M Gerafar > Recent Status Updates

هنگامی که عزیزمان در حال جان‌سپردن است، چنان به او می‌نگریم که گویی نگاهمان چون قلاب می‌شود و می‌خواهد او را نگه دارد...

... خداوند حکیم، جواب را پیش از سوال، آب را پیش از عطش و عباس را پیش از ادب، آفریده است...

... منی که بردگان سیاه را از سپیدی صبحگاهان عزیزتر می‌شمرم...

آن طلب که در "هل من ناصر ینصرنی" است، برای یاری من نیست.
من مردم را به یاری خودشان فراخوانده‌ام. من مردم را به یافتن خودشان دعوت کرده‌ام.
من آن سرشت الهی مردم‌ام که در دشت غفلتشان فراموش گشته‌ام...

... هم او که جان به جهان‌آفرین خود می‌داد
برای هرچه جهان‌های تازه، جان آورد

درخت بودن ما مدعاش طوفان است...

تا حالا شنیده‌اید عروسکی پیر شده باشد؟...

... در قیاس با دستگاه‌های الکترونیک، بستن کتاب و نشان‌گذاشتن لای آن، مثل فشار دادن دکمه توقف(stop) است، ولی کتابِ باز را که وارونه روی زمین می‌گذارید، انگار دکمه مکث (pause) را زده‌اید...

بزرگان، دشوار زندگی می‌کنند، آسان می‌میرند...

گریه، چه نعمتی‌ست واقعا!
گمان می‌برم که اگر خداوند، صدهزار گونه خنده می‌آفرید اما رسم اشک‌ریختن را نمی‌آموخت، قلب، حتی تاب ده روز تپیدن را هم نمی‌آورد.
گریه، چه نعمتی‌ست واقعا -برای آن‌کس که قلبی دارد.

...گفت: دختر سیاسی، بهتر از پسر سیاسی‌ست. مردان، انگار که برای حضور در معرکه‌ی سیاست به دنیا می‌آیند؛ اما زنان، بر این میدان منت می‌گذارند که پا در آن می‌نهند. هرجا زنی هست که به خاطر عدالت می‌جنگد، آن‌جا عِطری پیچیده‌است شیرین و شورانگیز و بهشتی...

-... گفت: از خون من نگذر! بد می‌بینی!
+ پس چرا از خونش گذشتی؟
- می‌دانی؟ اگر حرفش را قبول کرده بودم، به او احترام گذاشته بودم؛ اما او ارزش این را هم نداشت؛ واقعا نداشت.
+تو دیوانه‌ای!
- عُقلا کاری از پیش نبرده‌اند. بگذار گاهی هم دیوانگان، به شیوه‌ی خود عمل کنند!

... یک ملت، وقتی منشأ همه‌ی مفاسد خواهد شد، که اخلاق او خراب شود.

میوه‌ی بسیار، شاخه‌ی درخت را می‌شکند، شادی بسیار، قلب را. ترکمن می‌گوید: با نصف خنده‌ات بخند تا مجبور نشوی گریه کنی. با جامه‌ی نو، چاروق نو نپوش. کمال، غصه می‌آورد!

انقلاب، خیلی درد دارد، و یکی از سنگین‌ترین و بدترین دردهای انقلاب، دردِ کشته‌شدنِ بچه‌هاست؛ اما شادی‌هایی که بعد از هر انقلابِ پیروز، برای مردم، به خصوص برای بچه‌ها پدید می‌آید، خیلی بیشتر از یادِ آن دردهاست...
یاد منصور و همه‌ی منصورها گرامی باد!
تمامِ گل‌های میخکِ سرخِ وطن، حلقه‌ی گلی‌ست برای آن‌ها...

... دعا محتوای ذهن دعاکننده را برای مستمع و مخاطب، واضح و آشکار می‌کند. وقتی شما دعای کسی را گوش می‌دهید که با خدا حرف می‌زند، می‌توانید از دعای او، از خواهش او کشف کنید که او چگونه انسانی‌ است؛ حقیر است یا عظیم است، کوته‌بین است یا بلندنظر و بلندهمت است، مومن است یا مردد است؛ دعا چیز عجیبی است...

قلب، خاک خوبی دارد. هر دانه که در آن بکاری، از هر جنس، از همان جنس، صدها دانه بر می‌داری...

مرگ، هرگز بدرقه نمی‌کند، به پیشواز می‌آید...

... گاهی مومنین بدون اینکه ایمانشان را از دست بدهند، خیانت می‌کنند. ما خیال می‌کنیم خیانت به خدا و رسول خیانت به انقلاب و خیانت به رهبر، آن‌وقتی است که انسان بداند که خیانت می‌کند؛... این‌جور نیست، گاهی نمی‌دانی و خیانت می‌کنی...

بارها خود را شکستم تا نباشد جز خدا
یک تبر باقی‌ست اما همچنان بر گردنم...

خداوندا... "الحمدلله رب العالمین" را به ما بیچاره‌های غافل، که همه‌ی محامد را به خلق نسبت می‌دهیم، بفهمان.

هرکه گذشته را بشناسد، آینده را هم می‌شناسد
اگر باهوش باشد.

دوست‌داشتنِ حسین، رستگاری است. گزینشِ هستیِ همیشه است. همه‌ی دوست‌داشتن‌ها فرجامی دارند و به پایان می‌رسند، جز دوست‌داشتن حسین، که ماندگار است و بر ماندگاری می‌افزاید. و ما خواهیم بود. و چون دوست‌داشتن حسین پابرجاست، ما نیز پابرجاییم.

... و حسین - سلام الله علیه - تشنه نشد؛ آب تشنه شد.
و این جگرسوزی، لب‌تشنگی، بریدنِ دست‌های والایی، دریدنِ مشک‌های پر امید، خاک را دگرگون ساخت.
...
و خاک تربت شد؛
و تربت درمان.

چون در صور بدمند،
فاطمه بیاید
خونِ حسین به پیرهنش.
وایِ کسی که خصمش باشد او که باید شفاعتش کند.

ایمانِ تنها بس نیست.
نیکبختی می‌خواهد، تلاش می‌خواهد، خودشکنی می‌خواهد و در پرتوِ هستی‌بخشِ خداوندی، خودسازی می‌خواهد.
همه‌سوی تو باید در تکاپو باشد.
تا یک‌سویه نشوی، جایگاه نخواهی داشت و اغیار، تو را رنج خواهند داد. اما چون دیو بیرون شود، خانه‌ی فرشته می‌شوی...

... قلب‌ها را یا حسین، تنها مگذار!
این قلب هنوز همراهِ گام‌های هراسانِ کودکان و بانوان پریشان، در پشتِ خیمه‌ها، در دسترسِ آتش و چپاول، هراسان است، یاحسین!

بندگان خداوند، وزشِ جان‌اند بر بی‌جانانِ جانور؛ خنکای شادانه‌ی دادند بر دوزخِ بیماگینِ بی‌داد.
اما جانور را با جان چه کار و بی‌داد را از داد چه بار؟...