Fahime > Recent Status Updates

مردها همیشه در هر سنی جنبه‌ی دلسوزانه‌ای دارند. در عین گستاخی شکننده‌اند و بی‌باکی‌شان همراه با ترس است. امروز دیگر نمی‌دانم مردها در من بیشتر احساس عشق برانگیخته‌اند یا درک و مهربانی نسبت به ضعف‌هایشان.

راستش را بخواهی قبلاً وقتی چیزی ازم پرسیده می شد که نمی دانستم، خجالت می کشیدم که نادان تر از دیگران جلوه کنم، اما حالا می بینم دلیلی برای شرمندگی نیست. بنابراین آن انگیزه ای که وادارم می کرد کتاب بخوانم از بین رفته...

چه بسیار آدم ها که خیلی ناگهانی می میرند، هر چند بدون درد، به مرگ طبیعی... و بسا آدم های دیگر- که در چشم برهم زدنی با خشونتی غیرطبیعی جان می دهند.
+ منظورتان از خشونت غیرطبیعی چیست؟
- چندان مطمئن نیستم، اما به نظرت آن ها که خودکشی می کنند، دچار خشونتی غیرطبیعی نمی شوند؟
+ با این حساب آن هایی هم که به قتل می رسند قربانی خشونت غیرطبیعی می شوند، نه؟
- تا به حال هرگز به این فکر نکرده بودم اما... شاید حق با تو باشد.

امروز که نیستی با دیروز که بودی فرقی نداشت...

آدم به دختری که خیلی باهوشه و چیز بلده رغبت نمی کنه دست بزنه، انگار همه جاش مغز ریخته نه گوشت و پوست...

دخترها همیشه می تونند هزار بهانه برات قطار کنند تا ثابت کنند تو کاری که صددرصد مقسری، مثل بچه شیرخوره پاک و بی گناهی. مثلا اگه بی دلیل یه گلوله تو مخ کسی خالی کنید، اون ها آماده اند تا یه میلیون دلیل براتون بیارند که طرف حقش بوده بمیره و شما ابدا نباید واسه این کار خون خودتون رو کسیف کنید.

ماریان برای بار چندم به این فکر می‌کند که سنگدلی فقط به قربانی صدمه نمی‌زند، بلکه خود فرد مرتکب شونده را هم آسیب می‌زند، آسیبی شاید حتی عمیق‌تر و همیشگی‌تر.

فقط تا چند هفته دیگر ماریان با آدم‌های جدیدی زندگی می‌کرد و زندگی‌اش تغییر می‌کرد. ولی خودش تغییری نمی‌کرد. همان آدم سابق بود که توی بدنش گیر افتاده بود. هر جا که می‌رفت از این وضع خلاصی نداشت.

ماریان احساس می کرد که زندگی واقعی اش جای دیگری در دوردست ها، بدون حضور او در جریان است و مطمئن نبود که روزی بتواند آن را پیدا کند و جزئی از آن شود... هیچ تصویر خاصی از چگونگی و چیستی زندگی واقعی همراه این حس نبود. فقط این را می دانست که وقتی این زندگی شروع بشود، او دیگر نیازی ندارد که آن را در ذهنش تصور کند.

برای داشتن خانواده‌ای معمولی و ساده، حقیرانه حسرت می‌خوردیم. خانواده‌ای که لازم نیست هر کس همزمان همه چیز باشد- زن باشد و مرد، منطقی باشد و احساسی، منعطف باشد و خشک، احساساتی باشد و معمولی- خانواده‌ای متفاوت با رسم زمانه‌ی ما، که بار مسئولیتی عظیم و درهم بر شانه‌هایمان می‌گذارد تا ما را همزمان در همه‌ی نقش‌ها فرو ببرد و تازه همین هم باز کم باشد.

پایان نه مختصرترین اهمال را بر ما می‌بخشاید، نه نادیده‌انگاشتنی‌ترین قصور را.

وقتی از سرپرستم درباره‌ی جایگاهی که دانشکده سال‌هاست قول اعلامش را داده پرسیدم، دست‌هایش را گشود و گفت:
چه بگویم؟ منتظریم که چندتایی از پیرمردها بمیرند؛ ولی خیلی پوست کلفت‌اند!

گفت: اسمش این است: پرنده بهشتی. اما بدشانسی می آورد. بهش گفتم: ما دیگر پیر شده ایم. چه چیزی می تواند برای ما خوش شانسی بیاورد؟

کارشناس‌ها فقط در صورتی به چشم من کارشناس می‌آیند که ندانم دارند درباره‌ی چی حرف می‌زنند.

ساکم را می بندم و در ایستگاه مرکزی سوار قطار می شوم. به تابلو بزرگ ساعت ورود و خروج قطارها زل می زنم، به آن همه مقصدی که فرد ممکن است راهی شان شود و فکر می کنم به همه جاهایی که همچنان می توانم بروم ببینم، به این که چقدر خود آدم می تواند به دلخواه خودش، راهش را انتخاب کند.

بعضی امیدها حتی در رقیق‌ترین حالت هم می‌توانند آدم را بکشند.

هیچ کس دانه سیاه بخت یا مغرضی را سراغ ندارد که با وجود شرایط مساعد به جای اینکه رو به خورشید سبز شود، بیشتر در زمین فرو برود. دانه ها همه فتوتروپیست هستند. دانه ای نیست که به دنبال خورشید نباشد. از آن سو هم هیچ کس دانه مطیعی را سراغ ندارد که با وجود مساعد نبودن شرایط با نشان دادن در باغ سبز یا وعظ و ارشاد و هشدار، سبز شده باشد. مسئله اسلام همین برطرف کردن موانع فلاح است.

همین دو ساعت پیش بود که دو جنازه‌ی شناور بر آب را گرفتند. یکی‌شان ایرانی بود و دیگری عراقی، دستان‌شان بر گلوی هم: انگار تا ابد با هم گلاویز بودند. هر چه کوشیدند نتوانستند جدای‌شان کنند؛ پس با هم دفن‌شان کردند.

می‌دونی چی هولناکه جناب سروان؟ ما هر کاری که بخواییم می‌تونیم بکنیم.

در طول راه سر و صدای بندر همراهی‌مان می‌کرد: صدای کوبیدن چکش‌ها، ناله‌ی ماشین‌ها، و هر چند وقت یکبار صدای کرکننده‌ی بوق کشتی‌ها. ولی آن‌روزها، در ناگازاکی، این صداها خیلی گوشخراش نبود؛ صدای بهبود و بازتولید بود و هنوز قابلیت برانگیختن غرور در روح و جان آدمی را داشت.

بعد عمری به آشپزی علاقه‌مند شده‌‌م. یه جور هنره، شک ندارم، درست همون‌قدر که نقاشی و شعر هنرن. فقط خیلی بهش توجه نمی‌شه چون محصولش زودی غیب می‌شه!

در باب برندینگ شخصی: باید یک ویژگی برای خودم دست‌وپا می‌کردم و چه چیزی بهتر از مهم‌ترین ویژگی شخصیتی‌ام که در همان محل کار شکل گرفته بود: خستگی مفرط. هر جا قرار بود فعالیت گروهی جالبی به راه باشد، من ته صف بودم. در ابراز خوشحالی و ناراحتی: ته صف. تور یک روزه‌ی کویر مرنجاب: نه مرسی من نیستم. کله‌پاچه‌خوری صبح زود: ترجیح می‌دهم یک ساعت بیشتر بخوابم...

بچه‌دار شدن دیوانه‌وارترین قمار زندگی هر آدمی‌ست. لذت چشیدن مدام لحظه‌های ریز و شیرین، مقابل هراس عظیم و ابدی از دست دادن.

روز زایمان در بیمارستان ایستاده بودم و وسط آن سونامی بی‌پایان، فکر و خیال هم از سرم دست برنمی‌داشت. ممکن بود من چهارده پانزده سال بعد این دخترک معصوم را با عصبانیت بیندازم توی کمد و بعد او جیغ بزند و من کمربندم را بیرون بکشم و هوار بزنم؟

"این‌جا خانه‌ی شما. بمان هر بخش که دوست داری." می‌گویم ""نه، هتل هست. باید بروم." در جا می‌گوید "یعنی می‌خوام شما زوجه باشی با من، زوجه می‌فهمی؟" به خودم می‌آیم. در آن قعر تاریکی می‌توانم حس کنم که رنگم حسابی پریده. وقتی توی حرم به التماس افتاده بودم و دعا می‌کردم برای همیشه اینجا بمانم، هیچ فکرش را نمی‌کردم چنین راه‌حل واقع‌گرایانه‌ای پیش پایم بگذارند.

"درست و دقیق" گریه کنید تا او با شما رفیق شود و بعدتر به واسطه‌ی همین رفاقت از خدا جایزه بگیرد!
از این رفاقت پشیمان نمی‌شوید! او دانشجوی شریف بوده، حالا در یک شهر ساحلی بارانی سکونت دارد و ضمن رو کردن تمام اطلاعات و هنرهایش، با آب و تاب داستان دیر رسیدنش به روضه‌ی شب چهارم محرم را تعریف می‌‌کند!!!

سرباز (عراقی) سرراست و بدون اینکه بخواهد چیزی را در لفافه بپیچد، بهشان‌ گفته: ما امام حسین رو خودمون کشتیم. خودمون هم عزا می‌گیریم. به شما چه ربطی داره؟

از دیشب که به دستم رسیده، پنج تا از روایت‌ها رو خوندم و سه تا رو خیلی دوست داشتم: زبان بسته، نعلیک و نشانه‌ای آفتابی برای سرزمین‌های ابری.

آنچه اکثریت کارکنان برایش کار می‌کنند چیزی نیست جز پایان کار: پایان شیفت کاری، پایان شغل و حتی پایان خود زندگی.

شاید هر کس بتواند کاری را انجام دهد که دوست دارد، اما تنها ثروتمندان هستند که می‌توانند بدون رفتن زیر بار بدهی از پس انجام آن برآیند.