پرهام نکوطلبان’s Reviews > سه رساله؛ جستارهایی دربارۀ لیبرالیسم کلاسیک > Status Update

خب گفتیم که سوسیالیست‌ها دو لازمه برای قانون رو ذکر می‌کنن: عادلانه‌بودنش و بشردوستانه‌بودنش. بحث عدالت رو که ازش گذشتیم و الان می‌ریم سراغ این بشردوستی.
دام فریبنده‌ی سوسیالیسم اینه که می‌گه قانون باید بیاد مستقیماً در دین‌دار کردن مردم، آموزش عمومی‌شون و رفاهشون دخالت کنه و اینا رو براشون ایجاد کنه.
بعد برمی‌گرده به تعریف دقیق کلمه‌ی چپاول که همون نقض مالکیته حالا چه با زور قانون چه غیرقانونی...
/۱

باستیا در ادامه‌ی رساله، به اصل حق رأی عمومی که پیروان روسو از آن دفاع می‌کنن می‌تازه و می‌گه: اصلاً این «عمومی» بودن رو کی تعیین می‌کنه؟ کی تعیین می‌کنه که چه کسی اهلیت رأی دادن داره و یا نداره؟ فقط مجانین و زنان و صغار و این تیپ آدما اهلیت ندارن؟
بعد در ادامه می‌گه انگیزه‌ی پشت این محدودیت اینه که رأی رأی‌دهنده فقط بر خودش اثر نمی‌ذاره و بر کل جامعه تأثیر داره...
/۱

باستیا در دومین رساله، قانون، به تقدم فردیت، آزادی و مالکیت بر هر نوع قانونی در جامعه می‌پردازد. او بیان می‌کند که اساساً قانونْ سازمان‌دهی حقوق جمعی و طبیعی افراد برای دفاع مشروع از جان، مال و آزادی‌شان و جایگزین کردن قدرت‌های فردی با قدرتی مشترک است و طبیعتاً حکومتی عادل و پاینده است که بر این بنیان تأسیس شود و دخالت در امور خصوصی شهروندان نکند.

رساله‌ی اول با نام حکومت که یک سال پس‌از انقلاب فوریه‌ی فرانسه نوشته شده با این عبارت درخشان از تعریف حکومت که «حکومت جعل بزرگی است که به واسطه‌ی آن همه تلاش می‌کنند با هزینه‌ی دیگران زندگی کنند.» و تلاش باستیا برای نشان دادن این موضوع که حکومت اگر چیزی به شما می‌دهد در ازای آن قطعاً بیشتر از شما گرفته، می‌گیرد و خواهد گرفت و نشان‌ دادن تناقضات موجود در خواسته‌های ملت انقلابی که به‌دنبال حکومتی سوسیالیستی هستند...
/۱

به‌نظر می‌آد نوشته‌های باستیا این امکان رو دارن که یکی از دو مانعی که آدام اسمیت دربرابر توفیق آزادی اقتصادی ذکر کرده رو از میان بردارن (منم دارم با همین هدف می‌خونمشون) و اونم غامض بودن استدلال‌های انتزاعی در دفاع از برتری عملکرد بازار آزاد در مقابل سیاست‌های مداخله‌گرایانه و محافظت‌کننده‌ی دولتیه.
/۱