Abolfazl > Recent Status Updates

شواهد نشان می دهند که افراد وقتی خسته و دچار تخلیه ذهنی شده اند، احتمالا تحت تاثیر جملات قانع کننده توخالی، مانند پیام های بازرگانی، قرار می گیرند.

خودم و شما را توصیه می کنم به تنظیم امور.
انسانی که توانایی تنظیم امور خود را دارد می تواند از خود بخواهد که ابتدا کار های مهم تر را انجام دهد. در این شرایط اگر برای همه کارهایی که باید صورت گیرد وقت کافی وجود نداشته باشد و اگر قرار باشد کاری نکرده باقی بماند، غیر لازم ترین آنها خواهد بود.

چو استاده ای بر مقامی بلند/برافتاده گر هوشمندی مخند
...
سرشک غم از دیده باران چو میغ/که عمرم به غفلت گذشت ای دریغ
بر انداختم نقد عمر عزیز /به دست از نکویی نیاورده چیز
چو من زنده هرگز مبادا کسی/که مرگش به از زندگانی بسی
...
نخورد از عبادت بر آن بی خرد/که با حق نکو و با خلق بد
سخن ماند از عاقلان یادگار/ز سعدی همین یک سخن یاد دار
گنهکار اندیشناک از خدای/به از پارسای عبادت نمای

آدمیان جنون القائات را مگر آنگاه که از آنها رها می شوند ، در نمی یابند.با گسترش مطبوعات، این بیماری مسری،به ویزه بس شگفت انگیز است.

درست ترین نشانی حقیقت در ماسائل مربوط به احساسات این است که به حقیقت همانند نباشد.

گر از دوست چشمت بر احسان اوست/ تو در بند خویشی نه در بند دوست
...
اگر مرد عشقی کم خویش گیر/ وگر نه ره عافیت پیش گیر
...
تعلق حجاب است و بی حاصلی/ چو پیوندها بگسلی واصلی
...
به دریا مرو گفتمت زینهار/ وگر می روی تن به طوفان سپار

توان از کسی دل بپرداختن/ که دانی که بی او توان ساختن
.
توقع مدار ای پسر گر کسی/که بی سعی هرگز به جایی رسی
سمیلان چو بر می نگیرد قدم/ وجودیست بی منفعت چون عدم
طمع دار سود و بترس از زیان/ که بی بهره باشند فارغ زیان
سمیل=بقیه ٔ آب در تک حوض و جز آن
.
دریغ است روی از کسی تافتن/ که دیگر نشاید چون او یافتن
.
چو عشق آمد از عقل دیگر مگوی/که در دست چوگان اسیر است گوی
ترا هرچه مشغول دارد ز دوست/ اگر راست خواهی دلارامت اوست

آدمیان خجول از اینکه عقیده دیگران را درباره خویش نمی دانند رنج می برندو مردم کمرو از آن روی از دیگران خجالت می کشند که از عقیده آنان درباره خود آگاه نیستندو چون از آن آگاه گشتند،دیگر از کمرویی رنج نمی برند.
تنها کسانی ازمصیبت رنج می برندکه قادرند سخت دوست بدارند.ولی احتیاج به دوست داشتن خود درمان غم و مصیبت است و آنانرا شفا میدهد.و بدین سبب طبیعت اخلاقی آدمی از طبیعت جسمانی وی سخت جانتر است.مصیبت هرگز کسی را نمی کشد.

من از این مردم این را فهمیده ام که خاموشی شان را نباید نشانه باورشان به حساب آورد. بیشتر از هر چه، بد گمان و ناباورند.
.....
عامه مردم اگر چه در زندگانی روزمره عمیقا جدی هستند، اما وقتی پای شنیدن یا خواندن همان مطلب جدی پیش بیاید، دلشان می خواهد یک رگه هایی از شوخی درش باشد.

من می خواستم به زور خودم را قانع کنم که عاشقم. به زور. اما حقیقت این است که من می خواستم مالک صوقی باشم. مالک! او را جزو داشته های خود می دانستم. این را باور کرده بودم. به خودم باورانده بودم، این را. خیال می کردم می خواهمش. خیال!

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت
[سرها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید، نتواند،
که ره تاریک و لغزان است.
وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون‌‌‌‌؛
که سرما سخت سوزان است.
نفس، کز گرمگاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک.
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم؟
ز چشم دوستان دور یا نزدیک.

چیست این مرگ؟ چگونه به سراغ آدم می آید؟ از کجا پیدایش می شود؟ چرا بیشتر خبرت نمی کند؟ از مادرت زاییده می شوی و خيالش را هم در سر نداری! غافل از اینکه هم او هم، مرگ هم با تو از مادر زاییده است. پا به پای تو. قدم به قدم. شاید او مرگ از مادری دیگر، از مادر خود، زاییده باشد! اما با هر نفس، با هر گام، با هر دم و آن، تو به او نزدیک می شوی و او به تو. رو به تو می آید. مثل چیزی که تو رو به آیینه بروی.

کشنده تر از این چیست که آدم به کاری خلاف طبعش واداشته شود؟ کاری که آن از یک سوی می رود و تو از دیگر سوی. کاری از آن‌گونه که بر خلاف تو می رود. چنین لحظه هایی سرآمدنی نیستند. کش می آیند، دراز می یابند، سنگین می شوند، خمار و تنبل می شوند. زندگانی کُند می شود، از خود وا می ماند و آدمی احساس می کند در برکه ای راکد ماندگار شده است. برکه ای بی خیال جنبش در سر. خری در گل مانده.

غروب. غروبی تازه بود. وضع و حالی تازه بود. بیابانی تازه‌. مارال تا امروز بسیار بر این بیابان و غروب گذر کرده بود، اما آن را چنین به جان احساس نکرده بود. روز رنگی دیگر می گیرد هنگام که روزگار تو زیر و زبر شده است. غروب سرخ است یا تیره؟ تو چگونه اش می بینی؟ تا چگونه اش بینی! شب نورباران است، هنگام که قلب تو برفروز باشد. غروب گنگ است، اگر مارال قلبی گنگ داشته باشد، اگر روحی گنگ داشته باشد. غروب گنگ بود.

فقط به یاری هنر می توانیم از خود بیرون آییم، و بدانیم دیگران چگونه می بینند این عالمی را که همان عالم ما نیست و اگر هنر نبود چشم اندازهایش همانند آنهایی که در ماه هست برایمان ناشناخته می ماند. به یاری هنر، به جای اینکه فقط یک جهان، جهان شخص خودمان را ببينيم، جهان هایی بسیار می بینیم، و به تعداد هنرمندان نوآور جهان هایی در برابر ماست که هر یک با دیگری به اندازه جهان های گردان در بینهایت با هم متفاوت اند،

غم جمله خور در هوای یکی / مراعات صد کن برای یکی
.......
ترا قدر اگر کس نداند چه غم / شب قدر را می ندانند هم
....
بنایی که محکم ندارد اساس / بلندش مکن ور کنی زو هراس
...
بداندیش را جاه و فرصت مده / عدو در چه و دیو در شیشه به