Holly > Recent Status Updates

بعد یک عمر پایان‌ترم، نوبت شاگرد قصابه.

زنده‌باد پیدا کردن یهویی کتاب!

"رنج کشیدن مهم نیست، مردن مهم نیست اگر معنایی در آن باشد."

جز "جان شیفته" اثر دیگه‌ای از رومن رولان نشنیده بودم هیچوقت. این یکی هم اول نقاشی پیکاسو روی جلد توجهم رو جلب کرد. فکر کنم خیلی ماه شده که اینقدر عاشق کتابی نبودم. دلم نمی‌خواد تمام شه.

"پیرتر از آنم که دوباره بتوانم متولد شوم."

اینکه این کتاب رو می‌شد از کتابفروشی‌های بزرگ شهر خرید ولی "ایران بین دو انقلاب" رو نه، خودش گواه یک سری مسائله. اما بسیار خوندم که مقدمه‌ی خوبیه برای مطالعه‌ی تاریخ معاصر، پس می‌خوانیمش.

قرار بود با شروع سال میلادی جدید به طور جدی‌تر سراغ ادبیات کشور خودمان بروم. همسایه‌ها را دست گرفتم و عاشقش هم شدم تا اینجا.
اما موضوع این است که فکر می‌کنم حالا چیزهای مهم‌تری هست که باید بخوانم. همسایه‌ها را همزمان پیش می‌برم.

کسی که آزادی دیگری را سلب می‌کند، خودش زندانی نفرت است و پشت میله‌های تعصب و کوته‌فکری محبوس مانده. هرگز کاملا آزاد نخواهم بود اگر آزادی فرد دیگری را از او بگیرم، همان‌طور که آزاد نخواهم بود اگر دیگری آزادی‌ام را ازم بگیرد. ستمگر و ستمدیده هردو از انسانیتشان محروم شده‌اند.
_نلسون ماندلا

و با من بگو چرا باید بیش از آنچه آدمی رحم بر من نموده است بر او رحم آورم؟

(عجب ترجمه‌ای آقای ریوندی!)

تاب تحمل جدایی را نداشت؛ حتی از جدایی از اشیا پیرامونش نفرت داشت. با اشیا دور و برش روابط حسنه‌ای برقرار کرده بود و هر گاه مسافرت می‌کرد صدها قطعه از آنها را با خود می‌برد که در این روزهای مسافرت سبکبار با هواپیما، به نظر دیگران کاری عجیب و غریب می‌آمد.

(یک لیدی ال هشتاد ساله درونم دارم)

امید مصیبت آخرین است!

(عاشقش شدم تا همین جا)

برگشتم رو دور!

می‌روم... اما نمی‌پرسم ز خویش
ره کجا...؟ منزل کجا...؟ مقصود چیست؟

"آن‌قدر خوش بودم که دلم می‌خواست بمیرم،چون خوشبختی را، وقتی که هست باید دودستی چسبید."

آنقدر دوستش دارم دلم نمی‌آد تمومش کنم.

+I'm reading Harry Potter because of you.
-You're reading Harry Potter for running away. it's just because of yourself.


(She was right)

راستش مطمئن بودم حتی تو این سن هم هری پاتر می‌تونه اثرش رو روم بذاره، حالا کمتر بابت دیر خوندنش ناراحتم.

دیر شده واسه این کار ولی خب هری پاتره دیگه...

قاضی پرسید:《اما آخر چرا این کار را کردید؟》
او شانه بالا انداخت.
《بیست سال آزگار است که هر روز این سوال را از خودم می‌پرسم. جوابی ندارم.》

داستان‌ها تمام شدند و حدود ۲۰۰ صفحه درباره‌ی کتاب، مانده.
"همسر" را بخوانید. به شما واضحا نشان می‌دهد که چخوف برای نشان دادن نبوغش، تنها به ده برگه و قلمی راضی‌ است؛ هیچ نیازی به رمانی بلند نیست.

شاهکار

"حتی یک اشاره، یک کورسوی امید به احتمال وجود آزادی هم کافی است تا روح آدم بال دربیاورد، این‌طور نیست؟"

توی مقدمه حمیدرضا آتش‌برآب نوشته بود "در نهایت شرمندگی ناچارم از شما بخواهم کلاه‌تان را بردارید."
فعلا "آدمی در جلد" رو تمام کردم ولی کلاهی نداشتم که بردارم. فقط بعد از بستن کتاب، بلند شدم و بهش خیره موندم.

شروع چخوف.

مثل او باشید. کتاب کادو بدهید و در صفحه‌ی نخست چیزی بنویسید.

احمد محمود بخونید.