Behzad

“آزادش کنید!

خبر رسیده دکتر فرهاد پیربال در زندان اربیل از شرایط مناسبی برخوردار نیست.
یازدهم مارس 2018 میلادی را فراموش نمی‌کنم. مثل روز تا روز همه سال‌های گذشته. با شنیدن خبر، ناگهان احساس کردم زبان زنده کُردی، یک حرف، یک واژه، یک نام کم آورده است: دکتر فرهاد پیربال روانه زندان شد... تا امروز که هنوز فرزندان و خانواده ایشان چشم به راه شاعر خود هستند. لطفأ دوست مرا، شاعر پر شور و بی‌قرار کلمات را آزاد کنید!

من هنوز حیرانم؛ مگر می‌شود در اقلیم آزادی، آزادی را به زندان کشید؟!
مسئولین امر، مراقب شأن و نیک‌نامی مردم کردستان باشند. همه ما هموندان خانوار مشترک بشری هستیم. من نمی‌توانم نگران سرنوشت زندانیان آرمانی نباشم. لطفأ صاحبان رٶیاها را به بی‌راهه نخوانید. ما چشم به راه آزادی پیربال هستیم.

حبس و تنبیه و محرومیت و زندان در شأن این شاعر و در شأن هیچ کسی بر این سیاره نیست. مسئولین محترم اقلیم، به پاس و حرمت نام «کُرد» و نام «انسان»، و به پاس و حرمت سرزمین مجروح‌ترین رٶیاها، این رٶیانویس بی‌قرار و پر شور را آزاد کنید! به امید آزادی همه زندانیان آرمانی در سرتاسر این جهان چاره‌ناپذیر!”
― Seyed Ali Salehi

“شکایت نامه ای به خدا

پس از خفه کردنِ حلبچه
شکایتی بلند...
برای خدا نوشتم

قبل از هر کس برای درختی خواندمش
درخت گریست
زیر درخت کبوترِ نامه بری گفت:
شکایتت را که به خدا می‌رساند؟
اگر می‌خواهی من ببرم
من به عرش خدا نمی‌رسم

دیر وقت شد
فرشته ی سیاه پوش شعرم
گفت: اصلا ناراحت نباش
من می‌برمش، تا بالاها
تا اوج
اما قول نمی‌دهم
خدا خودش نامه را از دستم بگیرد
و خودت می دانی که خدای بزرگ کِی آن را می بیند

گفتم ممنونم. تو پرواز کن.
فرشته الهام پرواز کرد و
شکایت‌نامه را با خود برد
فردایش که بازگشت
منشی درجه 4 دفتر خدا
کسی به اسم عبید! در زیر همان شکایت
به عربی برایم نوشته بود:

احمق!!!!
ترجمه اش کن به عربی، اینجا کسی کُردی نمی‌داند و
به دست خدا نمی‌رساند...”
― Sherko Bekas

“رفتن برای آدم هایی است که هیچ چیز برایشان ارزش جنگیدن ندارد.”
― زهرا نوری, نه مثل دایی یغما

“که سیاه است شب
اما
که هنوز اول یلدا و زمستان است.
اما
که فروریخته از شاخه و ساق
برگ‌ها زرد و خموش
اما
پس کنون باز چه خواهی گفت؟
باز با این‌همه گویم:
اما
باز با این‌همه گویم
اما”
― مصطفی شعاعیان