Status Updates From The Bastiat Collection, Vol...

باستیا در این بخش به بحث درباره‌ی ماشین‌آلات صنعتی و رد این استدلال که این ابزار باعث نان‌بری و بی‌کاری کارگران می‌شن می‌پردازه:
درک این نکته برای ما بسیار مهم است که امکان پس‌انداز هرگز به زیان کار و دستمزد فراهم نمی‌شود.
بعد می‌ره سروقت اعتبار، وام و مؤسسات اعتباری و این قسمتش توسط انسانی که تو ایران تحت لوای ج.ا زندگی کرده باشه به‌خوبی درک می‌شه؛
/۱

باستیا در وصف خدمات عمومی، دلالان و بازرگانان و حمایت‌گرایی صحبت می‌کنه و اولی رو در بهترین حالت نوعی بیمه و تدبیر موقت در شرایط اضطراری می‌دونه که اگر ادامه پیدا کنه، تعداد زیادی از نیروی کار معطل‌مانده و محروم‌شده رو پنهان می‌کنه. باستیا در ادامه، تجارت آزاد رو ستایش می‌کنه و هرگونه مداخله رو ضرر شهروند و مصرف‌کننده از مابه‌التفاوت دو قیمت پیش و پس‌از حمایت از تولید داخل ارزیابی می‌کنه.

اینجا باستیا می‌ره سراغ حمایت دولتی از هنر و فرهنگ و بازم استدلالش همون استدلال قبلیه و با وجود این‌که دوست دارم باهاش مخالفت کنم به‌ نظرم استدلال درستیه.
سؤال کلیدی اول اینه که اگر بخوایم از هر چیز خوب و مفیدی حمایت دولتی کنیم، حد یقف کجاست؟
/۱

باستیا با مثال‌های ساده می‌کوشد توضیح دهد که هنگامی که هزینه‌ای به‌نام حکومت یا برای حمایت از موضوعی خاص خرج می‌شود درواقع می‌توانست جای دیگری خرج شود و عایدی بیشتری داشته باشد و این آن چیزی است که دیده نمی‌شود. مالیات و هزینه‌ی ارتش (اگر صرفاً برای محافظت از کشور نباشد) هزینه‌هایی هستند که می‌توانستند در جای دیگری خرج شوند و بهره‌وری بالاتری هم داشته باشند.

رفتیم سراغ سومین و آخرین جستار کتاب:
آنچه که دیده می‌شود و آنچه که دیده نمی‌شود
در پیشگفتار، برایان سامرز، به نوعی جان‌مایه‌ی رساله‌ را بیان می‌کند که در سطور نخست رساله نیز خود باستیا به آن اشاره می‌کند: هر چیزی بهایی دارد و هر تصمیم اقتصادی علاوه‌بر نتایج آنی، نتایجی دیگر نیز در پی دارد که رفته‌رفته و در آینده خود را نشان می‌دهند. چیزی که اقتصاددان بد را از خوب تمیز می‌دهد قدرت پیش‌بینی این نتایج دیده‌نشدنی است.

در ادامه، باستیا از این‌که مبارزه در راه آزادی توسط متفکران و نویسنده‌های سوسیالیست به قهقرا برده شده، خصوصاً بعداز انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه احساس نارضایتی می‌کنه و ادعاهای افرادی مثل سن ژوست و روبسپیر رو مورد نقد قرار می‌ده. این‌که این متفکران خواهان دیکتاتوری و اعمال نظرات خود هستند و مثلاً روبسپیر می‌خواد از وحشت برای تحمیل اصول اخلاقی بر کشورش استفاده کنه.
/۱

باستیا در ادامه، شلنگ رو می‌گیره رو اندیشمندان و نویسندگان سوسیالیست؛ ابتدا بوسوئه رو نقد می‌کنه که باور داره هیچ‌چیز از خود افراد نشئت نمی‌گیره و هر پیشرفتی در کشاورزی، علم، اختراعات و رفاه محصول اعمال قانون توسط حاکمان به مردمه. بعد می‌ره سراغ فنلون و شروع به نقد نوشته‌های اون در تلماک می‌کنه...
/۱

خب گفتیم که سوسیالیست‌ها دو لازمه برای قانون رو ذکر می‌کنن: عادلانه‌بودنش و بشردوستانه‌بودنش. بحث عدالت رو که ازش گذشتیم و الان می‌ریم سراغ این بشردوستی.
دام فریبنده‌ی سوسیالیسم اینه که می‌گه قانون باید بیاد مستقیماً در دین‌دار کردن مردم، آموزش عمومی‌شون و رفاهشون دخالت کنه و اینا رو براشون ایجاد کنه.
بعد برمی‌گرده به تعریف دقیق کلمه‌ی چپاول که همون نقض مالکیته حالا چه با زور قانون چه غیرقانونی...
/۱

باستیا در ادامه‌ی رساله، به اصل حق رأی عمومی که پیروان روسو از آن دفاع می‌کنن می‌تازه و می‌گه: اصلاً این «عمومی» بودن رو کی تعیین می‌کنه؟ کی تعیین می‌کنه که چه کسی اهلیت رأی دادن داره و یا نداره؟ فقط مجانین و زنان و صغار و این تیپ آدما اهلیت ندارن؟
بعد در ادامه می‌گه انگیزه‌ی پشت این محدودیت اینه که رأی رأی‌دهنده فقط بر خودش اثر نمی‌ذاره و بر کل جامعه تأثیر داره...
/۱

باستیا در دومین رساله، قانون، به تقدم فردیت، آزادی و مالکیت بر هر نوع قانونی در جامعه می‌پردازد. او بیان می‌کند که اساساً قانونْ سازمان‌دهی حقوق جمعی و طبیعی افراد برای دفاع مشروع از جان، مال و آزادی‌شان و جایگزین کردن قدرت‌های فردی با قدرتی مشترک است و طبیعتاً حکومتی عادل و پاینده است که بر این بنیان تأسیس شود و دخالت در امور خصوصی شهروندان نکند.

رساله‌ی اول با نام حکومت که یک سال پس‌از انقلاب فوریه‌ی فرانسه نوشته شده با این عبارت درخشان از تعریف حکومت که «حکومت جعل بزرگی است که به واسطه‌ی آن همه تلاش می‌کنند با هزینه‌ی دیگران زندگی کنند.» و تلاش باستیا برای نشان دادن این موضوع که حکومت اگر چیزی به شما می‌دهد در ازای آن قطعاً بیشتر از شما گرفته، می‌گیرد و خواهد گرفت و نشان‌ دادن تناقضات موجود در خواسته‌های ملت انقلابی که به‌دنبال حکومتی سوسیالیستی هستند...
/۱

به‌نظر می‌آد نوشته‌های باستیا این امکان رو دارن که یکی از دو مانعی که آدام اسمیت دربرابر توفیق آزادی اقتصادی ذکر کرده رو از میان بردارن (منم دارم با همین هدف می‌خونمشون) و اونم غامض بودن استدلال‌های انتزاعی در دفاع از برتری عملکرد بازار آزاد در مقابل سیاست‌های مداخله‌گرایانه و محافظت‌کننده‌ی دولتیه.
/۱

کلود فردریک باستیا، نویسنده‌ی لیبرال قرن نوزدهمی که قدرنادیده است و من هم عاشق قدرنادیده‌هام. در این کتاب قراره سه رساله ازش با عنوان حکومت (نقد انقلاب‌های فرانسه)، قانون (فلسفه‌ی حقوق و قانون‌گذاری) و آنچه دیده می‌شود و آنچه دیده نمی‌شود (پیرامون اقتصاد سیاسی) رو بخونیم که مترجم ادعا می‌کنه از چندین نسخه ترجمه کرده اینا رو و مطابقت داده. ببینیم چی می‌شه. هیجان دارم براشون.