پرهام نکوطلبان’s Reviews > سه رساله؛ جستارهایی دربارۀ لیبرالیسم کلاسیک > Status Update

قانون باید همه‌جا جلوی چپاولو بگیره. این کلمه‌ی چپاول هم کلمه‌ی بدی نیست و نباید ازش بد برداشت شه. چپاول قانونی می‌تونه ناآگاهانه و مستقل از نیات شخصی رخ بده.
در ادامه، می‌ره سراغ سه نظام چپاول یعنی حمایت‌گرایی، سوسیالیسم و کمونیسم و می‌گه اینا هر سه مراحل مختلف رشد یه گیاهن فقط تو حمایت‌گرایی چون محدود به یه گروه خاصه مثلاً کارگرا یا تو کمونیسم چون کامله و همگانی واضح‌تره. لزوماً هم افراد قائل به این نظام‌ها نیات شوم و پلیدی ندارن، بلکه بعضاً از سر بشردوستی از نوع کاذبش این ایده‌ها رو دارن.
حالا چجوری این بشردوستی کاذبو نقد کنیم و زیرسؤال ببریم؟
اول این‌که قانون زوره آقا. این زور وقتی شخص رو در محدوده‌ی عدالت نگه می‌داره مثلاً ملزم می‌کنه طرف رو که از آسیب به دیگران خودداری کنه، شخصیت و آزادی و مالکیت اون آدمو نقض نمی‌کنه ولی اگر واسه سازماندهی کار و آموزش و دین استفاده بشه، مستلزم از بین بردن عدالت و نقض وظیفه‌ی ذاتیشه.
دوم این‌که قانون سلبیه
یعنی جلوگیری از حکمرانی بی‌عدالتیه نه برقراری حکم‌فرمایی عدالت. بی‌عدالتی قائم بالذاته و عدالت تنها در نبود بی‌عدالتی وجود داره. اگر قانون از این حالت سلبیش دربیاد و بخواد یه عقیده‌ای رو تحمیل کنه دیگه ایجابیه و ناشی از اراده و ابتکار قانون‌گذار...
/۲

قانون خیریه نیست و برای ایجاد برابری باید از یکی بگیره تا به دیگری بده. قانون درختی نیست که بار دانش بده و برای آموزش رایگان همگانی باید از یه عده پول بگیره که معلم استخدام کنه که مجانی به بقیه آموزش بدن.
قانون اگر بخواد زورکی دین و اخلاق به بقیه حاکم کنه شکست‌خورده‌س چون تلاشش وحشیانه و بیهوده‌س.
برادری، تشکل، سازمان و اتحاد اجباری و غیرطبیعی بی‌بهره کردن افراد از مسئولیت فردیه وگرنه کسی با نوع طبیعی این موارد بالا دشمن نیست و این خلط گزاره توسط سوسیالیستا رخ می‌ده، خصوصاً نویسندگان سوسیالیستی که انسان رو صرفاً ماده‌ای ساکن و بی‌اراده و با تمایل به انحطاط می‌بینن و رسالتشون رو شکل دادن به این ماده‌ می‌دونن. درواقع، می‌خوان نقش خدا رو بازی کنن و با وضع قوانین انسان رو از تباهی نجات بدن.
/۳