راویِ سیزده ساله ای در آمریکا که به سرنوشت مادربزرگش خیره است. اینکه کِی پیشِ چه کسی بماند.
بُرشی کوتاه و گیرا. تاکیدِ روایت بر زبان جالب بود، رمانتیزه شدنِ روایت کلیشه‌ای و بَد. معماریِ داستان تلاشی برایِ تاثیرِ آنی نداشت و آرام پیش می‌رفت که دوست داشتنی بود ولی تیپ پردازی‌ای که در چنین حجمی از آن راهِ فراری نیست تویِ ذوق میزد.
همین.

"پیش خودم فکر میکردم حتما در سن مادربزرگ آدم ها از زبان بی نیاز می‌شوند و همه زندگی به چند سوال کوتاه و فشرده تبدیل می‌شود که تفاوت های زبانی محوشان می‌کند." ص۱۲

"لحن اسلید خشن تر شد و گفت: هر کس که در این دریا مدتی دریانوردی کرده باشد می‌داند که رهاندن سیاهان بدبخت از دشواری‌ها و مشقات و شقاوت‌های آفریقا و رساندن آن ها به کار در مزرعه، محبتی اسن نسبت به آنان." ص۸۷

"برای آن که به انگلیسی ها بفهمانیم ما هم در این اقیانوس صاحب حقی هستیم، ممکن است روزی با آن ها بجنگیم." ص۲۲

رمان سالِ هزار و نهصد و سی و هشت منتشر شده و زمانِ داستان هزار و هشتصد و دوازدهه.
غرور آمریکایی سطر ها رو درنوردیده :)))

" دانیال حتما پیش خودش فکر می‌کند که این نسیم نباید در این محل بوزد و به همین جهت هم این نسیم وجود ندارد..." ص۹

"نباید همدیگر را از دست بدهیم. من الان دلم خیلی شور تو را می زند." ص۷۵

"یادت هست پدر شب ها چه قصه هایی برای‌مان می گفت؟ حالا این جا خیلی مراقب‌اند مبادا چیزی به بچه بگویند که بترسد." ص۵۳

"چه خوب که نگران منی - هر چند دوست ندارم کسی نگرانم باشد-..." ص۳۳

تا اینجاش به راستی کِشش داشت برام.
روایت میان سالهایِ هزار و نهصد و هشتاد و شش و دوهزار و شانزده در رفت و آمده. با جسد آغاز میشه و شخصیت ها خُرد خُرد پرداخت میشن و زبانِ کودک و جهانِ مردِ میانسال به خوبی فُرم داده شده.
داره خوشم مياد. چیزی که از یه رُمانِ جنایی میخوامه.

زنان دست فروش از فلاسفه و استادان الاهیات خوش شان نمی آمد، چون این دانشجویان سال های پایانی همیشه دوست داشتند فقط امتحان کنند و برای امتحان کردن هم یک کف دست از هر چیزی بر می داشتند.
ص ۱۷
پ،ن: گوگول لُپی از هر قُماش و صنفی نکشه ول کن نیست.

"ای خواننده! فکر میکنم بهتر باشد پیش از آنکه با هم قدمی دیگر به پیش نهیم، برایت بگویم که من، در تمام طول این سرگذشت، قصد دارم هر جا مناسبتی بیابم حاشیه روم." ص ۵
لارنس استرن، ایر دَت یو؟

"نویسنده باید خود را جای شخصی بگذارد که مهمانخانه یی عمومی را میگرداند و از هر کس برابر پولش پذیرایی می‌کند و نه اینکه خیال کند بزرگی است که میخواهد ضیافتی خصوصی راه اندازد و اطعام مساکین کند."
استفاده جالب فیلدینگ از استعاره هایِ پیرامونِ "خوردن" تأمل برانگیز است. تشبیه نویسنده به "صاحب مهمانخانه" و خواننده به "مشتری" به روشنی منطق مبادلهٔ کالایی را تداعی می‌کند. اینکه نویسنده نمی‌تواند هر غذایی را به خوردِ دهد.

از بس تعریفِ این کتابو کردم یکی از دوستام دو جلدشو ازم امانت گرفته و فعلا از روزآمدِ تجربه خواندنِ جلدِ دومِ "یادداشت های پیک ویک" خبری نیست :)))

داستان دوم، پاندارا:
داستانِ یک جستجو با زبانی شعرگون و تصاویری بدیع. جمله های بلند و توصیفاتِ رنگین. فُرمِ روایت گرچه زبان کهنه ای داره اما درونمایه اسطوره ای اش رو به خوبی پشتیبانی میکنه و خواننده ملول نمیشه از خواندن.
پلاتِ خاصی نداشت اما کشش داشت، کششِ پیگیریِ زبان و تصاویرِ دلکش و پیچش هایِ مفهومی/نمادی.

داستان اول: شجره طیبه.
نامِ نویسنده داستان و نامِ داستان در نگاهِ آغازین به نظر ناهمساز می آید، سالِ انتشار اما یاری می‌کند که بیشتر درنگ کنیم. سال ۵۶ دلالت های معناییِ واژگان در سپهرِ اجتماعی غلیان و جوشان معناهایِ متفاوتی داشتند با آنچه امروز می اندیشیم. پلاتی ساده اما زبان پر دست انداز و در عینِ حال نرم و متلون و متفاوت. تصاویر زنده و جلوه ها فروشنده.
تجربه جالبی بود.

کسایی که "خانه قانون زده" دیکنز رو خونده اَن، فصلِ بیستِ "یادداشت های پیک ویک" زهرخندِ غریبی براشون به همراه داره. کاغذبازیِ حقوقی و دیوانسالاریِ دیوانه کننده ای که خونِ شخصیت هایِ ساده دل رو میمَکه.
دادسون و فاگ(با فامیلِ دومی قافیه های جالبی میشه ساخت)، وکیل هایِ دعاویِ پرداخته شده توسط دیکنز، مثلِ آقایِ جینگل، زنده و کاغذ-خیز اَند، گویی آنی بیش نمونده که سَرسوده به پاراگراف، کاغذ پاره کنن و سر به واقعیت تِکون بدن.

پردازشِ شخصیتِ آقای جینگل در روایتِ دیکنز فوق العاده اس.
:)))