Michalis Albatis
Goodreads Author
Born
Greece
Member Since
December 2015
|
Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους
—
published
2022
—
2 editions
|
|
|
Η κατάλυση του χρόνου
—
published
2024
|
|
|
Ο κώλος της Άννας
—
published
2018
—
3 editions
|
|
|
Η νόσος των ουρητηρίων
—
published
2026
|
|
|
Κάρτα Ελεύθερης Πρόσβασης
—
published
2019
|
|
|
Κρυπτόγαμα
—
published
2024
—
2 editions
|
|
Michalis’s Recent Updates
|
Michalis Albatis
rated a book liked it
|
|
|
""Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;..." έγραφε κάποτε ο Ιωάννης Πολέμης που τα ποιήματά του γέμιζαν τ'αναγνωστικά της νιότης μας [ναι το " Read more of this review » |
|
|
Michalis Albatis
rated a book liked it
|
|
|
"Αλληγορικό, με σαφείς θρησκευτικές αναφορές και υπαρξιακές θεματικές, και θυμίζοντας έντονα Σάμιουελ Μπέκετ, το Τανγκό του Σατανά του Λάσλο Κρασναχορκάι είναι ένα βιβλίο που διχάζει, για πολλούς αριστουργηματικό, για άλλους μονότονο, δύσκολο και κουρ"
Read more of this review »
|
|
|
Michalis Albatis
rated a book really liked it
|
|
|
Michalis Albatis
wants to read
|
|
|
Michalis Albatis
wants to read
|
|
|
Michalis Albatis
rated a book liked it
|
|
|
Michalis Albatis
rated a book really liked it
|
|
|
Michalis Albatis
rated a book liked it
|
|
“...κι ένιωσε πως όλοι οι έρωτες είναι φτιαγμένοι από τον ίδιο πηλό, όλοι γιομάτοι απ'την ίδια ουσία, και η κάθε απώλεια φτιαγμένη απ΄τον ίδιο πόνο, κι ο πόνος μια φλέβα ορυκτού ρευστού απράλλαχτη μες στους αιώνες, κι ο κάθε άνθρωπος -από την κοιλιά της μάνας του ακόμα- ένα δοχείο προορισμένο απ' τον χούμο της υπόγειας αυτής φλέβας να ξεχειλίσει, και οι διαδρομές των δακρύων είναι χαραγμένες από πριν πάνω στα μάγουλα, και μπλέκονται με τις ζαρωματιές των χαμόγελων, προσμένοντας μόνο το παράγγελμα του καιρού που θα προστάξει <<γέλασε ή κλάψε>>.”
― Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους
― Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους
“...έπειτα στράφηκε στον νεκρό, που είχε πια σιγήσει, και για πρώτη του φορά σκέφτηκε πόσο ανήμποροι, πόσο αδύναμοι και πόσο μόνοι είναι οι νεκροί, μ'ολόκληρη την ύπαρξη τους να εξαρτάται πια από τη μνήμη αυτών που μένουν πίσω, τη μόνη κατοικία που τους απομένει, και σκέφτηκε ακόμα πως και οι ερωτευμένοι δεν διαφέρουνε πολύ απ' τους νεκρούς, όμοια ανήμποροι και αυτοί εξαρτούν την σωτηρία τους από τη σκέψη ενός πλάσματος άλλου, εκτεθειμένοι στην αδιαφορία, ανυπεράσπιστοι στα καπρίτσια του, αθωράκιστοι, παραδομένοι...”
― Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους
― Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους

















































