Surya V.n

“கற்பனாவாதம் ஒரு வயதில் நம்மை ஆட்கொள்கிறது. மண்ணில் கால்தொடாத உலகங்களில் வாழ்கிறோம். பின்னர் மெல்ல மெல்ல யதார்த்தங்களுக்குள் நுழைகிறோம். வெற்றுக்கற்பனைகள் என கற்பனாவாதத்தை இகழவும் விலகவும் தொடங்குகிறோம். கற்பனாவாதத்தை விட்டு விலகுவது முதிர்ச்சியின் ஓர் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது. அது உண்மை அல்ல. கற்பனாவாதத்தை விட்டு விலகுவதென்பது நடைமுறைத் தர்க்கபுத்தி வலுவடைவதன் அடையாளம் மட்டுமே.அதன் நன்மைகள் பல உண்டு. ஆனால் இழப்புகளும் அதற்கிணையானவை. கற்பனாவாதம் மட்டுமே மொழியை அதன் உச்சங்கள் நோக்கி கொண்டு செல்கிறது. யதார்த்தவாதம் என்றுமே மொழியின் நடைமுறைத்தன்மையை மீறுவதில்லை. மொழி அதற்கு சிறகு அல்ல, ஒரு பயன்படுபொருள் மட்டுமே. ஆகவே மொழியில் ஓர் இயந்திரக்கச்சிதத்தை மட்டுமே யதார்த்தவாதம் அடைகிறது. அந்தக் கச்சிதமே மொழியின் சிறந்த நிலை என நம்புபவர்கள் மொழியை அறிவதே இல்லை. கச்சிதமான நடையே நல்ல நடை என நம்புவதுபோல இலக்கியத்தில் நுணுக்கமான வீழ்ச்சி பிறிதொன்றில்லை. ஏனென்றால் அப்படி கச்சிதம் என ஒன்றில்லை. கச்சிதம் என நாம் எண்ணுவது கொடுப்பவனும் பெறுபவனும் சந்திக்கும் அந்த தொடர்புறுத்தல்புள்ளியைச் சார்ந்தது. ஆனால் அது மிக எளிதில் மாறிவிடும்.”
― Jeyamohan

“When we were younger, my mother had regularly read to us from a book of Japanese fables, having saved nothing from her own childhood. One story had been about a mountain, whose peak was surrounded by a ring of clouds, like a necklace, and who had been so beautiful that the greatest of all mountains had fallen in love with her. But the mountain with the clouds had not returned the other’s affections, and instead had pined after a smaller, flatter mountain below. The great mountain had been so shocked and enraged by this, it had erupted into a volcano, covering the skies with smoke and darkness and pain for many days. I remember for some reason feeling incredibly moved by this story, the love of the beautiful cloud mountain for the kinder, smaller one, the torment of the volcano, as if, at that age, their passions had seemed more real to me than any human ones.”
― Jessica Au, Cold Enough for Snow

“Poetry remakes and prolongs language; every poetic language begins by being a secret language, that is, the creation of a personal universe, of a completely closed world. The purest poetic act seems to re-create language from an inner experience that … reveals the essence of things.”
― Mircea Eliade, Shamanism: Archaic Techniques of Ecstasy

“இதம்

நூலின் இருபக்கங்களையும் பறவையின் இறகுபோல விரித்து
நீங்கள் வாசிக்கும்போது அதன் தண்டுவடம் மெலிதாக
நடுங்கத் துவங்கினால் சற்று நேரம் மார்பின் மீது கவிழ்த்து வாஞ்சையுடன் அதன் முதுகை
வருடுவது இதமானது.”
― Yavanika Sriram, கிடக்கட்டும் கழுதை [Kidakattum Kazhuthai]