Behzad

“چگونه می‌توان مرگ را نصف کرد؟
نیمی را در آغوش کشید و نیم دیگر را گذاشت برای بعد
و آنگونه مُرد
که مردن، تعویق مردن باشد
ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻧﻰ ﻧﻮ
چگونه می‌خندی ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﭘﺎﺭﻩ‌ﺍﺕ؟
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺳﺮﺥ، ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺕ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺧﻮﻥ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﮐﻪ ﻧﺸﺖ ﻣﯽکند ﺍﺯ ﺷﮑﺎﻑ ﺷﻘﻴﻘﻪﻫﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﺭﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ، ﻣﻴﺎﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﺎﻥ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺷﮑﻠﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﯽﮔﯿﺮﯼ؛
ﮐﻪ ﺑﺪﻥ، ﻇﺮﻑ ﻧﺤﯿﻒﺍﺕ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﻣﺖ ﺁب
ﻓﺮﺩﺍ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﺗﻦ ﻣﯽﺭﯾﺰﯼ؟
ﺍﯼ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺨﺘﺎﺭﯼ!
ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻳﮏ ﺑﺎﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺯﺩﻳﺪﻧﺪ‬”
― علی اسداللهی

“استفاده از زنان بدون گنجانیدن یا صحه گذاردن بر حقوق آنان همواره عمومی ترین ویژگی کلیه تلاش های سیاسی و اجتماعی در سطح ملی بوده است”
― Eliz Sanasarian, جنبش حقوق زنان در ایران

“These days I keep noticing how my feelings towards men - and the feelings of all the other women - are changing. We feel sorry for them; they seem so miserable and powerless. The weaker sex. Deep down we women are experiencing a kind of collective disappointment. The Nazi world - ruled by men, glorifying the strong man - is beginning to crumble, and with it the myth of "Man". In earlier wars men could claim that the privilege of killing and being killed for the fatherland was theirs and theirs alone. Today, we women, too, have a share. That has transformed us, emboldened us. Among the many defeats at the end of this war is the defeat of the male sex.”
― Marta Hillers, A Woman in Berlin: Eight Weeks in the Conquered City: A Diary

“که سیاه است شب
اما
که هنوز اول یلدا و زمستان است.
اما
که فروریخته از شاخه و ساق
برگ‌ها زرد و خموش
اما
پس کنون باز چه خواهی گفت؟
باز با این‌همه گویم:
اما
باز با این‌همه گویم
اما”
― مصطفی شعاعیان